De populariteit van Gojira is groeiende en het plafond is nog lang niet bereikt. Dat blijkt eens te meer als het concert in de Amsterdamse Melkweg op 26 maart 2013 van de Oude Zaal naar de grote zaal wordt verplaatst en zelfs die propvol staat! De Fransozen toeren momenteel in het teken van de nieuwe cd L'enfant Sauvage en spelen vanavond een bij voorbaat gewonnen wedstrijd.

De vele aanwezigen lijken vanavond enkel uit te kijken naar de hoofdact en niet in de stemming te zijn voor een muzikale ontdekkingsreis. Dan heeft een experimenteel voorprogramma als Hypno5e het moeilijk. Muzikaal bevallen de landgenoten van Gojira zeer. Vette polyritmische metalriffs worden afgewisseld met rustige, open postrock-intermezzo's. Deze kruisbestuiving tussen Meshuggah en Cynic overtuigt voor het overgrote deel, ware het niet dat de vocalen afbreuk doen aan het geheel. De tergend snerpende screams van zanger/gitarist Emannuel Jessua irriteren gewoonweg enorm.

Honderden mensen houden tijdens de ombouwpauze hun adem in en komen tot een collectieve zucht van verlichting als Gojira net als op de laatste cd begint met Explosia. Als daarna Flying Whales volgt is er geen houden meer aan, ook bij uw verslaggever niet. Een concert waarin je zo één met de muziek en het publiek bent is moeilijk te verslaan. Immers, hoe leg je een aan blinde euforie grenzende waas van zwetende lichamen, rondzwiepend haar en geniaal uitgevoerde metal schriftelijk vast?

Als ik dan toch een poging waag om te bevatten wat ons vanavond overkomt: alles zit gewoon goed. Gojira speelt een aan perfectie grenzende set die uitblinkt in strakheid (drummer Mario Duplantier is gewoonweg niet menselijk meer!) en bezieling. Dit met behulp van prachtige, ondersteunende en gelukkig niet overheersende visuals en een ontzettend lekker afgesteld geluid. Vooral in de slome, breakdown-achtige stukken krijgt de band nog net een zetje extra subwoofer-boost mee ten opzichte van de cd's. Gojira heeft echter veel meer te bieden dan bruutheid. Sterker nog, de loodzware grooves zijn onderschikt aan de kracht van de nummers, de emoties en de overtuigingskracht die de Fransozen ten toon spreiden. Als je het als vrij technische metalband voor elkaar krijgt om honderden mensen een nummer over een plastic zakje mee te laten brullen, ben je heel erg goed bezig.

De setlist bevat naast krakers als Backbone, The Heaviest Matter Of The Universe, Oroborus en Toxic Garbage Island natuurlijk ook veel van het nieuwe album L'Enfant Sauvage. Het titelnummer wordt opgedragen aan het kind in ieder van ons en ook het melodieuze The Axe en het machtige Liquid Fire overtuigen. Het enige nummer dat niet van de laatste drie cd's komt is oudje Wisdom Comes, met op het eind Mario Duplantier op gitaar en zang en zijn broer, zanger/gitarist Joseph Duplantier achter de drumkit!

Na de toegift, bestaande uit Vacuity en The Gift Of Guilt, resteren naast een voldaan gevoel en verdwaasde fans slechts twee kleine punten van kritiek: ondanks zijn kwaliteiten was de drumsolo van Mario Duplantier was niet bijster interessant en haalde de vaart uit het optreden en het concert was wat aan de korte kant voor een headlinetoer, van mij had Gojira nog uren door mogen spelen! Bovenal was dit een avond waarop we een van de meest relevante metalbands van onze tijd op volle kracht hebben mogen ervaren en een onuitwisbare indruk wist achter te laten!

Setlist Gojira:
1. Explosia
2. Flying Whales
3. Backbone
4. The Heaviest Matter Of The Universe
5. L'Enfant Sauvage
6. Toxic Garbage Island
7. Wisdom Comes
8. Oroborus
9. Drumsolo
10. Liquid Fire
11. The Axe

Toegift:
12. Vacuity
13. The Gift Of Guilt

Klik op de foto's voor grotere versies
Meer foto's op basementonline.nl