Mastodon gaat al heel wat jaartjes mee en heeft kort voor de show in Melkweg, Amsterdam een nieuw album uit genaamd Once More 'round The Sun. De Amerikaanse band uit Atlanta, Georgia heeft al sinds de oprichting in 2000 dezelfde line-up en dat heeft (wederom) een strak en stabiel album opgeleverd. Vergeleken met de vorige twee platen is Once More 'round The Sun dan misschien wat minder gewaagd en minder prog, maar hij zit wel steengoed in elkaar. Het viertal laat eens te meer zien (en horen) dat Mastodon nog steeds aan de top van de progressieve sludge staat en dat zullen ze vanavond nog eens even dunnetjes over doen. Want zonder voorprogramma krijgen we natuurlijk een flinke bloemlezing van de intussen zes albums te horen. Van het in 2002 verschenen Remission tot aan bovengenoemde nieuweling en alles wat ertussen zit, dat wordt smikkelen en smullen.

Als een stoommachine die nog op gang moet komen, wordt er geopend met Hearts Alive (Leviathan (2004)) om vervolgens op te stomen naar een hoger tempo met Divinations (Crack The Skye (2009)). De goed gevulde Melkweg weet wel raad met deze aanpak en weldra staat de hele zaal in lichterlaaie. Menig kraker komt voorbij en er wordt uit volle borst meegeschreeuwd bij bijvoorbeeld Oblivion.

De band is duidelijk (en gelukkig) niet gekomen om het nieuwe album te promoten; pas bij het tiende nummer is er aandacht voor Once More 'round The Sun middels The Motherload, dat overigens enthousiast ontvangen wordt. Het nummer dat grotendeels door drummer Brann Dailor gezongen wordt, wordt zelfs hier en daar tijdens het refrein al meegezongen: "This time, this time they know I got your spy. We won't let you leave this way". Uiteraard komt ook de eerste single van van dit album aan bod: High Road. Door het hoge meezinggehalte wordt ook deze snel opgepakt en omarmd door de volle Melkweg.

Door de goede mix tussen oude en nieuwe nummers houdt de band de zaal moeiteloos anderhalf uur lang in zijn greep. Maar als dan uiteindelijk de traditionele afsluiter The Sparrow ingezet wordt, heerst er enigszins verwarring: "Zouden ze nu dan al klaar zijn? En Blood And Thunder dan?". Helaas, na de ruim vijf minuten durende afsluiter van The Hunter zit het erop. Geen Blood And Thunder vandaag. Bij nazoeken blijkt dit nummer dit jaar alleen op de tour in Australië te zijn gespeeld en dus een bewuste keuze van de band. Maar wel jammer. Maar desalniettemin heeft Mastodon een dijk van een show weggegeven. Strak, geconcentreerd en intens. Dailor spreekt het publiek na afloop recht vanuit het hart toe hoe blij hij is dat we allemaal gekomen zijn en hoe blij hij met Amsterdam is.

Mastodon begon vroeg en het heeft iets raars om na zo'n avondje inense, zompige, ietwat duistere sludge dan ineens in het felle avondlicht weer op het Leidseplein te lopen, maar de nummers zoemen nog heerlijk rond in het hoofd; "You take the high road down. I take the ground below you." "You can run to the sea. You can run to the forest. You can hide, but you'll never escape. You've run out of lies.". Tot ziens Mastodon. Tot de volgende keer!

Setlist:
1. Hearts Alive
2. Divinations
3. Capillarian Crest
4. Black Tongue
5. Bladecatcher
6. Crystal Skull
7. Naked Burn
8. Megalodon
9. Oblivion
10. The Motherload
11. Blasteroid
12. Chimes At Midnight
13. High Road
14. Bedazzled Fingernails
15. Aqua Dementia
16. The Sparrow

Meer foto's op www.basementonline.nl