Voordat Gerre en consorten de bühne betreden, wordt de nog relatief lege zaal flink wakker geschud door de Belgische mannen van After All. Deze thrash metalband (met hier en daar wat power metal-invloeden) is al ruim 20 jaar actief, maar was mij tot op heden nog onbekend. Hoewel het geluid bij het eerste nummer nog flink te wensen overlaat, wordt dat gedurende de set al vrij snel bijgetrokken. De opzwepende en vrij afwisselende thrash metal komt dan ook uitstekend tot zijn recht. Van de in 2009 verschenen meest recente full length Cult Of Sin komen onder andere Devastation Done, End Of Your World en het bijzonder sterke Betrayed By The Gods voorbij. Nieuwe zanger Sammy Peleman doet mij bij vlagen zelfs aan Matt Barlow (Iced Earth) denken. De nadruk ligt vanavond op het nieuwere materiaal van de band. Zo komen van This Violent Decline nog het uitstekende Blackest Moon (lekker slepend, met hoge power metal-uithalen) en Ruins Of Bones voorbij. After All laat dan ook een prima indruk achter bij het grootste deel van het publiek. De (inmiddels aardig gevulde) zaal gaat echter pas volledig uit zijn dak bij de toegift, waarin Breaking The Law van Judas Priest voorbij komt.

De keren dat ik Tankard live aan het werk heb gezien, wisten de mannen er altijd een behoorlijk feestje van te maken. Vanavond is dat gelukkig niet anders, zo wordt al snel duidelijk. De band opent meteen met een van de publieksfavorieten in de vorm van The Morning After. Als de heren direct daarop verder knallen met Zombie Attack zit de stemming er direct uitstekend in. Het geluid is prima en de band lijkt er zelf ook behoorlijk veel zin in te hebben (met name Gerre – de oude snoeperd – als hij verlekkerd opmerkt dat er nog nooit zo veel knappe dames vooraan hebben gestaan bij een Tankard-optreden). Hoewel ik met name bekend ben met het oudere werk van Tankard, passen de wat nieuwere nummers die vanavond voorbij komen, zoals The Beauty And The Beast, Stay Thirsty en Sexy Feet Under, goed in de setlist. Verder bevat de setlist echter weinig verrassingen, maar ik betwijfel of veel Tankard-fans daarop zitten te wachten. Zo komen er prima uitvoeringen van Maniac Forces, Beermuda, Alien, Space Beer en Chemical Invasion voorbij. Het zijn dan ook vooral de nummers uit de beginperiode van de band die op de meeste bijval kunnen rekenen. Na een kleine anderhalf uur is het gedaan met de pret, maar niet vóórdat wordt afgesloten met het verplichte Empty Tankard. Het aanwezige publiek begint al voordat het nummer begint enthousiast de eerste melodielijn in te zetten, wat duidelijk door de band wordt gewaardeerd. Zowel band als publiek kunnen dus terugkijken op een geslaagd optreden waarbij het bier – zoals het hoort – bij een groot deel van het publiek rijkelijk heeft gevloeid.