1349. Het jaar dat in Noorwegen de Pest toesloeg en bijna twee derde van de bevolking uitroeide. En sinds 1997 ook een Noorse black metalband die met het debuutalbum Liberation een intense en rauwe parel afleverde, die als een bom insloeg in de wereldwijde black metalscène. Waar momenteel veel black metalbands het moeten hebben van buitenechtelijke relaties met andere genres om maar progressief over te komen óf verzanden in het kopiëren van de grote helden uit lang vervlogen tijden, weet 1349 als een van de weinige bands een nieuwe wind door het genre te blazen, zonder haar roots te verloochenen. Goed, de grote aandacht die men kreeg van de internationale metalpers zal zeker het een en ander te maken hebben met het feit dat Frost, vooral bekend natuurlijk van Satyricon, de drumstokjes bij 1349 hanteert, maar om de terechte aandacht voor deze band af te doen als belangstelling voor Frost, zou men deze band zwaar tekort doen.

Waar het debuutalbum al een ongehoorde combinatie van agressie en intensiviteit liet horen, gaat opvolger Beyond the Apocalypse nog een stukje verder. Het sterkste punt van de band is dat de nummers ondanks deze intensiteit stuk voor stuk een eigen gezicht blijven houden, wat dit album tot een ware ontdekkingsreis maakt. Grootste progressie is productioneel gezien geboekt: waar op het debuutalbum de drums wel wat érg prominent in de mix lagen (wellicht ten dele ook gedaan om de drumcapaciteiten van Frost - want het moge gezegd worden: deze man behoort absoluut tot de beste black metaldrummers van dit moment - zo goed mogelijk naar voren te laten komen), krijgen alle instrumenten op Beyond the Apocalypse ongeveer evenveel ruimte.

Opener Chasing Dragons bevat alles wat een eersteklas black metalnummer nodig heeft: door merg en been snijdende riffs, furieus drumwerk, een grootse, kwaadaardige sfeer en snerpende zangpartijen. De rest van het album weet dat uitstekende niveau gelukkig vast te houden, waardoor ik dan ook al met een gerust hart de bewering aandurf dat dit album een van de genrehoogtepunten van 2004 zal blijken. Hoogtepunten zijn er genoeg te vinden op dit schijfje, zoals het titelnummer, dat begint met een tegendraadse riff, ondersteund door genadeloos hakkende drumpartijen, om al snel over te gaan in een haatvolle en intense kraker. Ook Aiwas Aeon, Perished in Pain (dat enkele geniale, Satyricon-achtige gitaarloopjes bevat) en Blood is the Mortar zitten uitstekend in elkaar en verdienen dan ook zeker aanbeveling. Het enige minpuntje van het album vind ik de afsluiter The Blade, dat met bijna zes minuten veel te lang duurt, aangezien het nummer in feite niet meer is dan een outro bestaande uit wat getik, gefluister en een soort van kerkorgel.

Het komt niet vaak meer voor dat een jonge black metalband zó veelbelovend klinkt als dit 1349. Ondanks het recentelijk uiteenvallen van pionierbands als Immortal, Limbonic Art en Emperor mag de fan van compromisloze black metal zich dan ook verheugen, want deze band bewijst eens te meer dat het genre zeker nog toekomst heeft.

Tracklist:
1. Chasing Dragons
2. Beyond the Apocalypse
3. Aiwas Aeon
4. Necronatalenheten
5. Perished in Pain
6. Singer of Strange Songs
7. Blood is the Mortar
8. Internal Winter
9. The Blade