Het was een typisch geval van een band die op het verkeerde moment op de verkeerde plek geprogrammeerd stond. De Italiaanse stoner/doomband Haunted wist immers maar weinig aandacht te genereren toen de heren en dame Eindhoven Metal Meeting 2017 mochten aftrappen. Maar voor een halflege zaal met metalfans die vooral wachtten op de later geprogrammeerde death-, thrash- en blackmetalbands viel er ook weinig eer te behalen. Dat de matige publieksreactie tijdens dat festival niets zegt over de kwaliteit van Haunted, bewijst het gezelschap met Dayburner.

Haunted is zo’n groep die vooral goed heeft geluisterd naar wat de betere bands in het stoner/doomgenre doen. De Italianen klinken als een mengeling van Electric Wizard, Messa en Bathsheba. Qua hypnotiserende ‘vibe’ hoor ik ook elementen van Wolvennest, terwijl de diep ronkende en groovende basritmes wel wat raakvlakken hebben met groepen als Monolord en Ufomammut. Zonder dergelijke bands nu direct één op één te kopiëren, heeft Haunted uit al die invloeden haar eigen brouwsel weten te smeden. Het levert met Dayburner een weliswaar niet bepaald uniek, maar desondanks bijzonder fijn en overtuigend album in het doomgenre op.

Met Mourning Sun weet iedere luisteraar direct waar hij aan toe is. De bibberige horrorkeyboards waarmee het nummer opent, hebben een hoog Tales From The Crypt-gehalte. Al snel nemen roestige, knoestige stonerriffs en logge drumritmes hun plek op de voorgrond over. De productie is heerlijk: loodzwaar, tegelijkertijd toch ook warmbloedig en bovendien transparant genoeg om alle details goed naar voren te laten komen. Zangeres Cristina Chimirri heeft geen enorm bereik, maar compenseert dat door haar gepassioneerde en bezwerende zang. Zo zorgt ze tijdens het titelnummer, waarvan zij het begin helemaal in haar eentje draagt, zelfs voor kippenvel.

Haunted is geen band die kort van stof is. De nummers zijn gemiddeld behoorlijk lang en tikken bijna allemaal de tienminutengrens aan. Toch doet Dayburner – ondanks de lengte en het relatief monotone karakter – geen moment langdradig aan. Dat komt vooral door de begeesterde zang en doordat er regelmatig smaakvolle melodielijnen door de zware, logge ritmes kronkelen. Vanwege de muzikaliteit vervalt Haunted nooit in excessieve monotonie, maar slaagt het erin om de repetitieve riffs en slepende ritmes interessant te houden. Tijdens het titelnummer verrast Haunted zelfs met een uitgesponnen, melodieuze solo. En in het ijzersterke, ruim dertien minuten durende Vespertine vallen alle elementen harmonieus samen in een trance-opwekkend, zinsbegoochelend geheel.

Kortom: liefhebbers van authentieke, zware, uitstekend uitgevoerde stoner/doom hebben helemaal niets te klagen met Dayburner. Het album laat horen dat je ook in dit overvolle genre kunt overtuigen door simpelweg kwaliteit te leveren. Het is dan ook te hopen dat Haunted nog een kans krijgt op de Nederlandse podia. Ik ben er namelijk van overtuigd dat de groep veel meer zieltjes zal werven onder de juiste omstandigheden, op festivals als Roadburn of Into The Void. Aan het niveau van Dayburner zal het in ieder geval niet liggen.

Tracklist:
1. Mourning Sun
2. Waterdawn
3. Dayburner
4. Communion
5. Orphic
6. Vespertine
7. No Connection With Dust
8. Lunar Grave