We staan nog in de rij als Enforcer aftrapt. Zodoende worden we genoodzaakt om op de tenen te staan om iets mee te krijgen van Olof Wikstrand en co. Na tien minuten staan wel binnen en slaan we de garderobe maar even voor het gemak over. Enforcer zet niet het beste optreden neer. We zien de band nog worstelen met het feit dat een gitarist vertrokken is en de zanger zelf maar de gitaar omgehangen heeft. Het maakt het optreden misschien wat slordiger dan wat ik eerder van ze gezien heb, maar wat het enthousiasme betreft is het er niet minder om geworden. gelukkig duurt het optreden langer dan het vooraf geplande halve uur. Ondanks dat ik persoonlijke favorieten in de setlist mis, speelt Enforcer wel de betere nummers van het recent uitgebrachte Death By Fire, zoals Death Rides This Night en Mesmerized By Fire. Ook 'oudjes' als Evil Attacker, Scream Of The Savage en Katana komen aan bod. Het is een wat slordig optreden, maar wel een die vol overgave van de band. Zo zien we ze in elk geval graag!. (Ruud)

Het blijft een vreemd gezicht om honderden mensen in hun twintiger jaren een compleet Angel Witch concert te zien meezingen. Vreemd op een leuke manier, want niemand van ons had verwacht dat de zaal zo vol en enthousiast zou reageren op de komst van een stel oude rotten wier hoogtijdagen toch al zeker 30 jaar terug liggen. Misschien heeft het ook iets te maken met de populariteit van het occult rock genre, want het valt me nu pas voor het eerst op hoe duister en atmosferisch Angel Witch is in vergelijking tot genre- en tijdgenoten Iron Maiden en Saxon. De band speelt van het nieuwe album As Above, So Below openingstrack Dead Sea Scrolls en het opzwepende Guillotine, maar vanzelfsprekend ligt de nadruk op het legendarische debuutalbum waar men praktisch iedere klassieker van speelt. Dit doet de band absoluut naar behoren,want de uitpuilende zaal zingt alles mee en begint zelfs aan enkele moshpits.

Iets wat de goed op stoom zijnde band echter totaal niet kan is nummers aan elkaar praten. Zanger Kevin Heybourne heeft kennelijk een hoop te vertellen, maar zijn platte accent en 'kan mij het verrotten'-houding zorgen (gepaard met het feit dat hij echt onverstaanbaar is) voor wat vreemde momenten die de vaart soms uit het optreden dreigt te halen. Niet dat dit een echt probleem is, want zodra krakers als Angel Of Death of mijn persoonlijke favoriet Baphomet worden ingezet, verandert de zaal hoe dan ook weer in een kolkende massa van rondzwiepend haar en geheven vuisten. Als Heybourne na een kleine gitaarimprovisatie ineens over gaat op de introsolo van Angel Witch lijkt het alsof er een bom in de zaal barst: zo'n uitzinnig publiek had ik nooit durven verwachten, maar verdomd als het niet gezellig is! Een fantastisch optreden van een band waar het heilige vuur kennelijk nog steeds bij brandt. (Lennert)

Ik ben dol op Grand Magus, maar het lijkt er toch op dat deze band onder het hiervoor zo eensgezinde en enthousiaste Angel Witch publiek voor een scheiding zorgt. De ene helft gooit de haren nog losser, terwijl de andere helft moppert op het feit dat de nummers allemaal zo traag zijn. Niet dat dit voor problemen zorgt in de zaal bij Grand Magus, want ook nu is het weer erg vol en gaat het publiek uit zijn dak. Wat al meteen verbaast is de enorme muur van geluid die een band met slechts drie bandleden kan produceren. Helemaal bij de veelvuldige solo's mis ik geen moment iets van de gitaarmuren die men op het album heeft, omdat de bassist alles vakkundig opvangt door akkoorden aan te slaan die voor een zeer vol geluid zorgen. Hier komt ook nog eens bij de Christoffersson en kompanen aan het einde van het optreden terecht hun eigen geluidsman bedanken, want zo'n goed geluid heb ik in geen jaren in de Baroeg gehoord!

Onder de hoogtepunten die de band vanaf laat horen, bevinden zich krakers als Kingslayer, Wolf's Return en het met een drumsolo opgeleukte Like The Oar Strikes The Water. Hier valt helemaal op dat zelfs op een minimale kit als de drummer hier bij zich heeft een goede drummer een hoop kan bereiken. Het moment waar de fans echter het meeste op wachten, is het punt waarop Grand Magus, na een langdurige schreeuw om een encore vanuit het publiek, het magistrale Hammer Of The North inzet en er voor zorgt dat de aanwezigen nog even het uiterste van hun stembanden vergen in het meezingen. Hierna is deze fantastische dag helaas voorbij en moet een groot gedeelte van het publiek de Baroeg verlaten om richting uiteenlopende plaatsen als Groningen en Geldrop te vertrekken. Een ding moge duidelijk zijn na deze zondag: heavy metal is getuige de grote hoeveelheid jonge mensen met patchjassen van de meest obscure bands weer populair, en dat kan ik alleen maar toejuichen! (Lennert)