Dankzij de vele omleidingen en wegafzettingen die Den Haag rijk is, bereik ik het Paard als The Monolith Deathcult het tweede nummer van de set, Deus Ex Machina al heeft ingezet. Carsten Altena gaat niet meer mee als er gespeeld wordt, dus de epische sfeermakers komen regelrecht uit de laptop. Geen probleem verder, want als de samples en het spel goed op elkaar aansluiten werkt dat ook prima en dat is vanavond absoluut het geval. Na TMDC zeven jaar geleden voor het laatst live te hebben gezien ben ik vanavond op alle fronten positief verrast. Niet alleen komen de nummers, inclusief alle elektronische toeters en bellen, ontzettend goed uit de verf, ook zijn beide zangers goed bij stem, is de podiumpresentatie ruig en statig naargelang de nummers en is het geluid massiever dan een container vol beton. Iedere dreun is een stomp in de maag, nummer na nummer, of het nou I Spew Thee Of My Mouth of Kindertodeslied is en tijdens de monsterlijke afsluiter Wrath Of The Ba'ath gaat het ingewandenplettende hek volledig van de dam. Een klein nadeel heeft zo'n log en dik geluid natuurlijk ook: Bepaalde nuances dreigen sneller te verzuipen in de zwarte massa. Echter valt dat (tenzij je recht voor de speakers staat) vanavond reuze mee en laat de intimiderende en over alles heen walsende sound een ferme voetafdruk achter. Nile, eat your heart out!
Ineens dromt iedereen naar voren en markeren de dovende lichten het einde van de ombouwpauze en de intocht van de death metal legende. Hoewel Karl Sanders al sinds jaar en dag the main man in de band is, blijft hij vooral de laatste jaren steeds meer op de achtergrond en ook vandaag is dat niet anders. Vooral op zijn gitaarspel gefocust en het publiek vriendelijk toegrijnzend drukt hij zijn stempel op de muziek, maar het zijn vooral George Kollias (die keer op keer graag hoort dat het publiek nog lang niet vermoeid is om niet NOG een nummer Nile te willen horen) en Chris Lollis die het woord doen. Met Kafir knalt Nile de set in Egyptische stijl open en zet hiermee de toon voor het komende uur. Wat opvalt is dat het geluid minder hard staat en ook minder dik is dan tijdens TMDC, voordeel is echter wel dat bijna ieder detail (en details, dat is iets waar Nile nogal van bulkt) niet te missen is. Hoewel Nile live vroeger echt wel een robuuster karakter had, is het nu de techniek die gehoord moet worden en ook deze insteek doet het live beslist niet slecht.
Uiteraard speelt Nile vooral nummers van Those Whom The Gods Detest en zo worden naast Kafir ook Permitting The Noble Dead To Descend To The Underworld en Hittite Dung Incantation van een uitstekende uitvoering voorzien. Met de zorgvuldig opgebouwde 4th Arra Of Dagon nemen de veteranen even wat gas terug, evenals tijdens de van de In Their Darkened Shrines afkomstige Sarcophagus. Het publiek begint beetje bij beetje op te warmen, hier en daar ontstaat er zelfs een kortstondig pitje. Voor de rest komen onder meer Serpent Headed Mask, Ithyphallic, Papyrus Containing The Spell To Preserve Its Possessor Against Attacks From He Who Is In The Water en Lashed To The Slave Stick nog voorbijgezeild. Na een applausje voor onszelf, de metalheads en Black Seeds Of Vengeance knalt Nile de gitaren de lucht in, deelt wat handjes uit en wordt de aftocht met ferme pas ingezet. Eigenlijk verwacht ik nog een terugkeer van de War Gods, Nile heeft immers maar een krap uurtje gespeeld. De terugkeer blijft echter uit en de wél teruggekeerde zaalverlichting en podiumafbouw zetten een ferme streep onder een zeer vette death metal avond.
The Monolith Deathcult:
Klik op de foto's voor grotere versies
