De prijs voor de vreemdste albumhoes van het jaar, gaat ongetwijfeld nu al naar de heren van Mob Terror. Uit nader onderzoek blijkt het te gaan om verzameld (roze) afval, dat versmolten is en vervolgens tot in minuscuul detail is gefotografeerd. Een tipje van de sluier is dat het niet alleen bij die obscure hoes blijft.

Mob Terror is een experimenteel en gefreakt gezelschap uit Philadelphia. In juli van het jaar 2015 verscheen een demo met daarop drie nummers die voor niemand bedoeld waren, zo luidt de titel Tree Songs For No One. Zelfspot hebben de heren van Mob Terror in ieder geval wel en daar zit dan ook precies de crux. We krijgen in circa twaalf minuten tijd te maken met noise, maar ook metal, hard- en grindcore passeren de revue. Een soort Dillinger Escape Plan, maar dan korter van stof en zonder mathematische ritmepatronen. Een andere band die te binnen schiet bij het beluisteren van Superstimulus is Melt Banana, maar gelukkig heeft Mob Terror het vreselijk irritante piepstemmetje van de Japanners achterwege gelaten. Nu kunnen de bovengenoemde invloeden op een geniale wijze uitgewerkt worden tot een muzikaal geheel, maar het kan ook onsamenhangend en rommelig overkomen. Het laatst geschetste scenario is wel het geval met Mob Terror. Het is dan ook moeilijk om Superstimulus serieus te nemen.

Het zijn slechts vijf nummers die de ep Superstimulus bevat, maar het experimentele onderzoeksgedrag van deze heren is wel noemenswaardig. Openingsnummer People klinkt nog niet eens zo onaardig en hakt best goed weg, maar de drie nummers die volgen en bij elkaar nog geen vijf minuten klokken, doen dat snel vergeten. De gitaar- en drumpartijen klinken zo droog als woestijnzand en door gebrek aan diepgang in het geluid lijkt het alsof de opnamen in een garagebox hebben plaatsgevonden. De ijzige schreeuw van zanger Sam Gasparre, die ook tevens de gitaarsnaren plukt, maakt het chaotische plaatje compleet en zodoende is de vreemde hoes toch wel te plaatsen in het geheel. Met New Orleans Underwater sluiten deze rare snoeshanen Superstimulus af en daarbij horen we vooral noise. En ook nog, vreemd genoeg, potentie.

Ik geloof dat de band live erg vermakelijk zal zijn. Een mix van verschillende stijlen is zeker interessant, maar de uitwerking daarvan laat nog wel te wensen over. Desalniettemin blijft het gevoel knagen dat hier meer in had gezeten. Daarom wil ik de muzikaal licht gestoorde medemens graag vragen om Superstimulus een kans te geven. Gewoon, omdat het kan.

Tracklist:
1. People
2. Flushed
3. Ursla
4. & Over &
5. New Orleans Underwater