De vaderlandse pers valt over elkaar heen met lofuitingen aan het adres van Textures. Het derde album Silhouettes komt binnenkort uit en krijgt juichende recensies. Nu gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik de band nog niet goed genoeg ken om te kunnen vertellen in hoeverre de euforie terecht is. Arch Enemy blijkt de Nederlandse belofte echter wel te zien zitten, want nadat Textures in december 2006 al met hen op toernee is geweest, heeft Arch Enemy de band ditmaal uitgenodigd om in Amsterdam, Parijs en Antwerpen het publiek op te warmen.

Mijn eerste live kennismaking met Textures bevalt goed. De band speelt strak en weet het complexe materiaal uitstekend neer te zetten. Zanger Eric Kalsbeek overtuigt zowel bij de ruige als de zuivere vocalen. De setlist bevat voor de helft oud werk, zoals Swandive en Stream Of Consciousness. Het zijn echter de nieuwe, uitgebalanceerde composities als Storm Warning en The Sun's Architect die de meeste indruk maken.

Na verloop van tijd wordt het (voor iemand die de muziek nog niet goed kent) wel wat veel van hetzelfde. Het rustige Awake behoort tot de uitschieters van het nieuwe album Silhouettes en zou een mooie afwisseling zijn geweest, maar ontbreekt helaas. Aan het einde van het veertig minuten durende optreden zit de sfeer er bij het publiek desondanks goed in. Textures heeft de taak om het publiek op te warmen derhalve uitstekend vervuld. Tijdens de pauze na het optreden wagen de eerste crowdsurfers zelfs al hun kans, onder luide aanmoedigingen. De zaal zit inmiddels bomvol en wacht in spanning op het hoofdprogramma.

Het optreden van Arch Enemy is niet zo memorabel als het concert dat Down twee weken eerder op dezelfde plaats weggaf. De Zweedse band is desalniettemin uitstekend op dreef, het geluid is prima en de sfeer in het publiek blijft grandioos. Zangeres Angela Gossow laat weten erg blij te zijn met de waren die de Amsterdamse coffeeshops te koop aanbieden en ze beloont ons met een energiek optreden. Naast haar uitstraling beschikt Gossow over de perfecte strot voor de melodieuze death metal die Arch Enemy serveert en ze is vanavond goed bij stem.

Het belangrijkste wapen van deze band is echter het melodieuze gitaarspel van Michael en Christopher Amott. Elke song heeft wel een paar mooie melodielijnen, een aparte instrumentale sectie of een spetterende solo. De gebroeders Amott krijgen tijdens het optreden van vanavond dan ook alle kans om te schitteren. Niet alleen tijdens de reguliere songs, maar tevens met korte solo-optredens. Ook drummer Daniel Erlandsson krijgt een solo-optreden toebedeeld, maar gelukkig duurt dat maar kort, waardoor de drumsolo niet gaat vervelen.

Arch Enemy speelt niet altijd dezelfde nummers, maar bepaalt de setlist pas kort voor het optreden. Tot de songs die niet elke avond voorbijkomen behoort mijn persoonlijke favoriet The Day You Died, waarvan de tekst geïnspireerd is door de Japanse tekenfilm Grave Of The Fireflies. Gelukkig staat het nummer vanavond op het programma en presenteert de band een ultravette uitvoering. Het is voor mij het hoogtepunt van het concert.

De liefhebbers van het vroege werk van Arch Enemy, met de originele zanger Johan Liiva, komen er daarentegen bekaaid van af. Zij moeten het doen met het verpletterende Bury Me An Angel (van het debuutalbum Black Earth), dat door Angela Gossow wordt opgedragen aan de fans die de groep vanaf het begin gesteund hebben. Op het outro na zijn alle andere gespeelde songs afkomstig van de vier langspelers waarop Gossow de vocalen voor haar rekening neemt. Dat is logisch, want die albums bevatten genoeg krakers om een avond mee te vullen.

De meeste aandacht krijgen het populaire Wages Of Sin uit 2001 en het meest recente werkstuk Rise Of The Tyrant. Hoe sterk die albums zijn, blijkt wel uit het feit dat ik eigenlijk nog een paar tracks van die cd's live zou willen horen, zoals The First Deadly Sin of de titelsong van Rise Of The Tyrant. Zo kan ik van elke Arch Enemy plaat wel een uitschieter noemen die vanavond ontbreekt, terwijl er op de gespeelde songs eigenlijk niets valt aan te merken.

Mijn enige kritiekpunt is daarom dat Arch Enemy gerust wat langer zou mogen spelen. Na een uur en een kwartier besluit de band de reguliere set met publieksfavoriet Nemesis. Christopher Amott keert als eerste terug op het podium en begint in zijn eentje te spelen. Even later komt zijn broer Michael hem bijstaan en gezamenlijk brengen ze een prachtige uitvoering van het instrumentale Snow Bound. Vervolgens speelt de gehele band nog We Will Rise.

De totale speelduur komt daarmee op een kleine anderhalf uur. Dat is op zich een normale lengte, maar bij deze groep ben ik dan nog lang niet verzadigd. Ik kan me daarom goed voorstellen hoe teleurgesteld veel fans waren toen Arch Enemy eind november tijdens de Black Crusade tour slechts twintig minuten speelde. Met de snelle terugkeer naar Amsterdam en het prima concert van vanavond heeft de band echter op overtuigende wijze revanche genomen.

Setlist Arch Enemy:
1. Intro
2. Blood On Your Hands
3. Ravenous
4. Taking Back My Soul
5. Dead Eyes See No Future
6. My Apocalypse
7. Solo Christopher Amott
8. The Day You Died
9. Revolution Begins
10. Solo Daniel Erlandsson
11. Burning Angel
12. Bury Me An Angel
13. Dead Bury Their Dead
14. Solo Michael Amott / Intermezzo Liberté
15. Vultures
16. Enemy Within
17. Nemesis

Toegift:
18. Snow Bound
19. We Will Rise
20. Fields Of Desolation (Outro)

klik op de foto's voor grotere versies