Ben je woonachtig in Nederland en ga je vaker dan soms naar concerten en festivals? Dan kan het niet anders dan dat je Bodyfarm minstens één keer, maar waarschijnlijk veel vaker, gezien hebt. De deathmetalband uit Amersfoort speelt vaak (afgelopen zomer bijvoorbeeld nog op het Dynamo Metal Fest) en mag Eindhoven vanavond opwarmen voor Death. Ik ken hun weinig aansprekende kunstje onderhand echter wel. Naast dat de band nog steeds niet zo goed weet welke kant ze op willen, kunnen ze ook geen boeiende nummers schrijven. Old school death metal, blastbeats en ijzige riffs à la Dissection en Amon Amarth-achtige passages vormen een weinig vloeiend geheel. Andermaal vraag ik mij af of Bodyfarm niet te vroeg zo veel aandacht en speelmogelijkheid gekregen heeft, voordat een eigen en duidelijk gedefinieerd geluid gevonden is. Het is dan ook jammer dat we niet, zoals op de buitenlandse data van deze toernee wel het geval is, Obscura voorgeschoteld krijgen. Het publiek lijkt het met mij eens te zijn en Bodyfarm oogst weinig meer dan een beleefd applaus.

Nee, het is duidelijk Death DTA waar iedereen voor gekomen is. Wanneer de pauzemuziek wegsterft, de lichten uitgaan en er wierook wordt aangestoken op het podium, wordt er een haast rituele, kippenvelopwekkende sfeer geschapen. De geest van Chuck Schuldiner zal vanavond uit de metalhemel opgeroepen worden en door Dynamo waren. The Philosopher opent een set die haast enkel hoogtepunten kent. Wat wil je ook, met zo’n discografie? In de fanbase van Death bestaat een scheiding tussen de aanhangers van de eerste drie baanbrekende deathmetalalbums en het latere, grensverleggende, progressieve werk, maar kwalitatief doen de zeven albums die Death uitbracht haast niet voor elkaar onder. Dat jong en oud vanavond Dynamo vullen, zegt iets over de impact en kwaliteit van Schuldiners brouwsels: zijn muziek is tijdloos.

Het is dan ook best zonde dat de geniale titeltracks van Leprosy (1988) en Spiritual Healing (1990) niet volledig gespeeld worden. Maar in een setlist waarin elk album met minstens twee nummers vertegenwoordigd wordt, is het keuzes maken. Het coveren van Slayers Raining Blood is dan ook redelijk overbodig, al is het wel grappig dat de volgens goed Neerlands gebruik ‘Sleeeejjjuuuuuuuuuuuuuuhhhrrrrrrrr!’ roepende metalheads eens op hun wenken bediend worden. Enkele persoonlijke hoogtepuntjes zijn het brute Living Monstrosity, het ijzersterke Flattening Of Emotions en Zombie Ritual, met zijn sinistere intro en primitieve oerkracht.

Tijdens het kijken, luisteren, driftig meezingen en headbangen, kan ik me geen betere muzikanten bedenken om dit ritueel te voltrekken dan het kwartet dat ons vanavond vermaakt. Max Phelps is het enige lid dat nooit met Chuck speelde, maar zijn stem lijkt als twee druppels water op die van hem. De goedgemutste bassist Steve DiGorgio fungeert echter als frontman van de band, bedankt het publiek meermaals voor het komen en roemt de Eindhovense metalscene, "the strongest in the world". Zijn basspel is de blikvanger vanavond. Ik kan uren kijken naar de bovennatuurlijke wijze waarop hij zijn driesnarige, fretloze instrument bevingert. Hij staat vanavond ook uitzonderlijk goed in de mix en zijn klanken zijn niet anders dan als ‘geil’ te omschrijven. Gitarist Bobby Koeble gaf het album Symbolic (1995) zijn herkenbare geluid en speelt nog altijd even strak. En over drummachine Gene Hoglan –want dat is hij- hoeft geen twijfel te bestaan: die draait nog steeds op volle toeren!

Termen als 'coverband' en 'lijkenpikkerij' vallen regelmatig als het over Death DTA gaat. Natuurlijk was Chuck Schuldiner het kloppende hart en compositorisch brein van Death, maar het is onterecht om Death DTA als coverband te bestempelen. Steve DiGorgio speelde op Human (1991), Individual Thought Patterns en Symbolic, Gene Hoglan op Individual Thought Patters en Symbolic en Bobby Koeble op Symbolic. Het zijn dus niet de eerste de beste muzikanten die van de straat hebben geplukt, maar sterspelers die een belangrijke rol hebben gespeeld in de carrière en muzikale ontwikkeling van Death. En hoeveel grote bands zijn er die nog steeds volle zalen trekken, maar het met minder originele leden moeten doen? Bovendien heeft Eric Greif, de man achter DTA (en de voormalig manager van Death) de goedkeuring van de familie Schuldiner bij dit project gekregen en gaat een deel van de opbrengsten ook naar de familie Schuldiner. En zeker voor degenen die te jong zijn om Death live te hebben gezien of degenen die er simpelweg geen genoeg van kunnen krijgen, blijft het geweldig om de nalatenschap van Chuck tot leven gebracht te horen worden! Pull The Plug (hoe kan het ook anders) besluit een twee uur durend concert dat elke fan van Death absoluut niet had willen missen.

Setlist Death DTA:
1. The Philosopher
2. Leprosy/Left To Die
3. Living Monstrosity
4. Suicide Machine
5. Overactive Imagination
6. Trapped In A Corner
7. Raining Blood / Black Magic (Slayer-cover)
8. Lack Of Comprehension
9. Spiritual Healing/Within The Mind
10. Flattening Of Emotions
11. Destiny
12. Symbolic
13. Zero Tolerance
14. Bite The Pain

Toegift:
16. Zombie Ritual/Baptized In Blood
17. Crystal Mountain
18. Pull The Plug