The River uit Londen is een typisch voorbeeld van een undergroundband in het doomwereldje, waarbij het om de een of andere reden maar niet wil vlotten. Het eerste teken van leven werd middels een demo gegeven in 1999, maar het duurde tot 2006 alvorens het debuutalbum Drowing Down The Sun het daglicht zag. Album nummer twee In Situ volgde in 2009 relatief snel, maar interne problemen zorgden voor een hoop tegenslag. Zo was er het al dan niet gedwongen vertrek van zangeres Vicky Walters en bleek ook positie van de drummer geruime tijd niet invulbaar. In 2013 volgde er een instrumentale demo en daarna bleef het weer lang stil. Eind 2018 kwam er opnieuw een demo uit en werd de band opgepikt door het Poolse platenlabel Nine Records, dat een neusje heeft voor goede doombands. Met Vessels Into White Tides is er dan nu eindelijk album nummer drie.
Waar op de eerste twee albums de nummers wat korter worden gehouden, heeft The River op dit album gekozen voor drie wat langere nummers en twee met een normale speelduur. Nieuwe zangeres Jenny Newton beschikt over een wat ijlere en iets hogere stem dan haar voorgangster en dat is wellicht ook de reden dat de gitaar niet meer zo laag gestemd is als in het verleden. Slechts enkele stukken in die lange nummers klinken lekker zwaar. Tevens is sprake van veel meer rustige en zelfs enigszins zoetsappige momenten. Wel ouderwets klinkend is het basgeluid dat, zoals gebruikelijk bij The River, prominent in de mix staat.
Het derde nummer Open zal het eerste echte schrikmoment zijn voor de fans van de eerste twee albums. Dit is een heuse akoestische ballade, waarbij zelfs het gebruik van al dan niet kunstmatige strijkers niet wordt geschuwd. Gelukkig is dit met nog geen vijf minuten speelduur het kortste nummer op dit album. Het afsluitende nummer Tides is instrumentaal, waarbij de strijkers ook weer om de hoek komen kijken. Het is vrij soft en komt wat gezapig over. Het album gaat daarom enigszins als een nachtkaars uit.
Met Vessels Into White Tides stroomt The River een andere kant op, waarop lang niet iedere doomliefhebber mee zal willen roeien. Het extreme randje is aan het vervagen en de bij vlagen zoete en gevoelige momenten zijn bezig om de macht te grijpen. Liefhebbers van het oude werk kunnen daarom niet blindelings dit nieuwe album aanschaffen. Het is afwachten hoe The River zich verder zal gaan ontwikkelen, maar gevreesd mag worden voor een nog softere aanpak op een volgend album. Liefhebbers van bijvoorbeeld 40 Watt Sun en The 3rd And The Mortal zullen zich hier wel comfortabel bij voelen. Die kunnen dan ook gerust vijftien punten bij de score optellen.
Tracklist:
1. Vessels
2. Into White
3. Open
4. Passing
5. Tides
