Tegendraads, wiskundemuziek, onnavolgbaar, horizonverbredend, genreoverstijgend en groovemeesters. Zomaar wat woorden die Meshuggah beschrijven. De godfathers van de math metal bestaan dit jaar al vijfentwintig jaar en hebben besloten daar een tour aan te koppelen. Ze hebben het Poolse Sementik Punk en het Amerikaanse Car Bomb op sleeptouw genomen.

De Polen van Semantik Punk trappen af voor een maar erg traag voldruppelende Melkweg en trots als ze zijn dat ze voor Meshuggah mogen openen, laten ze ons zien wat ze in huis hebben. Muzikaal is het duidelijk waar Abraham de mosterd haalt. De chaotische math metal is een mengelmoes van The Dillinger Escape Plan en de Zweedse hoofdact van vanavond. Bij vlagen betoverend, maar over de gehele linie toch niet altijd even sterk. Visueel moeten de heren het vooral van de nerdy zanger hebben. De rest staat er grotendeels maar een beetje bij. Toch vormen ze een interessante opener.

Ook het Amerikaanse Car Bomb is voor het Amsterdamse publiek nog niet reden genoeg om de zaal vol te krijgen. Abraham moet een dubbele portie halen want zowel Meshuggah als Dillinger vormen de basis voor de sound van dit kwartet. Aan de visuele kant valt echter ook nog wat te tornen. Zij het dat dit gecompenseerd wordt door een intense lichtshow: zij die epileptisch van aard zijn, hebben het vanavond zwaar. De band krijgt een welgemeend applaus.

Maar zodra de roadie tijdens de soundcheck even een van die achtsnaren aanslaat, weet je dat die openers gauw vergeten worden vanavond. Wat een ongelooflijk bruut geluid weten de Zweedse mathgoden van Meshuggah toch te produceren. Er staan microfoons op het podium en dan weet je ook eigenlijk wel zeker dat er afgetrapt wordt met een van de publieksfavorieten: Future Breed Machine. Vanaf noot één slaat de vlam in de pan. Er wordt geheadbangd, gemosht en meegeblèrd.

De grijze haren vallen bij de veertigplussers (hoewel bassist Dick Lövgren pas 34 is) allang niet meer te ontkennen, maar Meshuggah staat nog steeds eenzaam aan de top. Of ze nou ouwegies als New Millennium Cyanide Christ, Stengah of zelfs Cadaverous Mastication en Greed zijn, of tracks van het alweer uit 2012 stammende Koloss (wanneer komt de nieuwe?) zoals Demiurge en Do Not Look Down, ze gaan erin als zoete koek. Ook wordt er naar hartelust gecrowdsurfd. Het is even geleden dat ik er zoveel over de handen heb zien gaan.

Het publiek geniet gulzig van elke dissonante noot en elke complexe maatwisseling. En begrijpelijk, want de strakheid waarmee de Zweden dit aan ons voorschotelen is van een andere planeet. Sommige mensen zijn gewoon niet gemaakt om fouten te maken. Het is bijna eng, zoals de heren als een allesvernietigende oorlogsmachine apathisch door de zaal heendenderen. Stoïcijns vermorzelt het kwintet alles en iedereen systematisch tot gruzelementen.

Het houdt niet op. De heren spelen een ongewoon lange set. Daar waar het het de meeste keren dat ik de band zag na veertig minuten wel klaar was, is het na een uur nog steeds niet op. Maar na Straws Pulled At Random verlaat de band dan eindelijk het podium. Maar de lichten blijven uit en na een handjevol minuten klinkt die diepe bas van Mind's Mirrors. En dan volgt de welbekende afsluiter van de laatste jaren. De Catch 33-medley. Een allerlaatste mitrailleursalvo brengt een einde aan een avondje moordend strakke sloopmuziek. Verbijsterd en in extase verlaat eenieder de Melkweg.

Meer foto's op www.basementonline.nl