Opeth bestaat dit jaar vijfentwintig jaar en om dat te vieren heeft het vijftal muzikanten een speciale tour opgezet. Het tevens jarige album Ghost Reveries (2005) wordt integraal gespeeld en daarop volgt een bloemlezing van de rest van het oeuvre.

Ik zou natuurlijk een prachtverhaal kunnen ophouden over hoe de band zich ontwikkeld heeft en wat de beweegredenen zijn, enz., enz., maar dat kan de band zelf veel beter middels het ter gelegenheid van dit jubileum uitgebrachte boek (http://www.opethbook.com). Bovendien valt er over vanavond genoeg te vertellen. Zo speelt Opeth in de klassieke zaal van TivoliVredenburg, de zaal waar de nieuwe poptempel omheen gebouwd is en die internationaal befaamd is om zijn akoestiek.

In het pikkedonker klinkt een paar minuten lang een duistere, filmische intro met koorzang en langgerekte ambient keyboardtonen. Het enige dat licht geeft, zijn de brandende kaarsen op de drie schermen achter het podium.

Met het inzetten van Ghost Of Perdition maakt de rust plotseling plaats voor een flitsende lichtshow, andere achtergrondbeelden en het gedonder van de progressieve death metal. Het openingsnummer is direct een van de hoogtepunten, al is het jammer dat de balans in het geluid tussen enerzijds de ritmesectie en anderzijds de riffs in het nadeel uitvalt van de gitaristen. De sound tijdens de heavy passages is wat dof en blubberig. Dat blijft eigenlijk de gehele avond een euvel, waardoor onder andere het begin van The Baying Of The Hounds aan overtuigingskracht inboet. Later wordt het gelukkig iets beter, maar goed wordt het nooit.

Er valt desondanks voldoende te genieten van de songs, want de vele fraaie leads en solo’s zijn gelukkig wel goed te horen. Bovendien zijn de rustige passages fantastisch. Hierdoor komt Atonement heel mooi uit de verf. Deze hypnotiserende track krijgt een mooie, instrumentale progrockclimax mee middels solo’s van gitarist Fredrik Åkesson en toetsenist Joakim Svalberg. Verder volgen de muzikanten vooral letterlijk het studio-album, al zijn er wat variaties op detailniveau in met name de drumpartijen van Martin 'Axe' Axenrot. Fredrik en Joakim, die net als Axe tien jaar geleden nog geen deel uitmaakten van de vaste line-up, maken het eerste deel van de set een uitstekende indruk. Specifiek de zang van Joakim valt in positieve zin op. Axe kwijt zich net als de onopvallende bassist Martin Mendez uitstekend van zijn taak.

Ook Mikael is tijdens het eerste deel van de set goed bij stem. Dat geldt zowel voor de cleane vocalen als voor de grunts (al zijn ze niet altijd verstaanbaar). Mede daardoor is Beneath The Mire (dat net als Hours Of Wealth en Isolation Years voorafgaand aan de huidige tour nooit live is gespeeld) verrassend sterk. De frontman laat weten dat deze track tijdens het schrijfproces eerst nog de werktitel The Russian droeg. Daarnaast staat hij tussen de nummers door garant voor droge humor. Niet alle grappen zijn allemaal even geslaagd, maar er zitten toch wel weer leuke tussen.

Gaandeweg de set blijkt maar weer hoe sterk het album Ghost Reveries is. De hoogtepunten volgen elkaar snel op, al zijn het Atonement en Reverie/Harlequin Forest (met achtergrondvocalen van Fredrik) die er licht bovenuit steken. De anderen doen er nauwelijks voor onder. Baying Of The Hounds blijft ondanks de moeizame start fantastisch en ook de single The Grand Conjuration behoudt zijn power. Isolation Years sluit een geslaagd eerste deel van het optreden af. (Jeffrey)

Na een pauze die niet voor iedereen lang genoeg is om bier te kunnen halen, begint het Zweedse kwintet onaangekondigd aan deel twee van het optreden. Er wordt afgetrapt met de opener van laatsteling Pale Communion (2014): Eternal Rains Will Come. De jaren 70 progrock is even wennen na de progdeath van het eerste uur, maar met de geweldige akoestiek van de klassieke zaal komt de cleane zang van Mikael wel volledig tot zijn recht.

Nadat ook nummer twee van het eerder genoemde album, Cusp Of Eternity, de revue heeft gepasseerd (als een van de hoogtepunten van de avond) is het tijd voor de headbangfans van Blackwater Park (2001) middels de opener van dat album: The Leper Affinity. Een zee van synchrone headbang-golven beweegt zich door het uitzinnige publiek. Maar iedereen weet dat Opeth ook van de ballads is, en de heren hebben er eentje gekozen van het uit 2003 stammende Damnation. Een prachtige lichtshow begeleidt het gevoelige To Rid The Disease.

Mikael ziet er wat magertjes uit en zijn grunts zijn ook wel eens beter geweest (of ligt dat misschien aan de geluidsman?). De band staat er ook bij als een stel sessiemuzikanten bij hun eigen band; zouteloos. Ik heb zowel bassist Martin Mendez als Mikael geen enkele keer kunnen betrappen op een headbang. Maar dat doet niets af aan de kracht van de nummers. Ook weet Mr. Droogkloot himself het publiek tussendoor te vermaken met grappen over hoe hij zijn 'special edition Arnold Schwarzenegger-poster' ruilde tegen Persecution Mania van Sodom en over dat hij de gitaartechnicus Mr. Sodomizer noemt: "He has been sodomizing all day". Maar ook hier lijkt Mikael vandaag niet op zijn sterkst.

Noemenswaardig is het muzikale intermezzo waarvoor Mikael met een grijns op zijn gezicht vraagt welk nummer het publiek wil horen. Een kakofonie aan geschreeuwde albumtitels waaruit niemand iets wijs kan worden, geeft de band de kans om wat te freewheelen en zo horen we stukjes van Face Of Melinda, Black Rose Immortal, The Moor, Folklore, Nectar en een Lynyrd Skynyrd meets sambaversie van Bleak. Mikael is oprecht verbaasd dat hij sommige gitaarstukjes überhaupt nog kent.

Als er vervolgens weer twee nummers worden gespeeld van de laatste twee albums (de albums die vrijwel geheel ontdaan zijn van death metal en een geheel andere, jarenzeventig-progsound laten horen) wordt het langzaamaan duidelijk dat de 'bloemlezing' in de tweede set een ietwat eenzijdig beeld vertoont. Maar als daarna Master's Apprentices ingezet wordt, is iedereen dat eigenlijk allang weer vergeten.

Na een plichtmatig podiumverlaten-en-terugkomen-trucje wacht eenieder dan ook op traditionele afsluiter Deliverance. De keuze blijkt echter te zijn gevallen op nummertje 3 van Watershed: The Lotus Eater. Maar ook dat maakt niet uit. Alles wat Opeth speelt, is geweldig. Een minutenlange staande ovatie brengt een einde aan een drie uur durende avond prachtige prog van de hoogste plank. Het is dan ook een drukte van jewelste bij de merchtafel. Wat een avond! (Wouter)

Meer foto's op www.basementonline.nl

Setlist:
1. Intro
2. Ghost Of Perdition
3. The Baying Of The Hounds
4. Beneath The Mire
5. Atonement
6. Reverie/Harlequin Forest
7. Hours Of Wealth
8. The Grand Conjuration
9. Isolation Years

10. Eternal Rains Will Come
11. Cusp Of Eternity
12. The Leper Affinity
13. To Rid The Disease
14. I Feel The Dark
15. Voice Of Treason
16. Master's Apprentices

Toegift:
17. The Lotus Eater