Het Italiaanse DGM is niet de meest extravagante en opvallende groep in de hedendaagse metalscene, maar het kwintet uit Rome staat met zijn progressieve power metal wel al jarenlang garant voor kwaliteit. Het is ruim een kwart eeuw geleden dat deze groep, die toen nog bestond uit de drie oprichters Diego Reali, Gianfranco Tassella en Maurizio Pariotti (inderdaad: de bandnaam komt van deze initialen), zijn debuutalbum Change Direction (1997) uitbracht. Inmiddels is er geen oorspronkelijk lid meer over, maar blijft DGM desondanks actief. Sterker nog: sinds de grootste wisseling van de wacht in de periode 2006-2007 blijken de muzikanten die het stokje hebben overgenomen bijzonder actief.

Van de albums die het afgelopen decennium verschijnen, maken vooral The Passage (2016) en Tragic Separation (2020) veel indruk. De muzikanten etaleren hierop hun technisch begaafde spel. Verder vallen de toegankelijke maar gelaagde composities, de prima zang van Mark Basile en de kristalheldere producties in positieve zin op. Met Endless is de groep alweer toe aan zijn twaalfde langspeler. De telg verschijnt amper een jaar na zijn voorganger Life (2023). Qua inspiratie lijkt het dus nog steeds wel goed te zitten bij het Zuid-Europese vijftal. Weet DGM het niveau van zijn voorgangers vast te houden? Of is Endless een geval van ‘haastige spoed is zelden goed’?

Wat in ieder geval direct duidelijk wordt, is dat de luisteraar geen grote stijlveranderingen hoeft te verwachten. De muziek van DGM klinkt nog steeds als een soort mengelmoes van Symphony X en Pagan’s Mind. Vooral de eerste drie nummers zitten simpelweg uitstekend in elkaar. Openingstrack Promises kent een lichte Dream Theater-vibe en valt op door zijn frivole, funky toetsenwerk en strakke instrumentatie. The Great Unknown is een topper dankzij de ijzersterke zanglijnen. De frisse en sprankelende keyboardpartijen in combinatie met de sterke zanglijnen herinneren aan het werk van The Neal Morse Band. En het met subtiele fluitpartijen van toetsenist Emanuele Casali ondersteunde The Wake is wat steviger en moderner, waardoor een vergelijking met Symphony X voor de hand ligt.

Origineel is het materiaal dus niet, maar de uitvoering is er geen moment minder om. Het materiaal zit namelijk prima in elkaar. De muziek is toegankelijk, maar wordt met veel elan gebracht. Daardoor overtuigt zelfs de wat obligate rockballade Solitude. Het is een track die volgens het boekje is uitgevoerd, maar door de goede opbouw en mooie zanglijnen toch beklijft. Tegen het eind worden de nummers echter wat inwisselbaarder. Zo behoren Final Call en Blank Pages niet tot de sterkste composities. Ze zijn wat voorspelbaar, hoewel gezegd moet worden dat de band nergens door de ondergrens zakt. Met het afsluitende ...Of Endless Echoes pakken de heren uit. Het epos van bijna een kwartier bouwt via een kalme keyboardpassage op tot een instrumentaal spektakelstuk.

Zo klinkt ook deze nieuwe langspeler van DGM weer vanouds goed. Vooral op compositorisch vlak is de jarenlange ervaring van de band goed te horen. De nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar. Ze liggen makkelijk in het gehoor, maar klinken nergens lui of gemakzuchtig. De sound van de band houdt daardoor een jeugdige sprankeling, terwijl de muziek tegelijkertijd heel volwassen klinkt. Wie bovenstaande namen tot zijn favorieten rekent, zal dan ook veel plezier beleven aan Endless.

Tracklist:
1. Promises
2. The Great Unknown
3. The Wake
4. Solitude
5. From Ashes
6. Final Call
7. Blank Pages
8. ...Of Endless Echoes