Door een aanrijding op het spoor liep ik binnen toen Fiend Without A Face net was afgelopen. Erg jammer dat ik deze gemist heb. Van andere mensen hoorde ik dat het een alleraardigste band is en idem dito speelde, al vraag ik me oprecht af in hoeverre het een serieuze band is. Ze stonden op het podium met kousen over hun gezichten getrokken en fezhoedjes op (die Israëlische gevalletjes).

Toen was het wachten op de band waar het allemaal om draait: Mastodon. Een tijd geleden werd echter bekend gemaakt dat gitarist Bill Kelliher in het ziekenhuis ligt. Hij was er bijvoorbeeld niet bij met The Unholy Alliance een maand geleden. Berichten luiden dat hij er bij de eerste Europese headlinershow, deze avond, weer bij zou zijn. Daar werd althans op gehoopt.

Wanneer de mannen opkomen is het duidelijk dat hij er niet bij is en dat de band zich vanavond (al een maand lang) moet redden met drie man. Verrassend is het dan ook dat de band opent met Hearts Alive, een nummer dat vijftien minuten klokt, het langste in het repertoire van de groep. Meteen wordt duidelijk dat het geluid niet optimaal is, en zelfs aan de zachte kant staat. Dat laatste is wel erg opmerkelijk, want meestal luidt de klacht dat het geluid zó hard staat dat de mannen van Motorhead er paars bij weg zouden trekken.

Wellicht ook dat het aan de hoek lag waar ik en mijn maten stonden, want als we ons naar het midden begeven lijkt het geluid beter te zijn, hoewel nog steeds niet optimaal. Wat volgt is een verzameling nummers voornamelijk afkomstig van de laatste twee studioalbums, Leviathan en Blood Mountain. Het debuutalbum, Remission, komt er wel erg karig vanaf met slechts een vertolking van March Of The Fire Ants. Dat is echter geen verrassing want dat is al een tijd lang het enige nummer van die plaat dat in de liveset voorbij komt. En niet dat de andere twee platen slecht zijn, integendeel, maar iets meer lof voor het debuut mag wel geuit worden.

Van het aankomende album Crack The Skye, dat begin volgend jaar uitkomt, krijgen we helaas niets te horen. Daarom vermaken we ons uitstekend met ‘oude’ krakers als Blood And Thunder, Iron Tusk, Megalodon, Aqua Dementia, The Wolf Is Loose, Crystal Skull, Circle Of Sysquatch, Bladecatcher en Colony Of Birchmen. Praatjes worden er niet gemaakt tussen de nummers door, de bandleden focussen zich puur op hun spel. Met slechts een aantal verdwaalde blikken van basbeest Troy Sanders moeten we het doen. Vlak voordat het doek valt, staat hij Tivoli kort te woord, waarna het laatste nummer wordt ingezet. Dit is 'The Bit', een cover van The Melvins, die het in Mastodonuitvoering bijzonder goed doet.

De drie nemen hun applaus in ontvangst en dan zijn ze weg. Het is kwart over tien! Zo vroeg heb ik een avondje metal nog nooit zien eindigen. Hoewel ik me prima vermaakt hebt blijft er toch een teleurstellend gevoel achter. De eerste headlinershow in vier jaar en dan maar een uurtje spelen? Zo goed als geen voorprogramma en dan zo snel weg? De tweede gitarist die ontbrak en daardoor nummers als Sleeping Giant en Capallerian Crest ook? Misschien liepen de verwachtingen ook wel te hoog op van een band die me nota bene live wist te veroveren, want laat het duidelijk zijn de er een prima set is gespeeld vanavond. De reacties van mijn vrienden zijn in ieder geval wél lovend. Laten we hopen dat ze met de release van hun nieuwe album ook Nederland voor een headlinershow aandoen in voltallige bezetting, en dat we niet weer vier jaar moeten wachten.

Foto's afkomstig van Metalshots.