De band Vuist heeft naast een vrij stupide naam ook een ongelofelijk lelijk logo dat door een kleuter lijkt ingekleurd. Of dit humor is of dat ze dit serieus menen weet ik niet, maar goed het draait uiteindelijk om de muziek en die mag er best wezen. Een melodieuze mengeling van death en thrash kan ik ontwaren doorheen de vrij povere productie. Maar goed, het is ook maar hun eerste echte cd na enkele promo's (waar dezelfde nummers opstonden dan op dit mini-album).

De muziek doorheen dit schijfje blijft lekker duidelijk en melodieus en nergens verzandt de band in verkeerde versnellingen of te moeilijk stukken. De nummers zijn logische en worden rustig gestructureerd gebracht. De band waagt zich niet aan experimenten maar speelt gewoon eenvoudige melodieuze metal met veel hooklines.

Dit mini-album heeft wel een charme maar het is zeker en vast nog niet van een hoog niveau. De band heeft te duidelijk riffjes gestolen van verschillende bands en speelt soms steeds op het zelfde mid-tempo door zodat de nummers soms hun spanning verliezen. Nu klink ik misschien vrij negatief omdat ik hier de negatieve zaken van deze release opsom maar dat is niet mijn bedoeling; ik wil gewoon wat opbouwende kritiek geven want eigenlijk is dit een vrij behoorlijke mini cd. Wekelijks word ik geconfronteerd met albums in eigen beheer of download ik tracks van allerlei beginnende bands en ik moet zeggen dat deze band in die categorie zich in de subtop bevindt. De band kan alleen maar groeien maar in deze verwende tijden waar goede cd's met trossen aan de bomen lijken te groeien, valt deze band (nog) niet op.

Tracklist:
1. 160
2. Relentless
3. The calling
4. Modern age icarus
5. Nomad sundown
6. Monuments B.C.
7. The ultimate melancholy
8. In solitude, in silence
9. Images