Eerder dit jaar kwam de nieuwe langspeler van Disturbed uit, getiteld Indestructible. De ster van deze Amerikaanse band is nog altijd rijzende, want vorige keer stonden de mannen in zalen als Paradiso en 013, nu was het een maatje groter in de Heineken Music Hall. Het eveneens Amerikaanse Shinedown is in Nederland nog vrij onbekend, maar is nu met Disturbed op tour en verzorgde ook in Amsterdam het voorprogramma.
Shinedown mag van geluk spreken. Voor een voorprogramma dat voor het eerst in Europa komt en waarvan nu pas een album hier uitkomt krijgt de band behoorlijk wat speeltijd. Waar normaal gesproken zo'n soort voorprogramma een half uurtje mag spelen, kunnen we vanavond drie kwartier genieten van Shinedown. Genieten? Jazeker. Na veel aandringen van een collega was ik al bekend met het nieuwe album The Sound Of Madness van deze Amerikanen, en dat album bevalt erg goed. Ook live weten de mannen de energie van het album goed over te brengen. De harde, moderne rock is net wat rustiger dan wat hoofdprogramma Disturbed ons brengt, maar de mannen weten het publiek lekker mee te krijgen, met voornamelijk nummers van de nieuwe cd, waaronder opener Devour, Sin With A Grin en het titelnummer. Indien er een ouder nummer voorbij kwam maakte frontman Brent Smith nog grapjes over dat bijna niemand het nummer zou kennen, zoals bij .45. Al met al denk ik dat dit voor velen een aangename kennismaking was met Shinedown.
Op de vorige tour stond Disturbed nog in Paradiso en 013, nu moesten we het met één show van David Draiman & co doen. Waarom er voor aanvang een gigantisch doek voor het drumstel en backdrop hing was me onduidelijk, want zo imposant waren die nou ook weer niet. Het enige showelement deze avond was de opkomst van frontman Draiman, die als een geboeide Hannibal Lecter het podium opgereden werd, maar nog voor aanvang al helemaal los uit z'n dwangbuis was. Helaas, daar was wel wat meer van te maken, . Maar uiteindelijk is het toch de muziek (en de uitvoering daarvan) waar men voor komt, en daarmee zat het wel goed.
Vanaf opener Perfect Insanity zat de sfeer er goed in. Er werd lekker gewisseld tussen ouder materiaal als Breathe, Liberate en Stupify, en nieuwere nummers als Just Stop en The Night. Ook het titelnummer van de nieuwe plaat Indestructible kwam voorbij en is op het album een vrij tamme opener, maar live knalde het toch wat beter. Helaas gold dat niet voor alle nummers, want zo viel Deify van het vorige album Ten Thousand Fists wat tegen in de live-uitvoering, en helaas werd ook de vreselijke cover van Genesis' Land Of Confusion gespeeld. Natuurlijk kwamen nummers als Stricken en Down With The Sickness nog langs in de toegift, evenals de eerste single van Indestructible, Inside The Fire. Gelukkig was het geluid vrij goed, en was Draiman goed gemutst, wat wel compenseerde voor de qua uiterlijk vrij saaie show. Het publiek genoot, want er werd behoorlijk wat meegezongen. Toen het zo tegen elf uur liep werd er uiteindelijk toch een eind aan gebreid, en na een stuk of twintig nummers verliet het publiek aardig voldaan de bierzaal.
Shinedown:
klik op de foto's voor grotere versies
