Om half negen mag Yoth Iria de avond openen. Het vijftal uit Athene werkt gestaag aan zijn bekendheid. Het onlangs verschenen, derde album Gone With The Devil verschijnt via Metal Blade Records, waarmee een breder bereik gegarandeerd is. De heren geven vanavond een aardig visitekaartje af. De nummers zijn dreigend en melodieus, met veel nadruk op headbangwaardige midtempo-ritmes en slepende melodielijnen, die onder de huid kruipen. In muzikaal opzicht klinkt de band als een soort mengeling van Rotting Christ en Tribulation. Frontman ‘He’ (Rustam Shakirzianov) beschikt bovendien over een geweldige, raspende strot die de toch ook zeer toegankelijke muziek een lekker venijnig randje geeft. Gitaristen Nick Perlepe en Costas Papadopoulos (is het mogelijk om een nóg Grieksere naam te hebben?) voegen met hun fijne twingitaarleads af en toe wat oude heavymetalinvloeden toe aan de muziek, die zeer welkom zijn. Het enige minpunt is dat Yoth Iria de plank wat misslaat qua visuele ondersteuning. Zo gebeurt er echt te veel in de video’s die op een groot scherm achter de band worden getoond. Het is een overdosis aan (waarschijnlijk) AI-gegenereerde clichés. Less is more, heren! Los van die visuele overdosis levert Yoth Iria een solide optreden af.
Na het optreden stroomt de zaal leeg omdat iedereen even buiten frisse lucht wil happen, want de temperatuur in de zaal is aardig opgelopen. De meesten zijn echter op tijd terug voor het optreden van de Deense blackmetalgroep Afsky. De formatie rondom frontman en componist Ole Pedersen Luk is de laatste jaren veel aan het touren. Vooral na de release van het geprezen derde album Om Hundrede År (2023) is de band vaak in onze contreien op de podia te vinden. Het gevaar van verzadiging ligt dan ook op de loer, maar gelukkig heeft Afsky eerder dit jaar het prima nieuwe album Fællesskab uitgebracht. Op die plaat vindt de band een delicaat evenwicht tussen primitieve rauwheid, een melancholische sfeer en gevoel voor melodie.
De nadruk van de set van vanavond ligt dan ook op deze nieuweling. Het optreden wordt ingeluid met een verlengde versie van het unheimische intro Hvor Er Alle Drømmene. De podiumaankleding is sober. Zo ontbreken de kaarsen, wat met deze temperatuur misschien maar beter is ook. De snijdende black metal en de imposante screams zorgen voor een weldadige, kille wind die van het podium over ons wordt uitgestort. Want de reden dat Afsky zo populair is, is omdat de black metal van het gezelschap simpelweg ijzersterk in elkaar steekt. De muziek is ijzig zonder in complete ruis te verzanden en zit vol melodieuze, onderkoelde riffs die sterk aan Taake doen denken. De ronduit fantastische strot van Luk doet ook denken aan die van Hoest.
Het viertal heeft vanavond niet veel nodig om het publiek op te zwepen. Er is geen ruimte voor geforceerde showelementen of clichématig geleuter. Gewapend met een harde, maar prima afgestelde sound rossen de mannen er in rap tempo een dwarslezing uit het opgebouwde oeuvre doorheen. Vooral de bassist steelt de show met zijn bezielende performance. Overigens valt wel op dat de nummers van Om Hundrede År (Frosne Vind, Tak For Alt) toch met iets meer enthousiasme en beleving worden onthaald, maar dat kan ook te maken hebben met de relatieve bekendheid van het materiaal. Na ruim een uur laat Afsky de inmiddels behoorlijk zweterige zaal achter om na luidkeelse aanmoedigingen nog voor een toegift terug te keren. We horen het relatieve oudje Angst, afkomstig van de tweede langspeler Ofte Jeg Drømmer Mig Død (2020). Afsky bewijst met dit sterke optreden nog steeds tot een van de interessantere namen te horen als het aankomt op klassieke, met overtuiging en trots gebrachte black metal.
Setlist Afsky:
1. Hvor Er Alle Drømmene (Intro)
2. Flaggelanternes Sang
3. Den Der Ingenting Ved Tvivler Aldrig
4. Frosne Vind
5. Tid
6. Vættekongen
7. Oh Måneløse Nat
8. Natmaskinen
9. Tak For Alt
10. Et Sidste Farvel
Toegift:
11. Angst
