Het Belgische Hemelbestormer begint zichzelf steeds meer op de kaart te zetten. De groep heeft inmiddels onderdak gevonden bij het internationaal gerespecteerde Pelagic Records, waarbij de formatie uit Diepenbeek onlangs ook zijn vierde langspeler The Radiant Veil heeft uitgebracht. Afgelopen augustus stond de groep van gitarist en toetsenist Filip Dupont (onder andere ex-Gorath) nog op de planken van De Muziekgieterij tijdens het jaarlijkse Pelagic Fest, waar het publiek al een intrigerend voorproefje kreeg van deze nieuweling. De logge, statige composities hebben wat tijd nodig om te bezinken, maar blijken ondanks hun relatief trage opbouw onder de huid te kruipen.
Wie de vorige langspelers van Hemelbestormer heeft gehoord, zal niet erg verrast worden door het vrijwel volledig instrumentale materiaal op The Radiant Veil. De basisingrediënten zijn namelijk hetzelfde gebleven. Men neme een collectie norse riffs, onverstoorbaar voortploegend op een bodem van slepende, effectieve drumritmes, die door hun trage opbouw al snel een hypnotiserend effect sorteren. Door middel van enkele subtiele ambienteffecten en ingetogen passages zorgt Hemelbestormer ervoor dat de vaak uitgesponnen composities aan diepgang winnen. Uit alles blijkt de jarenlange ervaring van het gezelschap.
Neem de ruim tien minuten durende opener Usil, die onder zijn monolithische voorkomen voortdurend subtiel van vorm blijkt te veranderen door het veelzijdige gitaarspel van Jo Driesmans en Filip Dupont, die fraaie tremoloriffs afwisselen met stuwende passages. Daardoor vloeit het nummer heel natuurlijk. De eerder verschenen single Turms (met enkele gastvocalen van Philip Jamieson van de post-rockband Caspian) behoort tot een van de hoogtepunten. Met een speelduur van ruim acht minuten is ook dit nummer niet kort van stof, maar door de afwisseling en soepele overgangen tussen dreigende, ingetogen passages en onstuimige versnellingen boeit de track moeiteloos over de hele lengte.
Meer nog dan op de vorige platen weet Hemelbestormer zijn massieve sound te etaleren. Een uitstekend voorbeeld van de kracht die de band kan uitstralen, is het twaalf minuten durende, met kalme precisie uitgevoerde Cel, dat als een gestaag druppelende waterstroom uiteindelijk een spoor uitslijt in de hardste rots. Door middel van allerhande vintage keyboardeffecten weten de Belgen die loodzware sound bovendien op zeer overtuigende wijze te verrijken. Soms in het klein, zoals in Laran, dat drones combineert met een scala aan etherische effecten. Soms in het groot, zoals in de verrassende, ijzersterke afsluiter Satre, waarin de subtiele bliepjes een steeds nadrukkelijker rol op de voorgrond opeisen. Die combinatie van kille synths en logge riffs smaakt naar meer.
Ook in conceptueel opzicht toont Hemelbestormer zich ambitieus. The Radiant Veil draait om het Etruskische sterrenstelsel, van de zon (Usil) tot Saturnus (Satre), waarin ieder hemellichaam een eigen religieuze en spirituele betekenis heeft. Het is knap hoe Hemelbestormer ook vrijwel zonder vocalen de juiste sfeer weet neer te zetten. The Radiant Veil is namelijk niet louter zwaar, maar ook mysterieus, verfijnd en gelaagd. Een zeer sfeervol en overtuigend werkstuk.
Tracklist:
1. Usil
2. Turms
3. Turan
4. Cel
5. Tiur
6. Laran
7. Tinia
8. Satre
