Vorig jaar verscheen The Hunter van Mastodon en eerder dit jaar was de band ook al te zien in een uitverkochte 013 in Tilburg. Deze zomer deed de band ook nog Pinkpop en een tweetal concertzalen aan. Op een zomerse maandagavond staan de Amerikanen in een goed gevulde Melkweg in Amsterdam.

De band speelt vanavond zonder opsmuk. Geen multimediale podiumaankleding zoals tijdens de Crack The Skye-tournee. Er is zelfs geen voorprogramma. De fans krijgen vanavond een avondje puur Mastodon voorgeschoteld: aan het gejuich te horen is dat waarvoor ze gekomen zijn. Het geluid is oké, in het begin zijn niet alle gitaarpartijen even goed te horen, maar naarmate het optreden vordert steekt een lekker moerassig gitaargeluid de kop op. De zang van gitarist Brent Hinds is wel het hele optreden lang slecht te horen, maar dat ligt volgens mij meer aan zijn articulatie: hij staat met een krampachtig gezicht te zingen.

Het optreden is strak en enthousiast. Er spreekt een jarenlange ervaring uit de manier waarop de baardapen zich over het podium bewegen. Optreden is een tweede natuur voor ze geworden – zonder routineus over te komen. Vooral zanger/bassist Troy Sanders voelt zich duidelijk als een vis in het water.

Puur door de kracht van de muziek communiceert Mastodon met het publiek, er wordt tussen de nummers door geen woord gesproken. De setlist wordt met name getekend door het nieuwe album The Hunter. Black Tongue opent de avond en ook Spectrelight, Stargasm, Octopus Has No Friends, Dry Bone Valley en 'hitje' Curl of the Burl komen langs. Er is weinig ruimte voor oudere nummers. Een vette uitvoering van Crack The Skye brengt de eerste beweging in het publiek. Van de eerste twee albums horen we alleen Iron Tusk, March Of The Fire Ants en gelukkig ook het almachtige Blood And Thunder. Het kunstig uitgesponnen Creature Lives wordt gebruikt om het licht mee uit te doen.

Hoewel Mastodon vanavond overtuigt, geeft het concert stof tot denken. Mastodon vond zichzelf telkens wanneer ze een nieuwe cd uitbrachten opnieuw uit. Met name Crack The Skye (2009) en Leviathan (2004) hebben toch wel de status van moderne metalklassiekers, die met hun overdonderende en ingewikkelde stijl het genre opnieuw vorm hebben gegeven en een hele stroom aan bands inspireerden. Het is dan ook een gemis dat deze albums vanavond zo slecht vertegenwoordigd zijn.

Ontwikkelt Mastodon zich nu in een wat commerciëlere richting , waar menig metalfan niet in mee zal kunnen komen? Op The Hunter laat Mastodon een heel toegankelijk geluid horen, dat zelfs fans van Queens Of The Stone Age en andere rockbands heel goed zou kunnen aanspreken. Ook de psychedelische koers van Crack The Skye lijkt verleden tijd. Het gevreesde stigma van 'sellouts is geheel onterecht, daar is het nieuwe materiaal nog steeds te eigenwijs (getuige alleen al de merkwaardige titels op The Hunter) en ook gewoon te goed voor. Natuurlijk zijn bands er ook altijd happig op om nieuw materiaal te spelen. Ik hoop dan ook dat deze wat softe set iets eenmaligs is.