Toen ik tegen 10 over 8 de zaal betrad, bleek Krakow al aan zijn set bezig te zijn. Deze Noorse band heeft slechts één EP uit, maar mocht desondanks al mee op tour. Het eerste dat opviel toen ik de zaal inliep, was het geluid, dat loeihard stond. Volgens mij stond vanavond de geluidsman van Motorhead het geluid te regelen, want ook gedurende de overige optredens was het geluid ook met oordoppen nauwelijks te harden. In ieder geval iemand met al de nodige eelt op zijn trommelvliezen, zo leek het. Muzikaal gezien stond Krakow al duidelijk zijn mannetje: de groovende stoner rock klonk namelijk alles behalve verkeerd. Hoewel de zaal nog behoorlijk leeg en sfeerloos was, deed de band prima haar best en valt er dan ook weinig op het optreden aan te merken. Lekkere opener!
Dat Stonegard deze tour niet kon meedoen, vind ik eigenlijk helemaal niet erg, aangezien de vervanger Audrey Horne al twee uitstekende albums op zijn naam heeft staan. Zowel het debuutalbum No Hay Banda als Le Fol draaien dan ook nog regelmatig rondjes in mijn cd-speler. En aangezien gitarist Ice Dale (Arve Isdal) ook in Enslaved speelt, is de kans niet zo groot dat deze band een eigen tour gaat doen. Gelukkig wist ook deze ‘vreemde eend in de bijt’ het grootste deel van het publiek te overtuigen, hoewel duidelijk te merken was dat de meeste mensen in eerste instantie nogal wat reserves hadden. De setlist was echter om te smullen. De nadruk lag (logischerwijs) op het nieuwe album Le Fol, waarvan toppers als Last Call, Threshold (geweldig refrein!) en Bright Lights voorbij kwamen. Van het debuutalbum werden de geweldige nummers Dead en Confessions and Alcohol gespeeld. Hoewel het publiek – tot ergernis van de zanger – gedurende het hele optreden wat mat bleef, leverde Audrey Horne een prima visitekaartje af, dat alleen ontsierd werd door het gebrek aan keyboards, die volledig verzopen in het gitaargeluid.
Enslaved speelde vervolgens een bij voorbaat gewonnen wedstrijd. De zaal was inmiddels aardig volgelopen en het is duidelijk dat deze band een behoorlijke fanschare heeft opgebouwd. Niet meer dan logisch, als je jaar in jaar uit geweldige albums blijft afleveren. De band heeft inmiddels een bijzonder rijk oeuvre opgebouwd om uit te putten. Er werd geopend met Clouds van het nieuwe album Vertebrae. Hoewel ook bij Enslaved het psychedelische toetsenwerk grotendeels verdrongen werd door de muur aan geluid die van de gitaarpartijen af kwam, wist de band ook live de sfeer die de laatste albums kenmerkt te evenaren. Vanaf het tweede nummer – het geniale, beukende Fusion Of Sense And Earth van Ruun – kwam het publiek voor het eerst deze avond écht los. De band had achter het drumstel een groot videoscherm opgehangen, waarop gedurende de show allerlei beelden langskwamen die als aanvulling op de muziek dienden. Met name bij het geweldige As Fire Swept Clean The Earth leverde dat bijzondere, maar behoorlijk verontrustende beelden op. Tijdens het eerste deel van de show lag de nadruk op het psychedelische latere werk. Tijdens de schitterende uitvoering van het nieuwe nummer Grounds leek het zelfs wel of de heer David Gilmour himself op het podium stond! De tweede helft van de setlist bevatte ook wat ouder werk in de vorm van Eld en Allfadr Odin. Kortom: iedereen tevreden! Een prima optreden dus, dat absoluut voor herhaling vatbaar is.
