De Oostenrijkse rockband is voor mij en velen een onbekende. Uitzoekwerk levert op dat een drietal muzikanten is samengekomen in 2008 en, beïnvloed door Jimi Hendrix, The Mars Volta, Led Zeppelin en Primus, een band zijn begonnen. De muziek van Mother's Cake vliegt allerlei richtingen uit. Het ene moment klinkt het als blues, om vervolgens als funk verder te gaan. Ook zijn er progressieve en atmosferische passages. Hierdoor mist het af en toe richting. Toch is het muzikaal heel interessant, wordt er opvallend strak gespeeld en zijn er meerdere overtuigende momenten. Knap zoals het drietal een vol geluid weet te bewerkstelligen. Er zijn dan ook prima muzikanten aan het werk. De zang is echter live niet zo sterk als op het studiowerk.

De drie heren maken er een fanatieke show van. Het moet de belichaming zijn van de veranderingen die de jaren zeventig met zich meebrachten. Met een lekker energieke podiumpresentatie valt er vanavond genoeg te beleven. Ondanks het feit dat niet heel veel mensen de moeite hebben genomen om het voorprogramma te bekijken (de zaal is voor de helft gevuld), weet een deel van de aanwezigen deze act zeer te waarderen. Afsluiter Runaway vat het optreden doeltreffend samen. Indrukwekkend spel zoals het snelle basloopje en een actieve podiumpresentatie worden opgevolgd door een wat minder overtuigend, trager en statischer tweede deel. Mother's Cake is desondanks een bijzonder aangename openingsact die naar meer smaakt.

Als het podium goed is gestofzuigd, kan hoofdact Anathema het podium betreden. De zaal is inmiddels vol want het optreden is uitverkocht. De Britten hebben wat met Nederland. Ze treden hier graag op (vorige maand stonden ze nog in Tilburg) en de broers Cavanagh kunnen allemaal een goed woordje Nederlands praten. Gitarist/backing vocalist Danny begint met "Dankjewel", zanger/gitarist Vincent volgt met een beetje Nederlands. Mijn broer hier (kijkt naar bassist Jamie) is een expert maar die heeft geen idee waar hij (Vincent) het over heeft. Ik kan helemaal geen Nederlands praten. Erg sympathiek en het levert dan ook veel vermaak bij het publiek op.

De set wordt sterk geopend met deel een en twee van zowel The Lost Song (kippenvelmoment tijdens "the feeling is more that I've ever known. Can't believe it was just an illusion") als Untouchable. Het laatste deel is extra mooi, doordat zowel Danny, Vincent en zangeres Lee Douglas tegelijk zingen. Ook het publiek zingt de laatste tonen mee "as if we're in a church".

Het contrast tussen de wilde en atmosferische passages komt goed uit de verf doordat de Britse formatie zich tegenwoordig bedient van twee drummers. Dat komt de factor kracht live ten goede, zoals blijkt aan het einde van bijvoorbeeld Universal. Diverse nummers worden vocaal anders gebracht. The Lost Song Part 3 wordt anders gespeeld dan op de plaat. Een mooie variatie, ook als Lee de partijen van Vincent zingt en Danny de zijne toevoegt. Overtuigend is ook het levenslied Anathema, met een fantastische solo van Danny. Als geen ander kan hij zijn gitaar laten janken. Vervolgens haast hij zich naar het keyboard om de outro te spelen. Hij is actief aanwezig en loopt van de ene kant van het podium naar het andere om contact met iedereen in de zaal te maken. Ook Vincent is heel beweeglijk en Lee staat veel te dansen. Het publiek danst mee. Sommigen zitten opgesloten in hun eigen wereld, anderen tonen zich uitbundiger. Toch blijft opmerkelijk genoeg ook een deel van het publiek stil zitten.

De nadruk op de setlist ligt op de laatste drie platen. Slechts Closer, waarop het publiek goed meeklapt, is iets ouder. Van Distant Satellites wordt, op Dusk (Dark Is Descending na, alles gespeeld. Meerdere bezoekers hadden wellicht liever wat meer oud materiaal gehoord. Toch klinkt al het nieuwe materiaal prima, alhoewel You�re Not Alone, waaraan de band zelf heeft getwijfeld om het te spelen, zowel op de plaat als live, het minste nummer is. Met name de titeltrack van het nieuwe album waarop wordt meegedanst, doet het goed.

De toegift is heel bijzonder, met name A Natural Disaster bezorgt kippenvel. We worden gevraagd allemaal onze mobiele telefoon tevoorschijn te halen en het lampje aan te doen. Het is een mooi gezicht om te zien dat veel mensen er gehoor aan geven. Ook bijzonder is dat Danny zijn plectrum even weglegt en met een vioolstok op gitaar speelt, hetgeen een mooi geluid creëert. Aan het einde van deze track krijgt Lee Douglas het voor elkaar om de hele zaal stil te krijgen met haar gevoelige zang. Er wordt afgesloten met publieksfavoriet Fragile Dreams waarop flink meegesprongen wordt. Een mooie afsluiter van een topoptreden! Het heeft velen diep van binnen geraakt.

Setlist Anathema:
1. The Lost Song Part 1
2. The Lost Song Part 2
3. Untouchable Part 1
4. Untouchable Part 2
5. Thin Air
6. Ariel
7. The Lost Song Part 3
8. You're Not Alone
9. Anathema
10. The Storm Before The Calm
11. The Beginning And The End
12. Universal
13. Closer

Toegift:
14. Firelight
15. Distant Satellites
16. Take Shelter
17. A Natural Disaster
18. Fragile Dreams