Voordat het zover is heet de bedenkster van dit project het publiek, dat niet alleen uit Nederland, maar ook uit België, Duitsland en zelfs Frankrijk komt, van harte welkom. De dame in kwestie neemt uitgebreid de tijd voor haar praatje en laat ons ondermeer weten dat de avond uit drie delen zal bestaan.

Part I – Orpheus
Koninklijke Harmonie Orpheus, opgericht in 1864, zal zes “belangrijke poprocknummers uit de geschiedenis” ten gehore brengen, zo wordt vooraf aangekondigd. Al snel flitsen er enkele namen van bands en nummers door m’n hoofd die hiervoor in aanmerkingen zouden kunnen komen. ‘Nothing Else Matters’ is een voor de hand liggende keuze. ‘Child In Time’ van Deep Purple’ misschien of wellicht iets van Pink Floyd?

Om ongeveer tien voor acht nemen de eerste Orpheus-leden plaats op het volle podium, al snel gevolgd door de rest van het ruim 60-koppige harmonieorkest, dat wordt bijgestaan door een drummer en een gitarist. Na dat iedereen een plekje heeft gevonden en ook de dirigent is gearriveerd kunnen we van start. Het eerste nummer is gelijk een verrassing. Het betreft ‘Paint It Black’ van de Rolling Stones (vooral ook bekend van het introotje van de oorlogserie Tour Of Duty) dat heel rustig begint, maar waarschijnlijk iedereen in de zaal kippenvel doet bezorgen als het geheel tot uitbarsting komt. Wat een geluid zeg, werkelijk schitterend!

In ruim een half uurtje worden er zoals gezegd zes nummers gespeeld. Het tweede nummer is iets minder verrassend en stond zowaar op het lijstje dat ik al enige tijd in mijn hoofd had: Metallica’s ‘Nothing Else Matters’. Een ieder die de videoband of dvd van S&M in huis heeft kan wel een voorstelling maken hoe dit klinkt. Verschil is wel dat Orpheus niet beschikt over violen en een harp, maar voornamelijk blaasinstrumenten. Bovendien wordt er niet gezongen tijdens deze nummers. Totdat After Forever-zangeres Floor Jansen het podium betreedt om ons Skunk Anansie’s ‘Weak’ voor te schotelen. Misschien niet de bekendste of meest invloedrijke rocksong die je je kan bedenken, maar wel een hele mooie. Dit overigens nadat Orpheus ons op achtereenvolgens ‘Sunday Bloody Sunday’, ‘Smoke On The Water’ en een nummer dat mij is ontschoten heeft getrakteerd. Veel kippenvelmomenten dus en dit orkest opzich is al iets om een keer gehoord en gezien te hebben.

Part II – After Forever
Kort nadat alle leden van Orpheus het podium hebben verlaten is het alweer tijd voor de (korte) set van After Forever. De techniek van tegenwoordig laat jammerlijk veel te wensen over. Gitarist Sander Gommans moet gedurende het hele optreden met tegenzin vanaf de zijkant toekijken als blijkt dat zijn versterker het al aan het begin van dit optreden heeft begeven en niet gefixed kan worden. Gelukkig verschijnt hij nog wel regelmatig op het podium om zijn grunts ten gehore te brengen, maar je kan je voorstellen dat er wel een gapend gat is ontstaan met slechts één gitarist in plaats van twee. De gekozen nummers zijn allen bekend bij een ieder die regelmatig de Limburgers aan het werk heeft gezien. Meest opvallend is nog de Europe-kraker ‘The Final Countdown’, al wordt deze tegenwoordig ook al vaker in de setlist ingepast.

Part III – Orpheus & After Forever
Dan is het tijd voor het hoogtepunt van de avond. Een harmonieorkest in combinatie met een metalband. Niet uniek dus, maar wel heel speciaal. Vanaf het intro ‘Enter’ tot en met de toegift ‘My Pledge Of Allegiance Part I’ klinkt het allemaal even geweldig. Godzijdank is er voor Sander een andere versterker gevonden en is de band weer op oorlogssterkte. Waarschijnlijk is er geen andere band in Nederland te vinden wiens muziek zo goed te combineren is met Orpheus. Het klinkt als een geheel en geen moment over the top of minder indrukwekkend.

Zowel After Forever als Orpheus verdient veel respect voor het lef dat men toont en zeker ook de uitvoering, want die is werkelijk subliem. Tegen het einde van de de avond, als we onder andere het prachtige ‘Beyond Me’ en het in geen tijden gespeelde ‘Intrinsic’ achter de kiezen hebben, lijkt alsnog het noodlot toe te slaan. Het is nu niet After Forever maar juist Orpheus dat een kink in de kabel heeft en even lijkt het erop dat we eerst een metalnummer zonder orkest te horen krijgen, zodat het probleem verholpen kan worden. Als Floor het slechte nieuws aan het publiek kenbaar maakt klinkt een plagerig boegeroept. De charismatische frontvrouw weet zich er echter feilloos uit te lullen en precies als het zestal een nummer in wil zetten komt Sander met de mededeling dat alles weer in orde is en zodoende alles toch nog op z’n pootjes terecht komt.

Kan een avond waarop niet alles vlekkeloos verloopt het concert van het jaar zijn? In mijn ogen wel. Dit project is waarschijnlijk een eenmalige ervaring en degenen die vanavond aanwezig waren zullen beamen dat het ondanks de technische kwaaltjes puur genieten was. In mei, zo is de verwachting, treedt After Forever wederom op in 013. Maar dan zonder 60-koppig harmonieorkest!

Setlist Part I
1. Paint It Black (Rolling Stones)
2. Nothing Else Matters (Metallica)
3. Sunday Bloody Sunday (U2)
4. Smoke On The Water (Deep Purple)
5. ?*
6. Weak (Skunk Anansie)

Setlist Part II
7. Enter
8. Come
9. Boundaries Are Open
10. Living Shields
11. Attendance
12. Follow In The Cry
13. The Final Countdown

Setlist Part III
14. Childhood In Minor
15. Beautiful Emptiness
16. Beyond Me
17. Intrinsic
18. Through Square Eyes
19. Eccentric
20. Forlorn Hope
21. Being Everyone
22. Monolith Of Doubt

Toegift:
23. My Plegde Of Allegiance Part I

* als je weet welk nummer het hier betrof, graag even plaatsen bij de reacties.