Eerst is het de beurt aan Death Alley in de nog halflege oude zaal van de Melkweg. Deze band verrees uit de as van Gewapend Beton, en ondanks het feit dat er genoeg enthousiasme op het podium staat, ben ik niet heel erg onder de indruk. Muzikaal gezien staat deze band zeker zijn mannetje, echter vind ik de zanger niet echt aangenaam om naar te luisteren. Het vuurwerk is dus wel degelijk aanwezig, maar ik krijg gedurende het optreden wel een beetje het gevoel dat de zanger de rest van de band wat naar beneden haalt. Het geluid is redelijk en de zaal begint - ondanks het prachtige weer buiten - nu toch behoorlijk vol te stromen, dus het wordt tijd voor datgene waar we allemaal voor gekomen zijn: Peter Pan Speedrock. Dit optreden is het verplaatste optreden van oktober vorig jaar, aangezien de opnames voor de nieuwe schijf toen net klaar waren en 13 oktober (uiteraard) veel te vroeg bleek voor een releaseparty.

Na te zijn aangekondigd door Dikke Dennis himself, zit de sfeer er meteen goed in. Echter, Peter van Elderen komt al meteen met slecht nieuws: Dit zal de laatste show zijn waarbij ‘die dikke’ meedoet. Jawel, dit is de laatste show van Dikke Dennis samen met PPSR. In hoeverre dit ook daadwerkelijk zo zal zijn, zal uiteraard nog moeten blijken en het zou me niet verbazen als we hem bij Speedfest gewoon weer op het podium zien staan, maar dat is uiteraard afwachten. PPSR schiet in ieder geval meteen uit de startblokken en begint met een aantal gouwe ouwe als Cockteaser en Heatseeker en pas na zeven nummers zijn de heren er klaar voor om wat nummers van de nieuwe cd Buckle Up And Shove It! te spelen. Nummers als Deadringer en Get You High blijken instant klassiekers en worden uitermate goed ontvangen door het publiek.

Dan is het weer tijd voor Dikke Dennis om het podium te bestijgen en alle PPSR-kenners weten uiteraard al dat dit Schoppenaas betekent! Deze naar het Nederlands vertaalde Motörhead-cover is immers bijna een vast ritueel tijdens de meeste optredens. Het is lastig te geloven dat dit de laatste keer is, maar Bartman verzekert ons dat ‘ie zometeen nog wel even terug komt. Vervolgens krijgen we weer een fijne stroom oudjes over ons heen gestort, waarbij We Want Blood, Go Satan Go en Rockcity zeker mijn hoofd doen knikken. Als toegift mag Dikke Dennis ditmaal écht voor het laatst Megasdetitas komen doen en dan valt met een zwieper van de microfoon het doek voor hem. Peter Pan Speedrock is echter nog niet uitgespeeld, en nodigt de gitarist van Death Alley uit om een mopje te komen meespelen. Als afsluiter komt Big Toy nog voorbij en dan is de avond weer een geslaagde avond geweest. Zoals altijd, na 18 jaar en meer dan 1700(!) optredens is Peter Pan Speedrock nog altijd meer rock-‘n-roll dan welke andere Nederlandse band ooit. Petje af, heren.