Het uit Friesland afkomstige An Autumn For Crippled Children is nooit echt bekend geworden, maar ik vermoed dat het anonieme drietal achter deze groep daar niet bepaald rouwig om is. Desondanks levert de band sinds het in 2010 verschenen debuutalbum Lost gestaag nieuwe platen af, die we bij Metalfan.nl met enige regelmaat hebben gevolgd. Her en der missen we er wel eens eentje, zoals het in 2021 verschenen As The Morning Dawns We Close Our Eyes. Het daarvoor verschenen, al even beeldend getitelde All Fell Silent, Everything Went Quiet (2020) is wel nog van een lovend epistel op onze frontpage voorzien. De wollige productie, waarin de melancholische riffs, weggemoffelde screams en galmende keyboardklanken in een soort hypnotiserende koortsnevel samensmelten, blijkt perfect om jezelf in onder te dompelen.
Met Closure is deze band toe aan zijn tiende langspeler in een tijdsbestek van dertien jaar. Verrassingen zijn er niet meer. De albumhoes is eigenlijk de perfecte verbeelding van de muziek. De grijze eenvormigheid, waarin alles in elkaar lijkt over te lopen, is tegelijkertijd somber en troostend. Datzelfde geldt voor de zalvende, maar tegelijkertijd groezelige klanken op Closure. De stijl van An Autumn For Crippled Children houdt het midden tussen gruizige blackgaze, hoekige post-punkritmes en zweverige, in reverb gedrenkte keyboardklanken. De tien nummers zijn stuk voor stuk redelijk eenvoudig en bevatten weinig opsmuk. Drie tot vijf minuten klokken ze – en op veel ingewikkelde uitstapjes hoeven we niet te rekenen.
Desondanks lijkt An Autumn For Crippled Children op dit album iets bewuster bezig met het vergroten van het contrast tussen de nummers. Luister maar eens naar I See You... But Never Clearly - dat erg melancholisch is en rustig in elkaar zit – en het veel stevigere, met getergde screams doorspekte Where Pain Begins, dat zelfs bij vlagen wat op black metal lijkt terug te grijpen. En de wisselwerking tussen rauwe, spitse riffs en zweverig toetsenwerk – waarbinnen beide elkaar nu eens aanvullen (het titelnummer) en op andere momenten juist een duel lijken aan te gaan (As The Void) – blijft een van de sterkere punten van het gezelschap.
Met Closure zal An Autumn For Crippled Children geen breder publiek meer aanspreken. De specifieke stijl van de band is inmiddels zodanig uitgekristalliseerd dat het album vooral diegenen zal aanspreken die het trio al langer volgen. Voor dat publiek zal Closure als een warme deken voor de wintermaanden voelen. Vertrouwde kost, die niet per se vol vernieuwing of bewijsdrang zit, maar waarmee het toch keer op keer lekker wegdromen is.
Tracklist:
1. Missed
2. I See You... But Never Clearly
3. Where Pain Begins
4. The Feels Like Dying
5. As The Void
6. Closure
7. For Tomorrow
8. Unable To Feel You
9. Culpable
10. Here Comes Sorrow
