Twee genredefiniërende deathmetalbands met een geduchte livereputatie doen op donderdag 10 september het nieuwe Doornroosje te Nijmegen aan. Dat Nile en Suffocation nog altijd aanzien genieten, blijkt wel als al voor aanvang het bordje ‘uitverkocht!’ opgehangen mag worden.
Wegens doordeweekse verplichtingen en opgebroken wegen gaat Truth Corroded helaas aan uw verslaggever voorbij. Het Italiaanse Bloodtruth doet bij binnenkomst een poging de langzaam voldruppelende zaal op te warmen, maar slaat niet echt aan. Dat ligt niet aan het enthousiasme van de Italianen, maar vooral aan de vrij generieke muziek. Dit soort technische death metal, met een voorgefabriceerd aanvoelende balans tussen techniek en groove, hebben de aanwezigen al veel vaker en vooral beter gehoord.
De Facebookupdates vanuit onze beruchte coffeeshops en de afwezigheid van vaste vocalist Frank Mullen hadden bij sommige bezoekers vast twijfel gezaaid. Zou Suffocation vanavond wel op hetzelfde torenhoge niveau presteren als altijd? Het antwoord: een uit volle borst gegrunt HELL YEAH! Dit is zelfs een van de vettere concerten die ik de band heb zien geven. Er wordt onnatuurlijk strak gespeeld en de vermozelende death metal komt extra goed uit de verf door de perfecte geluidsmix. Dat vocalist van het eerste uur Mullen vanwege zijn drukke baan steeds vaker verstek laat gaan op toernees is natuurlijk betreurenswaardig, maar zijn vervanger Rick Myers (in het ‘dagelijks leven’ drummer bij de Amerikaanse brutaldeathmetalband Disgorge) kwijt zich naar behoren van zijn taak. Hij is tussen de nummers door niet zo praatgraag, maar zijn putgrunt siert de klassiekers. En klassiekers, die worden er in overvloed gespeeld! Suffocation biedt vanavond een greatest hits-set met veel publieksfavorieten. Retestrakke uitvoeringen van Thrones Of Blood, Breeding The Spawn, Mass Obliteration, Liege Of Inveracity, Entrails Of You en Funeral Inception zijn slechts enkele nummers die de zaal imponeren en verpletteren. Een goede beurt van een van de leukste livebands die ik ken!
Tijdens headliner Nile bewijst het gloednieuwe Doornroosje zijn waarde ten volle. Ik heb deze deathmetalfarao’s al dikwijls zien spelen, maar nooit eerder werden ze voorzien van zo’n kraakhelder geluid. Elk instrument is tot in de kleinste details te onderscheiden en te volgen. Dat is bij de drukke en snelle death metal van Nile wel eens anders geweest. Het komt de beleving van hun muziek absoluut ten goede. Elk van de acht albums is met minstens een nummer vertegenwoordigd. Naast vertrouwde huzarenstukjes als Sacrifce Unto Sebek en Kafir! dus ook nummers die ze niet altijd spelen, zoals de titeltrack van Ityphallic (2007) en Howling Of The Jinn van debuut Amongst The Catacombs Of Nephren-Ka (1997). Ook de drie nummers van het kortgeleden opgegraven What Should Not Be Unearthed slaan aan. Met name het tekstueel zeer actuele Call To Destruction, dat over de vernieling van werelderfgoed door moslimextremisten gaat, overtuigt.
Ondanks dat Nile het zeer goed doet, is Suffocation vanavond echter heer en meester. Want hoewel er op hoog niveau gemusiceerd wordt, is Nile wel een zeer statische liveband. Aan de grond genageld en geheel in hun eigen wereld verkerend, worden de riffs en blastbeats op ons afgevuurd. Daar valt tegenin te brengen dat de muziek voor zichzelf spreekt, maar de creaties van Nile vergen weer meer aandacht van de luisteraar dan de lompe grooves van de voorganger. Het langzame en sfeervolle Sarcophagus van In Their Darkened Shrines (2002) is dan ook een welkome afwisseling, die het publiek de adempauze gunt om tot slot nog een keer de nekspieren te laten gaan. Tijdens de onvermijdelijke afsluiter Black Seeds Of Vengeance stormen de leden van overige bands het podium op om een woordje mee te brullen. Een mooie afsluiter van een mooi avondje death metal!
Met dank aan Ronald van de Baan van LiveReviewer.com voor de foto's.
