Het kan verkeren in de 013. Zo was ik drie dagen geleden bij een No Mercy festival waar het aantal bezoekers tot bedroevende dieptes gedaald was en zo kom ik een half uur voor aanvang aan bij een uitverkochte 013 waar een ontzettend lange rij is. Aangezien mijn maag nogal knort besluit ik in plaats van een kwartier in de rij te gaan staan nog snel even een McDonald’s onveilig te maken. Met een volle maag keer in terug bij de 013 en kan direct naar binnen en mijn metgezel, die spontaan besloten had mee te gaan, weet door een mooi toeval alsnog een kaartje te bemachtigen. Het voorprogramma is inmiddels al lang en breed begonnen en afgelopen voor ik er erg in heb, aangezien ik nog een beetje ervan probeer te zien maar er is geen doorkomen aan in de 013. Wat ik er nog van meegekregen heb was een goed uitziende zangeres en een soort van electropop met viool en cello, echt bekoren kon het me niet, maar nogmaals, ik heb er misschien twee nummers van kunnen meepikken.

De pauze benut ik als mooie kans om een mooi plekje vooraan bij het hek te zoeken om Apocalyptica. Het aanwezige publiek gaat meteen uit hun dak zodra de band het podium opkomt. Als tweede nummer wordt meteen Master of Puppets ingezet waardoor de band bij mij sowieso niet meer kapot kan. Het aantal covers van Metallica lag vrij hoog, eigen nummers worden vakkundig afgewisseld met Metallicakrakers als Master of Puppets, Fight Fire with fire, The Unforgiven, Seek and Destroy en Enter Sandman. De band heeft vandaag een vervanger voor de door ziekte niet mee spelende Perttu Kivilaakso die weliswaar wat rustiger is maar zeker zijn taak meer dan vakkundig uitvoert. Apocalyptica biedt een ontzettend gevarieerd programma, van melancholische klaagzangen tot beukers waarbij ik me bijna bij een thrashmetal concert waan, deze heren hebben echt de thrash-klassiek uitgevonden. Zo wordt de drummer getest of hij net zo snel kan spelen als Dave Lombardo die op de laatste cd ook nog een nummer ingedrumd heeft.

De band zorgt zoals eerder gezegd voor een perfecte balans tussen hard en zacht, tussen oud en nieuw werk en tussen eigen werk en covers. Het podiumbeeld zorgt ook voor de nodige sfeer. De band zit op grote houten stoelen waarin het logo van de band gezaagd is. De lichtshow is ook goed uitgebalanceerd en zorgt voor een mooi totaalbeeld.

Het nodige gegil van de aanwezige (deels zeer charmante) dames was niet van de lucht als frontstrijker Eicca Toppinen met Fins accent stem het publiek toespreekt en bespeeld. Overigens moet ik zeggen dat die kerel zo langzamerhand qua uiterlijk ook een een jaren ’80 glam-rock band zou kunnen spelen, aangezien hij er steeds vrouwelijker begint uit te zien. Dit doet uiteraard niet af aan het fenomenaal hoge speelniveau van de Finnen.

Tegen het einde van de set komen de heren ook van hun stoelen af en is er de nodige beweging op het podium. Als de band na een zeer brute drumsolo van het podium gaat is de blijdschap des te groter als de band nog terugkomt voor enkele toegiften.

Een zeer brute en steeds sneller wordende uitvoering van Peter en Wolf is helaas het laatste wat ik mee kan krijgen om nog de laatste trein richting Limbabwe te krijgen Dit was een bijzonder geslaagd en gevarieerd optreden van een van de meest aparte bands die ik ken, het uitbundige publiek heeft erg veel waar voor hun geld gekregen.