Aan Set the Tone de eer om de supportspot te vullen. Ik had eigenlijk verwacht dat er meer lokale steun zou komen voor deze vriendelijke Belgen, maar het was duidelijk dat de sludgy Pantera-metal van de band deze avond weinig potten zou breken. Het geluid was wel vol en zwaar, maar er zat weinig pit in de nummers van Set the Tone. Jammer, want de muzikanten beschikken over ruim voldoende kwaliteit om hun muziek, die vanavond uit Saddest Man On Earth, The Eagle Is Back, Mind Leechers en Used To Pacify bestond, met overtuiging uit te voeren. Ook het heupwiegen van de wild grimassende zanger en het overdreven lacherige gedrag van de cowboy op gitaar zorgden ervoor dat ik de drang naar de bar maar met moeite kon onderdrukken. Inspirationele riffs heb ik alleen gehoord in afsluiter Paranoid, maar dat nummer leek wel een Black Sabbath cover. Uhum.
Nou, de toon was in ieder geval gezet... voor de overwinningsmars van Gojira welteverstaan! Om negen uur werd de intro ingezet en met een oorverdovend geschreeuw werd de band onthaald om met Oroborus rustig van start te gaan. De grandeur van deze band werd meteen duidelijk. Een zeer breed en bruut geluid vulde de zaal en toen The Heaviest Matter Of The Universe vrijwel aansluitend werd ingezet, gingen de voorste linies vanaf dat moment los. Achter de immense drumkit van Mario Duplantier rezen de sobere, geprojecteerde printen, terwijl broertje/frontman Joseph als volleerd ‘Hetfield’ de volledige Biebob (in drie talen) om zijn vinger wond. Inmiddels kan de band putten uit vier volledige albums maar opvallenderwijs liet de band The Link vanavond helemaal link liggen. Met Love en Clone greep de band nog wel terug naar het debuut Terra Incognita, waarmee duidelijk werd dat die plaat helemaal niet zo ver van de huidige Gojira-sound ligt. En natuurlijk is het moeilijk om je nek stil te houden, als op monumentale wijze Backbone, Toxic Garbage Island, The Art Of Dying, From The Sky of het titelnummer van de laatste cd de Frans/Belgisch/Nederlandse meute gaan bombarderen. De crowdsurfers, stagedivers en kapotgeroste drumstokken vlogen de aanwezigen om de oren en het geluid was inmiddels om je vingers bij af te likken. Daar stond een portie professionaliteit te werken waar je helemaal eng van werd. Niet zo raar... de band is al een half jaar op tour. De net-niet-uitverkochte zaal kreeg dan ook zonder twijfel het beste waar de band toe in staat is en om de zoveel tijd moest de drumroadie weer eens een onderdeeltje vervangen, want voor elke klap heft Mario Duplantier zijn linkerarm verticaal boven zijn hoofd om deze met verpulverende kracht op een bekken of drumvel te beuken. Bodycount: één china, één crash, een half dozijn stokken en een snare!
De enige denkbare aanmerking is dat het na een ruim uur wel een beetje eentonig dreigde te worden. Het digitale A Sight to Behold moest dan ook voor de benodigde afwisseling zorgen, maar Ocean Planet werd in de kast gehouden. Als Gojira het publiek ook nog op een welverdiende toegift in de vorm van Vacuity trakteerde, geraakten mijn armen in een permanente staat van kippenvel. Fantastisch! Na afloop sprongt de halve band de stagedivers achterna, om letterlijk aan te geven hoe ze op handen gedragen worden. Gaat dat zien op Graspop, ook al krijg je niet die hemelse vijf kwartier van negentien april 2009.
Set The Tone:
klik op de foto's voor grotere versies
