De rol van opener wordt vervuld door onze eigen mini-hype Haribo Macht Kinder Froh. Een goede keuze, gezien het grote aantal mensen dat met een shirt van de band rondloopt. Daarnaast is de muziek van het Utrechtse kwartet, netzoals dat van hun grote helden ruimschoots voorzien van samples, en houden ze wel van een feestje. De zaal is al behoorlijk gevuld en het overenthousiaste tienerpubliek heeft er overduidelijk zin in. Er wordt namelijk al flink gemosht en gesprongen. De band zelf is duidelijk onder de indruk van het grote podium en het enthousiasme van de zaal, maar nummers als Fat Kids, More To Love en High Fives And Breakdowns (gratis te downloaden van hun website) gaan er goed in en na afloop is het dan ook een drukte van jewelste bij de merchandise.

De winnaar van de titel 'vreemde eend in de bijt' gaat ontegenzeggelijk uit naar de tweede band van vanavond: Twin Atlantic. Zelfs het totaal niet kritische publiek van vanavond kijkt toch een beetje vreemd en onwennig als het emogezelschap begint te spelen. Het is een stuk softer en hoewel er wel wat beweging in het publiek is valt het kwartje toch lang niet overal. Het Schotse accent van het kwartet uit Glasgow draagt ook niet echt bij aan de sfeer. Maar des te meer energie blijft er over voor Enter Shikari.

En daar zitten de hardcorekids blijkbaar vol mee want als de DJ tijdens het wachten voor Enter Shikari een plaatje van Bullet For My Valentine opzet, ontstaat er al een pit. Dit tot grote ergernis van de toch al overmatig optredende security. Maar als dan om 22.30 de intro van Common Dreads van de gelijknamige laatste plaat klinkt, gaat het los. In het begin nog wat vertwijfeld, maar na een paar nummers gaan de remmen los. Zanger Rou sloopt en passant zijn keyboard ook nog eens. Als dan met Mothership eindelijk een nummer van het vorige album wordt ingezet is er geen houden meer aan.

Persoonlijk ben ik niet zo gecharmeerd van het nieuwe album, maar de rest van de zaal is duidelijk een geheel andere mening toegedaan. Zelfs het (grotendeels) akoestische Gap In The Fence kan rekenen op uitgebreid gejoel en gejuich. Rou smijt zijn kapotte keyboard onder luide aanmoedigingen van de zaal op Cobain-esque wijze kapot op het podium en gooit hem vervolgens het publiek in. Maar ook zelf is hij, evenals gitarist Rory, regelmatig middels stagedive bovenop de fans te vinden. Chaos galore.

Het vermoeden dat het hele nieuwe album gespeeld gaat worden, slechts aangevuld met een paar hits van Take To The Skies, wordt vervolgens bewaarheid en albumafsluiter Fanfare For The Conscious Man, ondersteund door twee man van Twin Atlantic (waarvan één op cello), is het 'zogenaamde' teleurstellende einde van het concert.

Dit is duidelijk een ingestudeerd toneelstukje om nog een toegift te geven. De om meer schreeuwende zaal gaat dan ook compleet los als Sorry You're Not A Winner wordt ingezet. De spetters zweet van het naar adem happende publiek vliegen in het rond in de oververhitte Melkweg. Maar het kan, en het móét nog even een tikje harder, vindt Enter Shikari, want er wordt afgesloten met het snelle Juggernauts.

Een tevreden zaal keert terug naar de realiteit, terugkijkend op een geslaagd concert. Enter Shikari mag dan overduidelijk geprofessionaliseerd zijn met professionele roadies en alle (flauwe) ingestudeerde trucjes van dien, de Londenaren zijn overduidelijk meer dan een tijdelijke hype. De fanatiekelingen zullen zondag ook nog wel naar Effenaar zijn afgereisd.

Meer foto's op www.basementonline.nl