Allereerst gefeliciteerd met de release van jullie nieuwe album Retrogore. Waren er nog dingen waar jullie in het speciaal aandacht hebben besteed bij het maken van de nieuwe plaat? Dingen waar jullie op vorig werk minder tevreden over waren bijvoorbeeld?

We willen met Aborted nooit twee keer dezelfde plaat maken. Na The Necrotic Manifesto (2014) vroegen we ons af welke kant we op wilden gaan. Sneller, catchiër of juist meer sfeer aanbrengen? Uiteindelijk heeft Retrogore een beetje van alles wat gekregen en het is daarmee een heel gevarieerd album geworden.

Ik vind ook dat het, hoewel typisch Aborted, een vrij gevarieerd album geworden, met zelfs een wat duister sfeertje. Hoe komt een Aborted-nummer eigenlijk tot stand?

We werken samen aan onze muziek. Het is niet zo dat er één hoofdcomponist is binnen Aborted. Iemand brengt een idee naar voren en dat werken we tezamen uit. Het delen van ideeën werkt bevorderlijk voor de kwaliteit en andere leden kunnen verfrissende ideeën aanleveren vanuit een andere invalshoek. Ik heb bijvoorbeeld met name oog en oor voor de structuur van de nummers en de rol van mijn vocalen daarbinnen.

Jullie zijn voor het nieuwe album naar een nieuwe studio gegaan, die van Kristian Kohlmannslener. Hoe kwamen jullie bij hem terecht?

De twee voorgaande albums, The Necrotic Manifesto en Global Flatline (2012) namen we op in de studio van de Deen Jacob Hansen. Dit keer was hij helaas niet beschikbaar. We vonden het meest recente album van onze Franse vrienden Benighted enorm vet klinken. Die bleek door Kristian geproduceerd te zijn. We hebben verleden jaar eerst geprobeerd of het klikte middels de ep Terminal Redux. Daar waren we tevreden over, dus zijn we ook voor de nieuwe full-length met hem in zee gegaan.

Waar gaan de teksten over op Retrogore?

Het blijft Aborted, dus uiteraard staan op Retrogore ook de verplichte nummers over poep. Ik ben echter ook buiten de gebaande paden getreden en heb me aan teksten over andere, actuele onderwerpen gewaagd, religieus extremisme en internet-betweters bijvoorbeeld. En Whoremageddon gaat over wat ik de Kardashian-generatie noem: de jeugd van tegenwoordig, die enkel om materiële zaken geeft en talentloze proleten, die niets gepresteerd hebben behalve beroemd zijn, als rolmodellen beschouwen.

Staan er ook, zoals bij jullie gebruikelijk is, gastbijdrages op?

We hebben inderdaad weer verschillende vrienden uitgenodigd om hun zieke strotten aan ons album te lenen: Travis Ryan van Cattle Decapitation, Jason Keyser van Origin, Dave Davidson van Revocation en Julien Truchan van Benighted. Allemaal gasten van bands waarmee we getoerd hebben en nog steeds goed contact mee onderhouden.

Ik heb het gevoel dat jullie sinds Global Flatline definitief in de lift zitten en vaker dan ooit te voren te zien zijn. Hoe verklaar je dat?

Heel hard werken. We hebben zowel wat het schrijven van onze muziek betreft, als het optreden, het onderste uit de kan gehaald. En het helpt daarbij zeker dat de line up nu al een paar albums lang stabiel is. Momenteel hebben we even pauze genomen, dat was ook wel hard nodig. Tot het moment dat de zomerfestivals beginnen, dan begint het weer van voor af aan!

Kun je ons ook vertellen over de dieptepunten uit jullie carrière?

Ten tijde van Slaughter And Apparatus (2007) en Strychine.213 (2008) ging het helemaal niet goed binnen de band. De verhoudingen lagen niet lekker en dat hoorde je terug in de muziek, die onder de maat was. Ik heb geen contact meer met de gasten uit die tijd en we spelen ook al jaren niets meer van die albums. Maar dat is allemaal verleden tijd.

En hoe verklaar je het grote verloop van bandleden?

Twintig jaar is lang. Veel mensen krijgen als ze ouder worden behoefte aan een huisje-boompje-beestje levensstijl. Anderen trekken het leven op tournee slecht. Bijna geen enkele band heeft zo lang dezelfde leden.

Hoe doen jullie het met repeteren, aangezien jullie ver van elkaar af wonen?

Wij repeteren niet. Iedereen studeert zijn partijen in. Pas vlak voor het opnemen van een nieuw album of het begin van een lange reeks optredens komen we bij elkaar en spelen we een paar dagen lang non-stop.

Tijdens concerten lijken jullie altijd de volle 100% te geven. Heb je een vaste routine om op te warmen? En ook jullie zullen wel eens moe of ziek zijn – hoe weet je jezelf dan toch op te krikken?

Eigenlijk niet. Ik vind het niet meer dan normaal om er vol voor te gaan, hoe slecht we ons ook voelen. Mensen hebben betaald om ons te zien en ze verdienen niets minder dan een perfect optreden. Wij zijn namelijk helemaal niks zonder onze fans.

Welke band was eigenlijk het leukst om mee op toernee te zijn?

Cannibal Corpse, dat zijn echt de meest aangename gasten die je maar kan treffen. De mannen van The Black Dahlia Murder zijn ook tof. Ik heb erg goede herinneringen aan de Summer Slaughter-tour in de Verenigde Staten, met naast hen als headliner onder andere Psycroptic, Despised Icon en Whitechapel. De afgelopen trektocht met Kataklysm en Septicflesh was ook erg goed. En onze laatste tournee als headliner, in het najaar van 2014 met Exhumed en Origin, dat was ook lachen!

Recent las ik over de Griekse band Rotting Christ, die in Zuid-Afrika onder een andere naam op moeten treden. Hebben jullie wel eens problemen gehad wegens jullie bandnaam?

In Zuid-Afrika juist niet, daar hebben we met veel plezier opgetreden. China mochten we niet in en ook in Dubai hebben we problemen gehad vanwege onze bandnaam en thematiek.

Zijn er eigenlijk nog plaatsen op de wereld waar jullie nog nooit gespeeld hebben, waar je graag nog eens heen zou willen? Of bands met wie je het podium graag zou delen?

We willen graag meer in Zuid-Amerika spelen, daar zijn veel landen waar we nog niet geweest zijn. Teruggaan naar Australië en Japan zou ook gaaf zijn. Wat bands betreft lijkt het me heel interessant om eens te openen voor iets als Sepultura of Slayer. Ik ben benieuwd hoe we door zo’n publiek ontvangen zouden worden.

Hoe heb jij de metalwereld om je heen zien veranderen in de tijd dat je in Aborted zit?

Er is nu veel meer competitie tussen bands. Dat komt ook doordat muzikanten veel jonger beginnen met spelen en daardoor ook veel beter zijn dan vroeger. Dientengevolge is er ook een enorm aanbod van bands, een overvloed haast. En uiteraard is de digitalisering ook van grote invloed. Vinyl is momenteel een comeback aan het maken, maar de opbrengsten van cd-verkoop zijn eigenlijk verwaarloosbaar. Mensen luisteren nu vooral muziek via een medium als Spotify.

Hoe ben jij ooit met metal in aanraking gekomen?

Ik begon op de middelbare school met tapetraden. De eerste echte metaldingen die ik hoorde, waren Pantera, Carcass, Deicide en Napalm Death. Ik woonde in een klein dorpje waar veel jonge gasten naar metal luisterden en in bands speelden, dus ik rolde al snel op haast natuurlijke wijze het metalwereldje in en ben daar tot op de dag van vandaag in gebleven!

Ik ben door mijn vragen heen. Wil je nog iets kwijt?

Ik hoop dat alle lezers van Metalfan.nl de nieuwe plaat gaan checken. Daarnaast komt er ook een nieuw album van Herder aan, de band van onze bassist J.B. van der Wal. En met Aborted-leden Mendel bij de Leij (gitaar) en Ken Bedene (drums) brengen we een album uit met ons zijproject Oracles. De muziek is wat technischer en melodieuzer, maar nog steeds heel extreem, dus die zal bij Aborted-liefhebbers vast in de smaak vallen!