Het voorprogramma Stone Rider uit de buurt van Atlanta (USA) was vooraf aangekondigd als een collectief met veel bluesinvloeden en southern rock, doorspekt met inspiratie van bands als Led Zeppelin en Thin Lizzy, om er maar eens twee te noemen. De drie heren maken er tot mijn verrassing een uiterst geloofwaardige set van, waarbij mij vooral de vocalen positief opvallen. Wat minder is het gitaargeluid dat af en toe verzuipt door het overmatige pedalengebruik, maar dat kan ook liggen aan de man achter de knoppen die er een vrijetijdsgeluid van maakt.

Een half uur na deze opwarmers komt dan eindelijk Europe het podium op. Zanger Joey Tempest blijkt al snel de enige in de band die er echt zin in heeft. Hij is onophoudelijk bezig om het publiek te betrekken bij de show en slingert met de band de eerste drie nummer aan elkaar geschakeld de zaal in, beginnend met één van de nieuwere songs, Riches To Rags.

En dan gebeurt er iets. Nadat Tempest zich onsterfelijk maakt met niet fucken met Brabo’s of zoiets dergelijks, slaat er een soort lamheid in de band. Zeer opvallende rol daarin is weggelegd voor gitarist John Norum, die de rest van het optreden de indruk wekt dat het wat hem betreft niet snel genoeg afgelopen kan zijn. Als gitaristenfanaat keek ik altijd erg op tegen hem, maar verbazingwekkend genoeg gebruikt hij vaak een oude en authentieke Gibson Flying V waarbij zowel zijn spel als zijn techniek verandert in een imitatie van Michael Schenker wat hij met zijn reputatie toch echt niet nodig heeft.

Halverwege de set komen er een tweetal akoestische nummers (Drink And A Smile en Open Your Heart) voorbij, waarbij er in één klap maar liefst vier gitaren aan het werk gesteld worden. Geen akoestische bas, helaas. Vier gitaren is wel een beetje veel van het goede, waarbij Norum zich enigszins weg manoeuvreert naar een solopositie aan de rechterkant van het podium.

Na deze akoestische interlude gaat het spelpeil verder omlaag. In de zaal hoor ik veel kritiek op Tempest die niet bij stem zou zijn. Ik vind het erg meevallen want hij haalt zo goed als alle noten maar hier en daar is de power wat minder dan vroeger en dat is gezien zijn leeftijd niet heel erg verwonderlijk.

Na de reguliere set volgen er nog twee toegiften waaronder natuurlijk The Final Countdown. Daarin leeft Norum schijnbaar ineens op want hij presteert het om in de maat mee te springen en zelfs de solo komt er vrij redelijk uit. Heel jammer dat de introtape niet alleen het bekende keyboardintro laat horen, maar ook de eerste drumroffel, gevolgd door de inspanningen door de drummer van dienst.

Gevoelsmatig heeft Europe vanavond een show met twee gezichten neergezet. De vermaakfactor van het publiek was hoog, getuige het enthousiaste publiek, maar de kritische toeschouwer zag en hoorde toch wat muzikale uitglijders. Later sijpelde het nieuws door dat John Norum ziek was en daardoor de set met ongeveer vier nummers is ingekort.

Setlist Europe:
1. Riches To Rags
2. Not Supposed To Sing The Blues
3. Firebox
4. Superstitious
5. Scream Of Anger
6. Carrie
7. Demon Head
8. Drink And A Smile
9. Open Your Heart
10. Bag Of Bones
11. Sign Of The Times
12. The Beast
13. Rock The Night
14. Last Look At Eden
15. The Final Countdown