Voordat de nog altijd beeldschone 48-jarige zangeres het podium op mag, krijgt eerst het Tjechische Seven de gelegenheid om het publiek op te warmen. Met de temperatuur zit het in de zoals altijd snikhete grote zaal van 013 al snel (te) goed, maar dat is niet aan het voorprogramma te danken. Behalve dat je in Nederland slechts zelden een act uit Tsjechiẽ aan het werk kunt zien, heeft Seven niets bijzonders te bieden. Dat dit op de website Discogs.com de 51ste van 58 artiesten is met de naam Seven, zegt eigenlijk alles over het originaliteitsgehalte. Victor Smolski van Rage ziet blijkbaar wel wat in deze band, want hij produceerde en speelde mee op de vorig jaar verschenen zesde langspeler Freedom Call. Voor mij is dit echter gewoon de zoveelste dertien-in-een-dozijn progressive / powermetalband, waar we er al meer dan genoeg van hebben.

Rond twintig voor tien verschijnt dan eindelijk Doro op het podium. Het late aanvangstijdstip van dit zaterdagavondconcert zal band en publiek later nog duur komen te staan. De zaal is goed gevuld. Het balkon is weliswaar afgesloten, maar op de tribunes en voor het podium staat het behoorlijk vol. Er is geen aparte fotopit voor de fotografen en dus geen afscheiding tussen band en publiek. Waarschijnlijk op verzoek van Doro zelf, want de zangeres en enkele van haar bandmakkers laten nauwelijks een mogelijkheid benut voor direct contact met het publiek. Het aantal high-fives dat Doro uitdeelt aan haar fans op de eerste rijen is niet te tellen. De blondine steekt bovendien met grote regelmaat haar microfoon in het publiek om zoveel mogelijk fans de kans te geven zelf een paar regels te zingen.

De liefde is wederzijds, want vanaf opener Hellraiser is de sfeer voor het podium fantastisch. Het helpt natuurlijk dat vroeg in de set al wat oude Warlock-klassiekers als I Rule The Ruins en Burning The Witches voorbijkomen, waarvan bijna iedereen in de zaal minimaal de refreinen mee kan zingen. Sowieso komt er veel oud werk voorbij: in totaal negen songs van Doro's vier albums met Warlock plus nog wat songs van haar eerste twee studio-albums onder eigen naam. Zelf ben ik blij verrast met het snelle Metal Racer, de prachtige ballade Beyond The Trees en het van het onderschatte, met Gene Simmons (Kiss) gemaakte titelloze album uit 1990 afkomstige Unholy Love. Het absolute hoogtepunt blijft echter All We Are, dat door letterlijk iedereen in de Dommelsch Zaal uit volle borst wordt meegebruld.

Verder krijgen we nog wat later werk van Doro te horen, waaronder vier tracks van de kersverse langspeler Raise Your Fist. De single Raise Your Fist In The Air is daarvan voorlopig duidelijk het bekendst onder de aanwezigen en kan op de meeste bijval rekenen. Zelf vind ik het ouderwets harde Revenge echter nog iets beter. Van mij mag dat nummer voortaan wel een vast onderdeel worden van Doro's setlist. De zangeres vertelt regelmatig wat voor betekenis de songs voor haar hebben. Bij de gloednieuwe ballade Engel vertelt ze ons dat de bandleden achter de schermen een discussie hebben gevoerd of ze deze song vanavond wel zouden spelen. De vraag is waarom, want dat het om een Duitstalige ballade gaat mag eigenlijk geen probleem vormen. Het grotendeels Duitstalige en rustige Für Immer (wellicht Doro's/Warlocks grootste hit) wordt later op de avond immers uit volle borst meegezongen door een groot deel van het publiek. Ook Engel blijkt een mooi rustpuntje.

De vierde nieuwe compositie die voorbijkomt is eveneens een ballad, namelijk de aan Ronnie James Dio opgedragen afsluiter Hero. Voor het zover is, komt tijdens de toegift echter een roadie het podium op om Doro te vertellen dat Tilburg een tijdslimiet hanteert: Het concert moet om half twaalf zijn afgelopen. Het gevolg is dat de band een paar nummers schrapt (vermoedelijk de oude Warlock-krakers East Meets West en Hellbound). Iemand uit het publiek mag kiezen welke song de band nog wel zal spelen (als een-na-laatste, voor de reeds genoemde en door Doro zelf gekozen afsluiter Hero). De uitverkoren fan vraagt om de Judas Priest-cover Breaking The Law. Een goede keuze, want dit nummer behoort inmiddels bijna evenveel toe aan Doro als aan Priest, dankzij de fraaie opbouw (eerst zacht, dan hard) die Doro en haar mannen aan Breaking The Law meegeven.

Mijn excuses overigens dat ik tot dusver praktisch geen woord over die vijf mannen (inclusief toetsenist) heb geschreven. Doro's begeleidingsband is heel capabel, zoals de lange drumsolo tijdens Earthshaker Rock bijvoorbeeld bewijst. Door de grootse uitstraling en het ongebreidelde enthousiasme van de (nog altijd) koningin van de metal eist zij echter ongewild de meeste aandacht op. Haar mannelijke collega's stralen evenzeer enthousiasme en spelplezier uit, maar spelen uiteindelijk toch de figuurlijke tweede viool. Voor gitarist Bas Maas is het vanavond wel een thuisconcert. Wanneer Doro hem voorstelt aan het Nederlandse publiek als een landgenoot, kan Maas dan ook op een groot applaus rekenen. De meest uitbundige publieksreacties blijven desondanks natuurlijk weggelegd voor de ultrasympathieke zangeres zelf, die ook anno 2012 het metalpubliek nog als geen ander kan bespelen. Voorlopig hoeft deze koningin nog niet bang te zijn voor een volksopstand of troonopvolging.

Setlist Doro:
1. Hellraiser
2. I Rule The Ruins
3. Burning The Witches
4. Fight For Rock
5. The Night Of The Warlock
6. Engel
7. Metal Tango
8. Raise Your Fist In The Air
9. Metal Racer
10. Earthshaker Rock / drumsolo
11. You're My Family
12. Wacken Hymne (We Are The Metalheads)
13. Für Immer
14. True As Steel
15. Revenge
16. Burn It Up
17. All We Are

Toegift:
18. Beyond The Trees
19. Unholy Love
20. Breaking The Law
21. Hero