Melancholie komt in vele soorten en maten, van een onbestemd gevoel van heimwee of verlies tot aan gekmakend geknaag aan de geestelijke gezondheid. Ook binnen de muzikale landschappen waarin deze emotie het vaakst worden vertolkt – denk aan gothic, black en doom metal – onderscheiden Finse groepen zich meestal door een bepaalde finesse en druilerigheid die we toch wel als typerend voor het land kunnen zien. Van Amorphis tot Tiamat en van Sentenced tot Insomnium: de muzikale tristesse van deze groepen wordt altijd geserveerd met compositorisch vakmanschap en uitmuntende instrumentbeheersing.

Ook The Man-Eating Tree, de groep rondom Poisonblack-gitarist Janne Markus, opereert in typisch, Fins vaarwater. Dat wil zeggen dat de muziek direct klasse uitstraalt. Die klasse uit zich in verfijnde, doordachte composities, die – à la Amorphis - vol aangename ‘hooks’ en groots aangezette refreinen zitten, zonder ook maar een moment oppervlakkig of gemakzuchtig te klinken. In veel nummers wisselt The Man-Eating Tree stemmige, cleane zang (afkomstig van Markus) af met ijzersterke, transparante grunts, die op het conto komen van vocalist Manne Ikonen. Fijnproevers zullen laatstgenoemde ongetwijfeld nog kennen als vocalist van het helaas ter ziele gegane Ghost Brigade. Zo’n afwisseling qua vocale stijlen is uiteraard niets nieuws onder de zon, maar als de uitvoering zo prachtig is als in Days Of The Dark, All Our Shadows en Abandoned, zal geen mens erover klagen.

Vooral tijdens de stevigere passages vertoont de muziek van The Man-Eating Tree nadrukkelijke gelijkenissen met het machtige Ghost Brigade. In het schitterende Seer herinneren niet alleen de diepe, langgerekte grunts van Ikonen aan deze band, maar ook de zware, melodieuze riffs. Het ijzersterke, clean gezongen refrein vormt bovendien een hoogtepunt van het album. Op andere momenten doet het gitaarwerk wel wat denken aan Insomnium, hoewel de muziek van The Man-Eating Tree minder leunt op verfijnde, harmonieuze leads en nog wat plechtstatiger van karakter is. Wanneer de band kiest om de nadruk puur op cleane vocalen te leggen, lijdt de muziek daar wel enigszins onder. Zo krijgt met name To The Sinking een wat zeurderige ondertoon omdat de cleane zang af en toe uit de bocht vliegt.

Het is jammer dat de langste nummers net wat minder overtuigend zijn dan de tracks met een meer reguliere lengte. Naast het eerder aangehaalde To The Sinking blijkt ook de bijna tien minuten durende afsluiter Reflections minder in staat om over de gehele lengte boeiend te blijven. Dat is spijtig, want op de beste momenten weet The Man-Eating Tree de perfecte balans te vinden tussen melancholie, zwaarte en melodie. Deze groep heeft een meesterwerk in zijn vingers zitten, maar het komt er nog niet volledig uit. Desondanks leent deze vakkundige oefening in droefgeestigheid zich perfect voor de aankomende donkere dagen.

Tracklist:
1. Nightverses
2. Days Under The Dark
3. Seer
4. These Traces
5. All Our Shadows
6. To The Sinking
7. Ruins Of Insanity
8. Abandoned
9. Reflections