Niet onaardig, denk ik aan het begin van mijn eerste luisterbeurt van No Need For Death, het tweede album van de nog jonge Duitse formatie Lesson In Violence. Aardig gitaarwerk, redelijk fatsoenlijke riffs, behoorlijk tempo. Vergeleken met hun debuut The Thrashfall Of Mankind (2022) lijken de heren er in elk geval op vooruitgegaan te zijn. Was hun sound een beetje al te opzichtig gestoeld op Exodus en Tankard, nu lijkt het allemaal net een tikkeltje agressiever en intensiever geworden en valt er zo nu en dan zelfs een vleugje Megadeth of Testament te bespeuren. Maar helaas is mijn optimisme geen lang leven beschoren.
Lesson In Violence speelt compromisloze oldschool-thrash zonder franje, zoals het persbericht vermeldt. Maar dat had de echte kenner natuurlijk al geraden, aangezien de bandnaam is afgeleid van een nummer van Exodus. Helaas klinkt het album zó oldschool dat het tegen het oubollige aanschuurt en buitelen de clichés over elkaar heen. De composities hebben bovendien ernstig te lijden aan een gebrek aan afwisseling en dynamiek en het lijkt soms of de band maar één tempo kent. Halverwege ontstaat er dan ook een hevig verlangen naar de ontbrekende franje, want het is allemaal wel erg veel van hetzelfde.
Elk nummer is een snelle thrasher, met dezelfde drumbeat, hetzelfde tempo, dezelfde staccato zanglijnen. Telkens als er iets langskomt dat afwijkt van de grauwe middelmaat, zoals de Megadeth-achtige riffs in Flesh From Bones en Living Death of de vertraging in No Need For Death, veer ik opgelucht op, om vervolgens teleurgesteld weer in mijn stoel te zakken als de band snel weer terugkeert naar het gebaande pad.
Naast de zwakke composities valt vooral de zang in negatieve zin op. Zanger Florian Negwer is geen beste zanger en dat is zacht uitgedrukt. Soms pratend, soms schreeuwend, soms staccato zijn woorden uitspugend als ware hij Eminem die verwikkeld is in een battle, maar altijd op hetzelfde tempo met in de refreinen steeds maar weer dezelfde Tom Araya-achtige uithalen aan het eind van elke zin. Hij legt heel weinig variatie in zijn stem en grijpt steeds terug naar dezelfde zanglijnen, die dan ook snel beginnen te vervelen.
Al met al is No Need For Death geen goed album. Echt heel slecht is het dan ook weer niet, want er zitten hier en daar heus wel wat aardige momenten in. Vooral het gitaristenduo Florian en Michael Helbig bevalt me wel. Wat ze spelen, spelen ze goed en strak, al zijn de riffs te weinig afwisselend en te clichématig. Eens te meer blijkt dat het nog niet zo eenvoudig is om een goede trash-song te schrijven. Er is meer nodig dan over een aantal aan elkaar geplakte riffs heen brullen. Aan enthousiasme ontbreekt het de heren in elk geval niet, want plezier lijken ze er wel in te hebben, maar dat is bij lange na niet genoeg om een voldoende te scoren.
Tracklist:
1. Natural Born Thrasher
2. Massive Aggressive
3. The World Is Mine
4. No Need For Death
5. War Against Hypocrisy
6. Flesh From Bones
7. Living Dead
8. Salvation
9. Thrash is Life
10. Men Kill Men
11. To Die For
