Zondag, 29° Celcius en onbewolkt. Dat is het ideale weer om ruim op tijd af te reizen naar Tilburg voor een avondje Sabaton. En Sabaton stelt eigenlijk nooit teleur, dus na tweeënhalf uur op het terras ging ik dan ook met dikke voorpret richting 013. Daar aangekomen was het (op z’n Tilburgs) kei-heet. Geen idee of er wat mis was met de airco, maar het leek wel vijfendertig graden binnen in de zaal.

Juist vanwege deze hitte besloot ik dan ook om Wisdom vanuit de hal te beluisteren. Gezien de hoeveelheid mensen die met één van de bandleden op de foto wilden bij de t-shirtstand na afloop zullen er best wat mensen zijn die me dit kwalijk gaan nemen. Ik kende de band niet, maar wat ik hoorde gaf mij niet voldoende aanleiding om toch even te kijken. Ondanks het feit dat de Iron Maiden-cover Wasted Years dan wel weer aardig klonk, denk ik niet dat dit echt een band zal worden waar ik ooit warm voor ga lopen.

Voor Eluveitie wilde ik de warmte wel in. Folkmetal uit Zwitserland kan immers best leuk zijn. Ik had de band nog niet eerder live gezien en vanaf het moment dat de band het podium beklom, was ik gefascineerd door het eigenaardige instrument dat één van de dames bediende. Gelukkig hebben we tegenwoordig allemaal een smartphone en na even googlen bleek het om een hurdy gurdy te gaan. Juist. Een draailier dus. Toen na twee nummers mijn fascinatie wel weer voorbij was en ik me wat meer op de rest van de band kon concentreren bleek Eluveitie een leuke enthousiaste show neer te kunnen zetten.

Ik kwam uiteraard voor Sabaton. Ik heb ze inmiddels al een ruim aantal keren live gezien en heb nog nooit een tegenvallende show van de Zweden meegemaakt, dus dat beloofde veel goeds. Bij aanvang werd er vanuit de zaal uiteraard flink meege-pèpu-dèpu-dèèht bij het klassieke Sabaton(Europe)-intro The Final Countdown, en vanaf de eerste noten van The March To War werd één ding al meteen duidelijk: De nieuwe line-up doet op geen enkele manier onder voor de vorige. Sterker nog: zanger Joakim Brodén lijkt een hernieuwd enthousiasme gevonden te hebben en praat, springt en schmiert zelfs nog meer dan hij ooit deed.

Zo kwamen er (als altijd) vele briefjes en posters voorbij, die met het nodige seksueel innuendo en bravoure voorgelezen werden, met als toppunt uiteraard de verplicht bh die op het podium gegooid werd. Erg leuk was het feit dat het publiek regelmatig mocht kiezen tussen twee of drie nummers en door middel van een klapwedstrijd kon bepalen welk nummer gespeeld zou worden. Of deze wedstrijd bij andere optredens ook echt een ander resultaat op zou leveren betwijfel ik echter, want de keuzes lagen nogal voor de hand.

Muzikaal gezien stond de band als een huis, en werden de oude klassiekers als 40:1 met hetzelfde gemak gespeeld als de nummers van de laatste plaat Carolus Rex. Die laatste plaat doet het overigens prima live. Nummers als Poltava, het titelnummer en de voor de gelegenheid in het Zweeds gezongen Karolinens Bön (in het Engels The Carolean's Prayer) gaan er in als zoete broodjes.

Uiteindelijk, na een bierdrink-wedstrijd van een fan (9 seconde voor een blikje) en een ruim uur spelen nam de band uitvoerig afscheid (iets waar een hoop andere bands een goed voorbeeld aan kunnen nemen!) en werden de plectrums en drumstokken in het publiek en de voorgenoemde bh op het hoofd van de bassist gegooid.

Bij het afpilsen werden de achterblijvers nog getrakteerd op de twee jongens die beide dachten recht te hebben op het gevangen drumstokje en vijf minuten na het afscheid nog altijd stonden te ruziën over het kleinood. De jongen in het rode shirt won… En ik kan weer terug kijken op een geslaagd avondje Sabaton. Volgend jaar weer.

Setlist:
1. The March To War (intro)
2. Ghost Division
3. Uprising
4. Carolus Rex
5. Karolinens Bön
6. 40:1
7. Cliffs Of Gallipoli
8. The Price Of A Mile
9. Dominium Maris Baltici
10. The Lion From The North
11. Poltava
12. The Hammer Has Fallen
13. Attero Dominatus
14. The Art Of War
15. Primo Victoria
16. Metal Crüe