Tere zieltjes, vlucht! Vlucht, nu het nog kan. Want laat ik maar meteen met de deur in huis flikkeren: dit is hard, mokerhard, zo hard als een kanonskogel. De Zweedse progdeathdjenters walsen niet alleen de deur plat, maar nemen gelijk de hele voorgevel mee en hun interesse voor uw interieur ligt voornamelijk in het vermorzelen ervan. Met genadeloze precisie maakt sloopbedrijf Vildhjarta uw nederige, maar o zo dierbare stulpje met de grond gelijk. Toedeledokie.
Maar waar kwam dat ineens vandaan? Zoals de titel al enigszins weggeeft, is Måsstaden Under Vatten een logisch vervolg op hoe we de heren kennen. De rechtgeaarde djent-aficionado van weleer kent het in 2011 gereleasete Måsstaden natuurlijk van haver tot gort en ook het bloed van opvolger Thousands Of Evil (2013) zal hem door de aderen vloeien. Na een achtjarige stilte vonden de verbrijzelaars het tijd om de boel weer eens aan gort te meppen. Waarvan akte. Zonder enige vorm van medelijden decimeren bombastische staccatoriffs elke poging tot rede. Alles moet kapot. Naar de knoppen, de filistijnen, de gallemiezen. Alles naar de klote.
Hoewel dit dus een logisch vervolg is, zijn de invloeden van Buster Odeholm echter onmiskenbaar. Niettegenstaande het feit dat de gitarist van Humanity's Last Breath al sinds 2014 op de loonlijst staat, hadden we sindsdien (op enkele singles na) vrijwel niets meer van de band gehoord. In Vildhjarta neemt hij echter de drumstokken ter hand en maakt met allerlei gebroken maten met machtige slagen een vermorzelende indruk. Niet altijd vol gas, expres niet. Dat maakt het juist zo imposant. Deze onberekenbare benadering maakt de band alleen maar trefzekerder. Als kers op de taart heeft meneer Odeholm ook nog eens de mix en mastering voor zijn rekening genomen. Daarin herkennen we zijn typische signatuur die we ook van Humanity's Last Breath kennen, want ook hier is elke klap een massieve dreun recht in het gelaat, de maag of op de lever. Hoe de band ook te werk gaat, het is trefzeker en uiterst pijnlijk.
Verder moeten we het nog even hebben over nummertje acht, dat fungeert als titelnummer. Het behoeft uiteraard weinig fantasie om in Måsstaden Nationalsång (Under Vatten) de onderhavige albumtitel te herkennen. Maar het is vanzelfsprekend ook een referentie aan het nummer dat op dezelfde plek in de tracklist staat van het album Måsstaden. In zekere zin is dit dan ook een 2.0-versie. Of dat een verbetering is, is vooral een kwestie van smaak, maar dat de productie een wereld van verschil is, staat buiten kijf - en dat geldt voor de plaat in zijn geheel.
Als we in bredere zin de platen naast elkaar leggen valt allereerst de hoes op. Ook in vergelijking met Thousands Of Evil, overigens. De duistere tinten hebben plaatsgemaakt voor herfstwarmte. Maar, zoals u zelf al wel gezien had, is de sfeer nou niet echt van het kaliber 'knusse openhaard-knuffel-troetel-blabla met een semi-fijn glas goedkope Gall & Gall-wijn met het dinnetje al starend naar een zoveelste America's Got Bagger-ripoff'. Net als tien jaar terug zijn het dan ook vooral apocalyptische taferelen die de klok verwoesten.
Verschillen zijn er ook, en niet altijd in positieve zin. Dat een pseudo-vrolijke sing-along als Traces of Längstmedån ontbreekt, zal me een worst wezen. Maar zulks is vrijwel niet te ontwaren, of het zou dat stukkie moeten zijn in Kaos2, na ruim een minuut. Maar boeie. Nee, dat de elektronica van ondergeschikt belang zijn geworden - dat is het minpuntje. Dat begint al bij de nog geen drieënhalve minuut durende albumopener Lavender Haze die er eigenlijk vrijwel gelijk op losrost. Dat is toch wat anders dan Staos of Shadow. We horen dan wel onheilspellende intro's zoals we die kennen van Benblåst, maar die zijn van korte duur. Het zal u dan ook niet verbazen dat ook langdurige elektronische intermezzo's schaars zijn. Had u daar toch al een hekel aan, dan is deze plaat helemaal 'uw ding', zoals dat zo lelijk heet.
De heren gooien er dus vooral de beuk in. Uw huis ligt aan diggelen en heeft intussen plaats gemaakt voor een moderne tempel voor djent-adepten avant la lettre. En, het moet gezegd, het staat als een huis. Of beter gezegd: Een imposante, post-apocalyptische kolos van gewapend beton - met herfsttinten, dat dan weer wel. Mocht u het tot hier gered hebben, bravo. U behoort dan niet tot de tere zieltjes, die (als het goed is) al gevlucht waren. Zo niet, had u dit toch al niet gelezen, want u was als kanonnenvoer aan flarden geschoten door de nietsontziende slooptank Vildhjarta. En nu u hier toch aangekomen bent, kunt u net zo goed overgaan tot aanschaf. Maar weest op uw hoede, een gewaarschuwd mens telt voor...? Juist!
Tracklist:
1. Lavender Haze
2. När De Du Älskar Kommer Tillbaka Från De Döda
3. Kaos2
4. Toxin
5. Brännmärkt
6. Den Helige Anden (Under Vatten)
7. Passage Noir
8. Måsstadens Nationalsång (Under Vatten)
9. Heartsmear
10. Vagabond
11. Mitt Trötta Hjarta
12. Detta Drömmars Sköte En Slöja Till Ormars Näste
13. Phantom Assassin
14. Sunset Sunrise
15. Sunset Sunrise Sunset Sunrise
16. Penny Royal Poison
17. Paaradiso
