We gaan het toch weer over female fronted hebben. En dat terwijl de 'seksistische' term inmiddels vrijwel geheel uit de gratie is geraakt. De reden dat we het beladen begrip weer uit de kluis halen, is dat de openingstrack van het nieuwe Jaded Star-album ingaat op de materie en er zelfs naar vernoemd is. De Grieken moeten echter niets van de term female fronted hebben.
Vanzelfsprekend maakt de formatie rond zangeres Maxi Nil dan ook geen typische female fronted symfonische metal. Je weet wel, van die Nightwish-klonen waarmee de term geassocieerd wordt. Nee, hier geen orkestraties, maar een moderne vorm van rock/metal, die veel stoerder is, meer groovet en swingt.
Ten opzichte van het debuutalbum Memories From The Future is Realign moderner, diverser en het rockt meer. De plaat is directer dan zijn atmosferische voorganger en nodigt meer uit tot meebewegen. De melodeathriffs hebben plaatsgemaakt voor gespierde, rockende powerakkoorden. De Amaranthe-achtige elektronica heeft een prominente plek in de compacte composities.
Maxi komt veel rockender voor de dag dan we van haar gewend zijn. Dat gaat haar goed af, zoals blijkt uit Breathing Fire, een heerlijke meezinger waarin ze wisselt tussen melodieuze zang en krachtige vocalen met een rauw randje. Ook als ze zich inhoudt, zoals in het begin van A Pain All Mine, komt ze overtuigend voor de dag dankzij het gevoel dat ze in haar performance legt. Opvallend is de geslaagde soultouch in de zang. Dit blijkt niet alleen uit het ingetogen, persoonlijke Maybe, maar ook in het krachtigere Adrian, dat dankzij de ambient synthesizers tijdens het mooie refrein een rustiger karakter krijgt.
Dat de plaat heel anders klinkt dan zijn voorganger is niet zo vreemd. We zijn immers vijf jaar verder. In die tijd zag de frontvrouw alle bandleden vertrekken en heeft ze een nieuw team om zich heen verzameld. Het levert een heel uiteenlopende collectie tracks op, die gedurfd en vrijmoedig overkomt. Invloeden uit de jarentachtigpop, jarennegentigrock en moderne elektronica komen bij elkaar, maar er komt in beperkte mate ook trip-hop, industrial en gothic voorbij. Het is een mix van Faith No More, Lacuna Coil, Amaranthe, Whitney Houston en Depeche Mode, maar dan nog breder qua inspiratiebronnen. Het levert een heel eigen geluid op, met veel ruimte voor het gave baswerk.
Realign laat een gemotiveerd Jaded Star in gewijzigde samenstelling horen met de gedreven vaste kracht Maxi voorop in de strijd. Het kwintet durft te experimenteren en juist op die momenten maken de muzikanten de beste indruk. Zo swingt Breathing Fire en overtuigt A Pain All Mine vanwege zijn beklijvende refrein en dynamische benadering. Maybe moet even op gang komen, maar heeft daarna een heerlijke vibe waarin soul- en gothic-elementen prima samenkomen. Het is jammer dat deze tweede full-length de laatste helft wat wegzakt naar de kwalificatie degelijk. Dat komt voornamelijk door We’re The Heroes (A Song For Us) en Vertigo, al is Higher Than Love een goede afsluiter. Concluderend geldt een positief aankoopadvies voor Realign. En Maxi, we zullen de term female fronted nooit meer gebruiken.
Tracklist:
1. Female Fronted
2. Breathing Fire
3. A Pain All Mine
4. Maybe
5. Adrian
6. Children Of Chaos
7. Rise Up
8. We’re The Heroes (A Song For Us)
9. Vertigo
10. Higher Than Love
