Voor sommige fans van Lacuna Coil gaat er niets boven de vroege discografie van de Italiaanse formatie. Unleashed Memories (2001) en Comalies (2002) zijn dan ook niet voor niets klassiekers. Deze invloedrijke gothicmetalplaten hebben veel karakter en met name dankzij Comalies brak de Zuid-Europese band door. Daarna volgde een wisselvallige periode met het toegankelijke Shallow Life (2009) als dieptepunt. Een heel nieuwe fanbase werd bereikt met Delirium (2016), waarop de groep voor een veel modernere, zwaardere en groovende aanpak kiest. Inmiddels zijn we bij album nummer 10. Hoe verhoudt Sleepless Empire zich tot de rest van de discografie?
In elf tracks belicht Lacuna Coil zowel het vroege tijdperk als het recentste decennium. Zo herleven oude tijden met atmosferische gothic metal in de prima opener The Siege, het catchy I Wish You Were Dead en het sterke In Nomine Patris. In het moderne Oxygen zijn het juist de groove metal met screams van frontman Andrea Ferro en de hoekige riffs (waarvan er eentje aan die van Die & Rise doet denken) die het karakter bepalen. Op Sleepless Empire vindt het tot een kwartet geslonken ensemble een fraaie balans tussen die twee uitersten in de discografie. De afwisseling in engelenzang van zangeres Cristina Scabbia en de extreme vocalen van Ferro is uitstekend uitgewerkt, al zullen critici ongetwijfeld vinden dat het trucje wel vaak herhaald wordt en er te weinig variatie in de opbouwen van de nummers zit.
Om het gebrek aan variatie op te vangen, zijn er onder meer gasten uitgenodigd. Randy Blythe van Lamb Of God screamt mee in Hosting The Shadow en Ash Costello van New Years Day is te horen in In The Mean Time. Ook zonder externe hulp zijn er wel de nodige kleine verschillen. Zo metalcore als in Scarecrow hebben we Scabbia bijvoorbeeld nog niet gehoord. Variatie is er ook met enkele gitaarsolo’s op de tweede helft van de plaat en met I Wish You Were Dead, het toegankelijkste nummer dat wel iets heeft van The Reckoning van Within Temptation. Toch had de variatie nadrukkelijker uitgewerkt kunnen worden. Onderscheidende elementen aan het begin en einde van de tracks, waaronder elektronische muziek en folky zang, doen je oren spitsen, maar maken al snel plaats voor de geijkte metal-instrumentatie, zang en de bijdragen op synthesizer die voor het bekende mystieke karakter zorgen. In Gravity en in afsluiter Never Dawn zijn de niet-metal-elementen het beste geïntegreerd.
Het is de vraag in welke mate je originaliteit belangrijk vindt. Sleepless Empire biedt namelijk niet veel nieuws, maar is desondanks een zeer degelijk album dat vooral heel sterk begint en daarna hier en daar zijn sterke momenten heeft. Er wordt veelal teruggegrepen op dezelfde songopbouw en het is jammer dat vernieuwende elementen niet de ruimte krijgen om écht het verschil te maken. Toch wordt een ijzersterke brug geslagen tussen oud en nieuw, waarbij oud een moderne touch krijgt en nieuw iets van het oude karakter herbergt.
Tracklist:
1. The Siege
2. Oxygen
3. Scarecrow
4. Gravity
5. I Wish You Were Dead
6. Hosting The Shadow
7. In Nomine Patris
8. Sleepless Empire
9. Sleep Paralysis
10. In The Mean Time
11. Never Dawn
