Progressieve power metal blijft een heerlijk genre. Bijna wekelijks draai ik wel eens albums van bands als Communic, Anubis Gate, Seventh Wonder, Circus Maximus of Pagan's Mind. Groepen die lekker stevig en melodisch voor de dag komen, maar bij vlagen ook erg technisch en inventief uitpakken. De muziek van Teramaze sluit daar tegenwoordig goed op aan. Al is deze Australische band al wel wat langer bezig dan de Scandinavische genregenoten.

Dat wil niet zeggen dat deze club de zaakjes beter op orde heeft. Persoonlijk heb ik Teramaze nooit echt bijzonder gevonden. Dat ligt niet aan de christelijke thematiek die de mannen zeker de laatste jaren regelmatig van stal halen. Enigszins vergelijkbare gezelschappen als DivineFire en Darkwater doen dat immers ook en daar stoort die invloed helemaal niet. Nee, het probleem bij Teramaze is van muzikale aard. Ik erken de kennis en kunde van de mannen, maar de muziek komt op de één of andere manier niet over. Are We Soldiers blijft eveneens op afstand.

Elk nummer trekt aan je voorbij, zonder dat je opschrikt van een briljante solo, prikkelend keyboardstukje of geniale zanglijn. Teruggekeerde zanger Brett Rerekura is natuurlijk helemaal geen beroerde vocalist, laat dat duidelijk zijn. Toch vind ik het gros van de zangstukken vlak en wezenloos. Rerekura hobbelt keurig mee. Doet niets verkeerd. Maar na meerdere luisterbeurten moet je me niet vragen om een zanglijntje te fluiten.

Een belangrijke oorzaak is dat Teramaze niet echt compact is. De meeste nummers klokken ruim boven de vijf minuten. Geen schande in het progressieve genre, dat snap ik. Liedjes duren alleen erg lang als er niets noemenswaardigs gebeurt. Tracks als Control Conquer Collide en het ellenlange slotstuk Depopulate voelen zodoende als ondoordringbare brokken. Niet vanwege de complexiteit, maar puur door het gebrek aan echte hoogtepunten. Alles wat Teramaze doet, doen bovenstaande bands domweg beter. Memorabeler vooral. Dat de oppervlakkige en dichtgesmeerde productie de muziek geen hard nodige schop onder de kont geeft, helpt uiteraard ook niet mee.

In de afgelopen weken heb ik regelmatig zeer positieve geluiden gehoord over deze plaat. Misschien ligt het gewoon aan mij. Dat kan altijd. Wat mij betreft, moet deze saaie band gewoon lekker aan de andere kant van de wereld blijven. Are We Soldiers voegt net als de voorgangers namelijk geen zak toe aan wat we al tien keer in de kast hebben staan.

Tracklist:
1. Fight Or Flight
2. Are We Soldiers
3. Control Conquer Collide
4. From Saviour To Assassin
5. Orwellian Time
6. M.O.N.S.T.E.R.S.
7. Weight Of Humanity
8. Fact Resistant Human
9. The One Percent Disarm
10. Depopulate