Tijd voor een nieuwe uitdaging voor Per Wiberg. De multi-instrumentalist heeft al een mooie cv opgebouwd met zijn bijdragen aan onder meer Opeth, Spiritual Beggars, Candlemass, Clutch, The Bakerton Group, Switchblade, Tiamat en Kamchatka. Maar hij is klaar voor de volgende stap in zijn carrière: een solo-album. Daarop krijgt hij hulp van drummers Karl Daniel Lidén (Crippled Black Phoenix, Katatonia, Switchblade) en Lars Sköld (Tiamat, Avatarium) en zangeres Billie Lindahl (Promise And The Monster).

Lindahl is alleen te horen als gastzangeres in Anywhere The Blood Flows en Pile Of Nothing. Verder is het Per die zingt en alle instrumenten speelt (behalve de drums). Ondanks dat hij geen opvallende of bovengemiddelde zanger is, functioneert hij goed binnen zijn beperkingen. Bovendien laat hij horen over een divers stemgeluid te beschikken dat aansluit bij de gevarieerde muziek op Head Without Eyes. De teksten gaan over de perceptie dat een blik in de ogen veel zegt over iemands persoonlijkheid.

De stijl van de muziek is moeilijk te omschrijven. Dit solodebuut is namelijk een mengelmoes van invloeden, uiteenlopend van Swans tot Hawkwind, van Van Der Graaf Generator tot Killing Joke en Talk Talk. Je krijgt bijvoorbeeld indie en blues voorgeschoteld in het op een pianoloopje gebaseerde Let The Water Take Me Home). Pile Of Nothing is een doomrocker, Pass On The Fear bevat progrock uit de jaren zeventig en het meer dan elf minuten durende Anywhere The Blood Flows) laat groovy stoner/spacerock horen. Dit laatste terwijl het dissonante getokkel en de lage pianotonen voor een bepaalde spanning zorgen.

De toon is over het algemeen donker en de songs zijn sfeergericht (inclusief atmosferische, soms onheilspellende achtergrondgeluiden). De composities zijn opgebouwd met een couplet en refrein, dus na een paar luisterbeurten herkenbaar. Pile Of Nothing combineert deze elementen het beste. Daarin werken de tempoverhoging en sfeerverhogende elementen versterkend en vullen de zang van Wiberg en Lindahl elkaar uitstekend aan. Ook het tragische, grimmige Fader kan op goedkeuring rekenen.

Het is echter te weinig om te spreken van een zeer overtuigende plaat die over de hele lengte de aandacht weet vast te houden. Zo duurt Anywhere The Blood Flows te lang, terwijl het nummer zeker sterke elementen bezit. Hoewel het met de variatie wel goed zit, is er te weinig pakkend of bovengemiddeld songmateriaal. Het is enerzijds prijzenswaardig dat Per Wiberg buiten zijn comfortzone iets heeft neergezet dat anders klinkt dan zijn andere bands. Head Without Eyes scoort dan ook zeker een voldoende. Anderzijds heeft de Zweedse multi-instrumentalist beslist betere releases op zijn cv staan.

Tracklist:
1. Let The Water Take Me Home
2. Anywhere The Blood Flows
3. Pass On The Fear
4. Get Your Boots On
5. Pile Of Nothing
6. Fader