Nu 2024 definitief achter ons ligt, de oliebollen verteerd zijn, de vuurwerkresten weggeveegd worden en de kerstbomen opgeruimd zijn, is het de eerste maanden van 2025 nog één keer tijd om achterom te kijken naar het afgelopen muzikale jaar, voordat het vizier weer op de toekomst wordt gericht. Welke platen van vorig jaar zijn interessant genoeg om alsnog in de schijnwerpers te zetten? In deze terugblikkende reeks bespreek ik tien platen uit 2024 die zeker de moeite van het beluisteren waard zijn.

De vierde in deze serie die ik bespreek, is het nieuwe album van het Portugese Sinistro. Deze groep, die een mengeling speelt van sludge-achtige doom, gothic en post-metal, maakt in het vorige decennium furore met uitstekende platen als Semente (2016) en Sangue Cássia (2018). Het zijn dreigende, subtiele en licht avantgardistische werkstukken, met sinister opgebouwde composities, die zich traag ontvouwen. Een belangrijke troef is het zeer aanwezige en dwingende stemgeluid van zangeres Patrícia Andrade, die op beklemmende wijze een plek op de voorgrond opeist middels haar theatrale zangpartijen. Tijdens Roadburn 2016 behoort het optreden van de groep tot een van de hoogtepunten.

Het is daarna lang stil geweest, maar vorig jaar ligt met Vértice dan eindelijk een nieuwe plaat in de schappen. Andrade is geen onderdeel meer van Sinistro. Haar plek achter de microfoon wordt sinds 2023 ingenomen door nieuwe zangeres Priscila Da Costa (die toevallig ook in dat jaar op Roadburn stond met Judasz & Nahimana – het is een kleine wereld). De band heeft hiermee een goede keuze gemaakt. Het stemgeluid van Da Costa is weliswaar anders – dromeriger en bezwerender ten opzichte van de meer theatrale en expressieve stem van Andrade – maar even overtuigend. In muzikaal opzicht weet Sinistro nog steeds precies de juiste snaar te raken met zijn spannende mengelmoes van sludge, gothic en doom.

Sinistro kiest nog altijd voor een aanpak met lange, plechtige nummers. Met opener Amargura maakt het kwintet duidelijk er nog steeds toe te doen. Het ruim tien minuten durende nummer is zeer sfeervol door de combinatie van een statig begrafenisritme, gedragen zanglijnen en stemmig, uitgesponnen gitaarwerk, waarin we elementen van Swallow The Sun en Draconian terughoren. Ook met Elegia (dreigende synthpartijen, een met veel gevoel voor drama gezongen, extatisch refrein en prettig monotoon grommende riffs) en Pontas Soltas (prachtig hoe de track langzaam uitbouwt met fijnbesnaarde doomriffs en ingetogen post-rockpassages) komen de Portugezen ijzersterk voor de dag.

Een van de hoogtepunten van het album is O Equivicado, een nummer dat door zijn massieve, theatrale aanpak nog het meest op het oudere werk lijkt. Het omineuze pianoriedeltje en de zwaar aangezette keyboardpartijen geven het nummer een machtige, bombastische sfeer. Heerlijk! Het is jammer dat het hierop volgende Perfeita Encenação ietwat minder overtuigend is, omdat de track vanaf tweede helft wat inzakt. Gelukkig eindigt Sinistro wederom met een hoogtepunt. Templo Das Lágrimas - met ruim tien minuten samen met de opener het langste nummer van het album – onderscheidt zich door zijn dynamiek. Het nummer bevat enkele van de logste en zwaarste riffs van de plaat, terwijl de zanglijnen van Da Costa als lichtbundels door de duisternis schijnen.

De sound van dit vijftal mag dan inmiddels niet meer echt vernieuwend zijn (ook groepen als Messa, Windhand en Haunted opereren in hetzelfde vaarwater), maar Sinistro voegt daar wel elementen aan toe die de band ruimschoots boven het maaiveld doen uitsteken, zoals de met veel overtuigingskracht zingende Da Costa. Ook het gevoel voor dramatiek en de erg prettige, onheilspellende ondertoon, die voortdurend aanwezig is, zorgen ervoor dat Sinistro een streepje voor heeft op veel genregenoten. Vértice is een stilistisch interessant, boeiend en sfeervol album. Welkom terug – en wie weet tot in Tilburg binnenkort?

Tracklist:
1. Amargura
2. Elegia
3. Pontas Soltas
4. O Equivicado
5. Perfeita Encenação
6. Templo Das Lágrimas