The Charm The Fury werkt hard aan zijn toekomst en stond recentelijk al bij diverse grote acts in het voorprogramma. Desondanks zijn veel mensen in de zaal onbekend met de songs. Als frontvrouw Caroline Westendorp vraagt wie de formatie al eerder aan het werk heeft gezien, gaan er maar weinig handen de lucht in. Gedurende de set komt daar verandering in. Wat het Amsterdamse collectief goed doet, is voluit gaan en het publiek bij de show betrekken. De heren muzikanten, inclusief de nieuwe gitarist Martijn Slegtenhorst, tonen zich actief. Het is echter vooral het tomeloze enthousiasme van de zangeres dat in positieve zin opvalt. “Zijn jullie een beetje wakker of wat?, “Ik wil meer beweging zien”, “Stel me fucking niet teleur” en het heerlijk Amsterdamse “Jullie laten je toch niet aftroeven door een wijf” roept ze naar de al goed gevulde zaal.

Aanvankelijk is de reactie nog beperkt, maar gaandeweg de set is er steeds meer bijval, vormt zich tot twee keer toe een pit en is er zelfs een crowdsurfer. Dat komt naast de interactie vanwege sterke songs als Echoes, Living Saints en Carte Blanche. Ondanks dat The Charm The Fury bekendstaat als metalcoreformatie, blijven de nieuwe songs niet beperkt tot moderne metalcore, maar is er ook thrash, groove metal en zelfs southern rock in verwerkt. Caroline beschikt over een gevarieerde zangstem. Ze maakt met haar cleane zang, falsechords en stoere rockstem de meeste indruk. Haar screams klinken af en toe wat hees en missen daardoor wat kracht. Ze krijgt gelukkig ondersteuning van beide gitaristen. Het energieke The Charm The Fury verspilt geen seconde van het halve uur speeltijd, zet een overtuigende show neer en krijgt verdiend veel applaus. Er zijn ook beelden geschoten voor in een nieuwe clip van een nummer dat op het komende album staat.

Na ruim een half uur ombouwtijd is het de beurt aan Korn. Terwijl de intro klinkt, verdwijnt de hoes om de zeer fraaie microfoonstandaard en valt tijdens het eerste geram op de drums direct op hoe mooi en goed getimed de lichtshow is. Veel fans zijn er klaar voor als de eerste riff van Right Now klinkt. Als dan de rest van de band begint te spelen, is er geen houden meer aan. De begane grond verandert in een grote moshpit. Door het prima afgestelde geluid komt de kracht van de grooves veel beter over dan op plaat. Hard en definieerbaar, perfect voor het heerlijk logge begin van Here To Stay, dat de grond in de Ronda-zaal doet dreunen. De fans springen en schreeuwen mee en kunnen hun geluk niet op met Somebody Someone en Falling Away From Me, die met gejuich worden begroet. Tussendoor is er dan een bijdrage van toetsenist Zac Baird middels beats en dubstep (Narcissistic Cannibal) geweest, waarop de bezoekers wat minder enthousiast reageren.

Qua show is er niet heel veel te beleven. Statisch is het niet, maar er zijn weinig showelementen. Het podium is overzichtelijk ingericht. Aan de achterzijde hangt de grote backdrop met de bandnaam erop. Centraal achterin zit Ray Luzier achter zijn cool ontworpen drumstel. Hij steelt al vroeg in de set de show met zijn drumstoktrucjes. Rechts naast hem staat de toetsenist die wat onderbelicht blijft. Voor een rij met boxen staan Munky, Fieldy, Head en ‘the godfather of nu metal’ te headbangen. Noemenswaardig is het reeds bekende moment dat Jonathan onder luid gejuich en applaus met zijn doedelzak het podium betreedt om Shoots And Ladders in te leiden. Zonder meer een van de hoogtepunten van de avond, temeer er een deel van Metallica’s One aan vastgeplakt is, tot grote vreugde van de toeschouwers, die uit volle borst elk woord meeschreeuwen.

Waar aan het begin van de show de nummers elkaar in hoog tempo aflossen, wordt de pauze tussen de songs daarna iets langer. Wellicht om Jonathan wat adempauze te geven. Specifiek halverwege de set kun je goed zien dat niet alles live is en hij met de tape meezingt. Laat dat het enige smetje op het optreden zijn, want verder eet het publiek uit zijn hand. Korn is gretig en in vorm en de fans herleven hun jeugd. De old school setlist bevordert dat gevoel. Niet alleen op de begane grond staan fans te springen, maar ook op de tribunes is het adrenalinegehalte hoog. Rechts onderaan de trap staat een fan alles mee te schreeuwen (wat moet die securitymeneer die daar vlakbij stond, daar doof van zijn geworden) en elders dansen, headbangen en swingen de bezoekers met de handen in de lucht mee. Prachtig om dat levensgeluk te zien. Het bier vliegt ondanks de maandagavond over de toonbank en door de lucht. Helaas de harde plastic bekers ook. Mike Patton (Faith No More) zou daarover gezegd hebben: “It’s always funny until someone gets hurt.”

Het is een fantastische avond met veel hoogtepunten op de setlist. Blind, dat uiteraard gepaard gaat met een ‘jump the fuck up-moment’, Did My Time, Y’All Want A Single, waarin iedereen zijn frustraties goed kwijt kan, en de afsluiter van de reguliere set, een cover van Another Brick In The Wall en Goodbye Cruel World (Pink Floyd) zijn slechts enkele van de hoogtepunten. Alhoewel Jonathan “Goodbye, there’s nothing you can say to make me change my mind, goodbye” zingt en het zestal het podium verlaat, keren de heren toch na het “We want more!” terug op de planken voor een toegift met daarin Got The Life en Freak On A Leash. Tijdens deze klassieker gaan enkele bandleden erbij zitten of even liggen en komt een vader met zijn kleine zoontje de trap af. Eigenlijk kan hij zich niet inhouden met headbangen, maar hij heeft de kleine op zijn schouders, dus hij moet wel. Ook bij de jongste bezoeker gaan de handen in de lucht en hij krijgt uiteraard een plectrum en een drumstokje.

Zo geeft Korn niet alleen spreekwoordelijk, maar ook letterlijk het stokje aan de volgende generatie door. Terwijl Ray na afloop zijn drumstokjes naar het publiek bovenin de zaal gooit, zet Head zijn dochter nog even in het zonnetje. “She just graduated from high school.” De trotse vader was samen met de anderen vandaag in goeden doen en ze bleven gelukkig verstoken van technische problemen, zoals die zich recentelijk in Lissabon voordeden. Ook The Charm The Fury, over een nieuwe generatie gesproken, was een enthousiaste en prima opwarmer. Kortom, een fantastische avond!

Setlist Korn:
1. Molested Intro
2. Right Now
3. Here To Stay
4. Somebody Someone
5. Narcissistic Cannibal
6. Falling Away From Me
7. Coming Undone
8. Shoots And Ladders (incl. part of One)
9. Hater (plus drumsolo)
10. Blind
11. Twist
12. Did My Time
13. Y'All Want A Single
14. Another Brick in the Wall (Pink Floyd-cover)
15. Goodbye Cruel World (Pink Floyd-cover)

Toegift:
16. 4 U
17. Got The Life
18. Freak On A Leash

Setlist The Charm The Fury:
1. Down On The Ropes
2. Colorblind
3. Dirty South
4. Weaponized
5. Echoes
6. Songs Of Obscenity
7. Living Saints
8. Carte Blanche

Met dank aan Eus Straver van Metal-Experience voor de foto's.