Pop en metal samen, kan dat een succes vormen? Wolves Among Us denkt van wel en met Collapse brengen deze Denen hun eerste album uit onder de nieuwe naam. Voorheen was Wolves Among Us namelijk te traceren onder de naam E’nemia. Persoonlijk vind ik beide namen nergens naar klinken, maar dat geheel terzijde. Informatie vinden over de band blijkt een lastige klus. Zelfs op de site van het label Prime Collective lijkt de band niet te bestaan.

Ondanks de naamswijziging blijft het recept onveranderd. Collapse bevat negen stuiptrekkingen die goed zijn voor circa zevenendertig minuten pop, moderne metal en emocore. Voordat ik dit pleidooi ga starten, moet u weten dat ik echt niet vies ben van een muzikaal experiment. De inleiding van deze review voorspelde al nattigheid. Welnu, dat was niet voor niets. Of die nattigheid nu komt door de onvoorspelbare zomers in ons kikkerland of mijn huilbuien na het beluisteren van Collapse, dat laat ik aan de verbeelding van u als lezer over. We krijgen moderne metal voorgeschoteld die perfect binnen de lijntjes is ingekleurd. Het bevat niets schokkends, maar gaat volledig mis wanneer de zanger zijn scheur opentrekt. Vooral zijn aanwezigheid vertegenwoordigt het pop-gedeelte in Wolves Among Us.

Collapse en Icarus bevatten nog wel aardige gitaar- en drumpartijen, maar de melodielijnen en vocale passages in bijvoorbeeld Nightmare, Wolves Among Us en Double Standards laten mijn billen stevig samenknijpen. Het grootste contrast ontstaat in het nummer Far From Serenity, waar deze Denen ons van metal(core zelfs) naar tergend pijnlijke pop katapulteren. Naar eigen zeggen moet dat fans van Killswitch Engage en Five Finger Death Punch kunnen bekoren. Ik verwacht dat het ongeveer voelt alsof je vooraan staat bij de ingang van een Justin Bieber- concert en de deuren, na uren wachten, opengaan. Het gillende tienerpubliek duwt je alle kanten op en je weet niet wat te doen. Het voelt ongemakkelijk maar bovenal, je wilt er niet zijn.

U merkt, het leven van een reviewer gaat niet altijd over rozen. Muzikaal bevat het nog wat aardige momenten, maar het is zo verdomde mierenzoet, dat het meer buikpijn dan plezier oplevert. Ik vraag me dan ook oprecht af wie hier nu werkelijk op zit te wachten. Hopelijk focust Wolves Among Us zich in de toekomst meer op de moderne metal, want daar zit in ieder geval nog wel een sprankje hoop in. Meester Visser zou zeggen: "Dit is mijn uitspraak, en daar zult u het mee moeten doen."

Tracklist:
1. Collapse
2. Far From Serenity
3. Icarus
4. Nightmare
5. Fusion
6. Double Standards
7. Mirrors And Monsters
8. Deliverance
9. Save Me