Nadat de gitaarclinic van gitarist Olly Steele in het café van Patronaat weinig voor blijkt te stellen, is het wachten op opener Raven Called Sin. Een klein kwartier te laat gaat de band van start. Beladen met Gopro's (er wordt namelijk een videoclip geschoten van het openingsnummer) maken de gitaristen toch een ietwat onzekere indruk. Het is echter goed om te zien dat de band een aantal fans op de been heeft gebracht, die hier en daar ook nog een mosh uitproberen. En even zo goed is er op het podium zo nu en dan een uitbarsting waar te nemen.
Echter, een steeds groter deel van het publiek staat naarmate het optreden vordert tamelijk stoïcijns naar het podium te staren. Muzikaal is er dan ook nog het nodige werk aan de winkel voor deze beste mannen. Dat het met de speltechniek wel goed zit, staat buiten kijf. Maar je moet wat meer brengen tegenwoordig. De zevensnarige en achtsnarige gitaristen spelen in elkaars register en de bas doet daar nog eens een schepje bovenop. Tussen de generieke metalcoreriffs duikt hier en daar een Tesseract-riff (beginperiode) op. De paar (nogal overbodige) ambient laptopintro's benadrukken die invloed nog eens. De erop volgende nummers sluiten er echter niet op aan; een gemiste kans. Nu klink ik heel negatief en dat is onterecht, want op zich is het geen slecht optreden voor een voorprogramma, alleen wat aan de lange kant.
Een band die wél over zijn geluid nagedacht heeft, is het Amsterdamse Hologram Earth. Dat staat vanaf de eerste noot als een huis. Juist! Dit willen we horen. De technisch sterk onderlegde musici slaan je met van alles om de oren; metalcore, jazz, djent en wat al niet meer.
Daar zit hem gelijk ook wel de kneep. De nummer staan bol van de ideeën, maar missen richting. Hier en daar komen pareltjes van riffs voorbij. Alleen ontbreekt het vaak aan een echte compositie, waardoor de aandacht soms verslapt. Dat is zonde want de band stroomt over van de potentie. Ook hier was de band beter tot zijn recht gekomen als optreden iets korter was geweest. Wel props voor de trompet. Dat was gaaf. Misschien meer mee doen?
Monuments hoef je natuurlijk niks uit te leggen over gitaarsound en compositie. De Britse post-djenters staan garant voor een avondje polyritmische staccatoriffs. Hoe dat in elkaar steekt, hoef je de bezoekers ook niet uit te leggen. Vanaf de eerste noot is de zaal voorzien van het betere hoofd- en haarslaan. Songs als Quasimodo en Atlas gaan er in als zoete koek en meesterfrontman Chris Barretto windt het publiek om zijn vingers. Bij nummer twee heeft ie al een wall of death gedirigeerd. Het gaat los.
Meneer Barretto maakt grappen met zowel zijn band als het publiek en praat de nummers moeiteloos aan elkaar. Hoewel hij af en toe tegen het arrogante aanschuurt, is hij absoluut de beroerdste niet. Zo verschijnt tijdens het intro van Regenerate de trompettist van Hologram Earth ten tonele om Barretto's saxsolo te begeleiden.
En dan ben je natuurlijk gelijk publiekswinnaar. Men is vanzelfsprekend vervolgens ook niet te beroerd om het inmiddels bekende Regenerate-trucje uit te halen. Tijdens het intro zit iedereen op de hurken. Barretto dirigeert: "Not yet...! Not yet...!" En dan... Bam!
Door het professionele en strakke optreden zou je haast vergeten dat daar die nieuwe drummer zit. Dat doet 'ie verdomde goed. Hij doet veel meer dan alleen de nummers begeleiden. Allerlei fijne ghostnotes en extra accenten doen bij vlagen zelfs denken aan Mike Malyan (de oorspronkelijke drummer van Monuments). Waarschijnlijk heeft Lang alleen niet genoeg tijd gehad om meer nummers in te studeren want het optreden is vrij snel afgelopen. Maar hij heeft een erg positieve indruk achtergelaten. Laatsteling Amenuensis stamt alweer uit 2014, dus het wordt weer tijd voor een nieuwe. Ik ben benieuwd of ze met Lang verder gaan, en hoe dat uitpakt.
Meer foto's op www.basementonline.nl
