Als ik de zaal betreed op zoek naar één van de bandleden voor het binnenkort hier op Metalfan te verschijnen interview, krijg ik te horen dat de heren van The Ocean nog niet eens 'in town' zijn. Gelukkig zie ik even later vier mannen met een hoop gear en evenzoveel haast binnenstormen. Naar later blijkt hadden ze in Geneve hun vlucht gemist. Door deze vertraging wordt het tijdschema behoorlijk overhoop gegooid en moeten alle bands speeltijd inleveren. Dat is balen want The Ocean was van plan om een flink deel van het nieuwe album te spelen. Maar het is niet anders en na een snelle soundcheck mag dan eindelijk de eerste band van de avond beginnen.

Deze eer valt toe aan het lokale Fubar en terwijl zij beginnen te spelen druppelt het publiek langzaam binnen. In tegenstelling tot de rustige welhaast cynische houding van het publiek, gaat men op het podium te keer als een beest. De ietwat experimentele mix van poprock en post-metal gaat er bij ondergetekende goed in al zou het de heren sieren als ze zelf wat beter zouden weten welke kant ze op willen. En dan heb ik het niet alleen over de muziek, want geregeld wisselen ze zelf ook van functie: maarliefst drie van de bandleden hebben nummers uitgezocht waarop zij de leadzang denken te moeten vertolken. Ondanks dat, toch een goed begin van de avond.

Dan is het tijd voor mijn eerder genoemde interview. Hierdoor mis ik helaas Five Will Die en Trenches, maar ben ik nog net op tijd voor het vierde voorprogramma van die avond: Neifenbach. Ik heb mij eerder die avond door de van oorsprong Duitse gitarist van die band laten vertellen dat de naam een verduitsing is van 'knife in back'. En wat mij de naam al deed vermoeden komt er inderdaad regelrechte hardcore uit de speakers. Het is allemaal strak in elkaar gezet, maar helaas tonen niet alle bandleden de bijpassende gretigheid en felheid die het genre zo typeert. Hierdoor komt de band nogal lauw en 13 in een dozijn over. Voor mij is het dus maar wachten tot The Ocean eindelijk ten tonele verschijnt en gezien de blikken van de andere aanwezigen zijn de in totaal vier programma's ook voor hen een lange 'zit'.

Maar alle opgekropte energie komt vrij als de Duitse post-metallers van The Ocean hun eerste tonen aanslaan. Er wordt afgetrapt met het eerste volledige nummer van het nieuw te verschijnen album Heliocentric. Niet geheel tegen de verwachting in moet het publiek wel even wennen aan deze track genaamd Firmament. Toch gaan er hier en daar al voorzichtig wat hoofden op en neer. Ook de tweede track is van het nieuwe album, maar onder luid gejoel wordt al snel overgestapt op de nummers waar iedereen naar uitkeek. Bij Orosirian zag ik links en rechts de haren om me heen vliegen en ook Ectasian, (net als het vorige nummer van de vorige schijf Precambrian) wordt ontvangen als ware het de Verloren Zoon.

Voor wie de nieuwe plaat nog niet gehoord heeft zal het feit dat Stenian gespeeld werd (eveneens van Precambrian), een duidelijk beeld vormen van wat ze van Heliocentric mogen verwachten. Erg diverse melodische post-metal met uitstapjes naar verwante genres. Juist die diversiteit slaat duidelijk aan. Dat wordt nog eens benadrukt door de verontwaardigde gezichten van het publiek als de band om strikt 1 uur het podium verlaat na een veel te korte set. Die verontwaardiging ontaard evenwel in een welgemeend applaus vergezeld van gejoel en gefluit. Het was een intens optreden van een intense band. Hopelijk komen deze heren binnenkort op tijd in Nederland aan, om een volledige set te kunnen spelen.

Meer foto's op www.basementonline.nl