De enige supportact die Hypocrisy vandaag bij zich heeft is het Finse Survivors Zero. De technische, harde doch melodieuze, moderne death metal komt live echter nauwelijks uit de verf. Het is niet slecht, maar de definitie van de riffs is vrijwel nihil en de melodieuze uithalen komen ook grotendeels te vervallen. Of het aan het geluid, aan de prestaties van de band of aan beide ligt, on stage is Survivors Zero een vrij eentonige, rauwe en groovende band die ook zo uit Zweden had kunnen komen. Lekker hard, maar saai.
Voor de band komt de tour overigens wel goed uit, aangezien het eind vorig jaar uitgebrachte debuut CMXCIX uitgebreid aan de man gebracht kan worden. Onder meer I Bury Them Deeper, Scavengers Of Christ, Embrace The Inferno en I Am The Gun passeren de revue. De zaal kijkt toe, maar reageert maar lauwtjes op de dertien in een dozijn en weinig wervelende show. Het mag duidelijk zijn dat Dynamo vanavond vooral in dienst van de hoofdact en de vrijdagavondneut is.
Als het doek van de grote drumkit is getrokken en de stroboscopen op plaats van actie gestationeerd zijn, komt Hypocrisy, met Tomas Elofsson (o.a. Sanctification, In Battle) in de hoedanigheid van tweede gitarist, onder luid gejuich op. Een tweede gitarist blijkt vanavond hard nodig te zijn, want de geluidsman ligt duidelijk te pitten, zodat het geluid waar de band mee start te erbarmelijk voor woorden is. Op het balkon is het nog tot daar aan toe, beneden is de ene noot nauwelijks van de andere te scheiden. Alle riffs verzuipen in de krakende bagger en ook de nukkige Tägtgren blundert door de vrijdagavond alvast voor een zaterdag aan te zien. Hoewel, zo zegt hij later, zich van zijn fout bewust wordend, als je tourt worden alle dagen op den duur toch hetzelfde.
Ja, het geluid is helaas een flinke domper op een goede show. Voor de rest kan Hypocrisy natuurlijk heel old school worden afgerekend op het feit dat ze van de oude nummers alleen Pleasure Of Molestation, Osculum Obscenum en Apocalypse hebben gespeeld. Echter is het inmiddels 2010 en is de band elf full-lengths rijk. Genoeg om uit te kiezen dus. Gelukkig trekt het geluid na een aantal nummers ietwat bij en vooral de langzamere nummers als Eraser, Fire In The Sky en Roswell 47 worden uitstekend uitgevoerd en rollen sfeervol over het publiek heen.
Sowieso is Hypocrisy op alle vlakken een zeer profi band op de planken. Summiere aankondigingen en zo goed als geen loos gewauwel. Een prachtige licht- en rookshow en een strakke uitvoering van diverse nummers met vier uitstekende muzikanten die met de volle zaal aan de haal gaan. Na Let The Knife Do The Talking, Weed Out The Weak, Born Dead Buried Alive, Fractured Millennium, A Coming Race en The Final Chapter houdt de band het zeer op tijd weer voor gezien en verhuizen de metalen feestneuzen naar de broeierige kelder voor een afzakkertje of wat.
Met dank aan Bert van Metalshots voor de foto's
