Het onbekende The Zico Chain verricht vanavond de aftrap. Dit drietal uit Brighton past muzikaal gezien totaal niet bij de andere bands op het affiche, maar maakt desondanks een prima indruk met hun door Nirvana geïnspireerde mix van alternatieve rock en post-grunge. De zaal is vanaf het begin van hun optreden al vol en tijdens het eerste nummer krijgt de band met gemak de handjes op elkaar. Vooral de drummer komt erg enthousiast over en hun twintig minuutjes lijken er na een poep en een zucht alweer op te zitten.

Voorafgaand aan de optredens van vanavond vroeg menig metalfan zich af waarom Nevermore slechts als ‘supportact’ fungeert en niet als headliner, zoals amper een jaar eerder, eveneens in 013. Feit is dat iedereen gewoon blij moet zijn dat ze vanavond op konden treden, daar een aantal bandleden de laatste tijd met serieuze gezondheidsproblemen kampten. Zo had bassist Jim Sheppard de ziekte van Crohn en onlangs moest de band een optreden in Duitsland, waar nota bene opnames zouden worden gemaakt voor een dvd, cancellen omdat zanger Warrel Dane ziek was. Gitarist Steve Smyth wacht naar verluid op een nierdonor en moet helaas verstek laten gaan.

Smyth wordt de gehele tour vervangen door Chris Broderick van Jag Panzer. Dane en Sheppard zijn dus wel gewoon van de partij, maar een erg memorabele show wordt het niet. Zo is het geluid de eerste twintig minuten van de set beroerd en klopt de mix van geen kant. Drums te hard, gitaren en bas te zacht, kortom pure ellende. Gelukkig wordt de geluidsman tijdens het nummer I, Voyager wakker en is het geluid de rest van het optreden wél in orde, waardoor we nog kunnen genieten van voornamelijk nummers van hun laatste werk This Godless Endeavour en diens voorgangers Enemies Of Reality en Dead Heart In A Dead World. Helaas vindt een stelletje triestelingen het vervolgens nodig om met plastic bekers en flessen te gooien en eindigt het optreden alsnog in mineur. Een op zijn zachtst gezegd matig optreden, wat overigens niet de schuld van de band is die er echt wel iets van probeerde te maken. Jammer.

Dan eindelijk weer eens Disturbed in Nederland. De fans van deze band uit Chicago hebben lang moeten wachten. De heren spelen sowieso niet vaak in ons land, maar dit optreden stond eigenlijk gepland voor oktober vorig jaar en werd tweemaal verplaatst omdat zanger David Draiman physieke problemen had.

Wat meteen opvalt is dat het geluid vanaf het begin (behalve de drums van Mike Wengren die niet echt helder overkomen) al vrij goed is en de band er zin in heeft. Draiman maakt tijdens de eerste paar nummers enkele vocale uitglijders, maar blijkt later goed in vorm en zijn karakteristieke uitspattingen zorgen bij mij in ieder geval voor een grijns op m’n smoel. Bovendien is hij luid en duidelijk hoorbaar.

Tachtig minuten worden volgespeeld met onder andere Voices, Stupify en Down With The Sickness van het eerste album The Sickness, Deliberate, Prayer en Remember van Believe en een hele reeks nummers van de laatste plaat, Ten Thousand Fists, waarbij het voortreffelijke Sons Of Plunder helaas wordt vergeten.

De band heeft voor de gelegenheid een bescheiden lichtshow meegenomen en de uitverkochte 013 geniet overduidelijk. Dat uit zich weer in nummers die luidkeels worden meegezongen en steevast gevolgd worden door een luid applaus. Opvallend genoeg blijft een grote pit uit. Het zal er wel te warm voor geweest zijn. Zoals gebruikelijk wordt er afgesloten met de woorden "We are Disturbed, we are Disturbed, we all are Disturbed", waarna ik concludeer dat we vanavond van een zeer onderhoudende show genieten en veel mensen zullen hopen dat Disturbed nu iets vaker tijd vrij maakt voor een bezoek aan Europa. Woohahaha!

Disturbed:

Nevermore: