W.A.S.P. is momenteel bezig met een vreemde tournee. Na enkele festivaloptredens trekt de band nu onder de noemer The bloody road to Golgotha door Europa, als voorloper op de release van het nieuwe album Golgotha. Vorige maand stond de band nog in België op het Alcatraz festival, Nederland moest enkele weken langer wachten op een show van Blackie Lawless en zijn mannen.
Slechts enkele dagen voor de show werd het voorprogramma pas bekend. Het Twentse Distillator opent de avond. De jonge band bracht eerder dit jaar het debuutalbum Revolutionary Cells uit en scoorde daarmee hoge ogen. Ook vanavond blijkt wel dat dat geheel terecht is. Distillator speelt de (nog niet zo erg gevulde) zaal plat met venijnige thrash. Door de beproefde drie-microfoon-opstelling is zanger/gitarist Laurens Houvast aan alle kanten van het podium te vinden. Zijn stem klinkt goed, evenals de vette riffs en solo's die de nummers bevatten. De band heeft ook iets wat vele bands missen: stage presence. De mannen staan zelfverzekerd op het podium en hebben het duidelijk naar hun zin. Toch gaat er halfverwege de set wat mis waardoor er een onverwachte drumsolo volgt. Het bleek een kapotte snaar van Houvast te zijn, die snel vervangen wordt. Het euvel is gelukkig vlot verholpen en de band speelt nog enkele nummers overtuigend door. De conclusie is duidelijk: het is een uitstekend voorprogramma.
De vorige keer stond W.A.S.P. in een goedgevulde 013 in Tilburg, ondanks dat het laatste album van de band al drie jaar oud was. Inmiddels zijn we drie jaar verder en is een nieuw album aanstaande. De Eindhovense Effenaar is echter verre van vol. Er hangen doeken om het geheel wat kleiner te maken en op het moment dat de hoofdact van vanavond begint te spelen zijn er waarschijnlijk een mannetje of 500 in de zaal aanwezig. Dat is erg jammer, want W.A.S.P. is live altijd goed. Zo ook vanavond.
Er wordt afgetrapt met de klassieker On Your Knees, waarbij frontman Blackie Lawless het publiek al gelijk aan z'n voeten krijgt. De sfeer zit er gelijk goed in en na krakers als The Real Me en L.O.V.E. Machine is het tijd voor de eerste single van het nieuwe album: Last Runaways. Op zich wijkt het nummer niet heel erg af van wat we van W.A.S.P. gewend zijn van de laatste jaren, dus ook dit nummer ligt lekker in het gehoor en wordt hier en daar al aardig meegezongen. De mooie powerballad Miss You (die oorspronkelijk bedoeld was voor The Crimson Idol) en het titelnummer van het nieuwe album Golgotha komen later in de set voorbij, maar meezingen is wat lastig omdat die nummers nog niet zijn verschenen. Wel staat Blackie tijdens Golgotha met een tevreden glimlach mee te kijken hoe Doug Blair de zoveelste waanzinnige gitaarsolo vol overgave en passie speelt.
Maar natuurlijk zijn het de oude nummers die het meest in de smaak vallen, zoals Hellion van het debuutalbum. Ook het alom geprezen album The Crimson Idol ontbreekt niet vanavond. De intro van de plaat, The Titanic Overture, wordt echter vanaf tape gespeeld terwijl de band even een plaspauze inlast, om vervolgens zonder gezeik verder te gaan met Arena Of Pleasure. Chainsaw Charlie van datzelfde album staat wel vermeld op de setlist op het podium, maar wordt vanavond toch overgeslagen, evenals Blind In Texas. Het optreden is daardoor wat korter dan verwacht. De band begon per slot van rekening al tien minuten te laat, maar eindigt wel op de vooraf bekendgemaakte tijd. Gelukkig krijgen we nog wel de kans om Wild Child en I Wanna Be Somebody uit volle borst mee te brullen in de toegift, voordat de band om stipt 10 uur van het podium afstapt en wij redelijk voldaan naar huis kunnen gaan.
Distillator:
