Hoewel Humanity's Last Breath de eerste van drie openende bands is, hebben we zeker niet te maken met een beginnende, onervaren band. De Zweden zijn al sinds 2009 actief en hebben al vijf studioalbums op hun naam staan. Vanaf het begin knalt het viertal een vernietigende muur van geluid de zaal in. Dat enkele bandleden een link met Vildhjarta hebben, is te horen in de herkenbare 'thall'-sound. Toch speelt Humanity Last Breath net wat lomper en klinischer. Opmerkelijk is dat Buster Odeholm met een links-handige, andersom besnaarde gitaar speelt. Zijn extreem laag gestemde gitaarwerk en de strak en experimenteel klinkende ritmes zijn een aanslag voor de trommelvliezen. Zanger Filip Danielsson, gehuld in een zwarte hoodie, roggelt met zijn lage grunts het geheel naar een nog naargeestigere ervaring. Humanity's Last Breath komt, ziet en overwint. Het is dat er nog meer bands moeten spelen vanavond, want anders hadden we het ook aan de Zweden kunnen overlaten om het publiek aan gort te spelen met hun destructieve sound.

De set van Shadow Of Intent begint zonder enige poespas. Geen lange intro voor de Amerikanen. De band begint direct met spelen en doet dat in een furieus tempo met They Murderded Sleep. De symfonische deathcore komt aardig in de buurt van Lorna Shore. Alleen schuurt het bij vlagen net iets meer tegen technical death metal aan. Hoewel Shadow Of Intent nog niet het succes heeft van de headliners en soms wordt gezien als een deathcore-subtopper, weet het deathcore-ensemble live altijd indruk te maken. Net als op Dynamo Metalfest 2023 komt Shadow Of Intent wederom op Nederlandse bodem uitstekend voor de dag. Met name de vocale diversiteit van Ben Duerr is imponerend. En ook gitarist Chris Wiseman is live gewoon steengoed. In een razend tempo speelt de band bijna al het songmateriaal van de laatste langspeler Imperium Delirium. Waaronder Feeding The Meatgrinder, waar op het album Corpsegrinder van Cannibal Corpse in meebrult. Duerr neemt alle vocalen moeiteloos voor zijn rekening en maakt indruk met zijn snelle, lage grunts. De set wordt afgesloten met het ijzersterke The Heretic Remains, waarbij er nog een wall of death wordt ingezet.

Van de vier bands is Whitechapel het langst actief. De band uit Knoxville (Tennessee) viert dit jaar zijn twintigjarige jubileum. Whitechapel is zonder twijfel een deathcore-legende te noemen. Na een aantal albums waarop de Amerikanen wat flirten met een meer groovend geluid is het tegenwoordig weer ouderwets deathcore wat de klok slaat. Vooral op de laatste plaat Hymns In Dissonance (2025) keert de band terug naar zijn roots. Dat er vertrouwen is in het nieuwe materiaal blijkt, want de eerste zes tracks komen van de nieuwste langspeler. Prisoner 666 krijgt al opvallend veel bijval en het publiek zingt de breakdown callout "666" fanatiek mee. Als frontman ontbreekt Phil Bozeman het wat aan charisma, maar dat maakt hij meer dan goed met zijn overtuigende grunts en maniakale screams. Het tweede deel van de set bestaat uit oudere songs met The Somatic Defilement (2007) als hoofdleverancier. Bozeman geeft dan ook aan dat hij denkt dat er mensen in de zaal zijn die nog niet geboren waren toen deze oldschoolsongs uitgebracht zijn. En dat kan best kloppen, want er zijn vanavond veel jongere toeschouwers. De combinatie van oud en nieuw materiaal werkt prima en Whitechapel laat horen dat er qua strak- en bruutheid niets ingeleverd is.

Dan is het aan Lorna Shore om te voldoen aan de hoge verwachtingen. Nadat zoals gebruikelijk Bonnie Tylers Total Eclipse Of The Heart wordt ingezet (dat fanatiek door het publiek wordt meegezongen). zakt het grote doek met een gedeelte van het logo en schiet Lorna Shore spectaculair uit de startblokken met drie sterke nummers van de nieuwste plaat I Feel The Everblack Festering Within Me. Oblivion, War Machine en met name de euforische, hoopgevende klanken in Unbreakable krijgen zoveel respons van het publiek dat Lorna Shore al snel een gewonnen wedstrijd speelt.

De charismatische zanger Will Ramos heeft het publiek om zijn vingers gewikkeld. Zijn vocalen zijn normaal gesproken ijzersterk. Vandaag heeft hij nog wat last van een verkoudheid en komen ze soms niet helemaal goed uit de verf. Ramos mag dan het uithangbord zijn. Songwriters Adam De Micco (gitaar) en Austin Archey (drums) zijn toch wel een beetje de stille kracht van de band, want met name het nieuwe materiaal zit heel vernuftig in elkaar.

Qua podiumpresentatie heeft Lorna Shore ook wat extra middelen om het optreden visueel nog weer wat aantrekkelijker te maken. Naast de gebruikelijke vlammen en knallen maakt de band op deze tour gebruik van meerdere schermen (twee grote in het midden en aan weerzijden twee kleinere) met videobeelden die de nummers visueel ondersteunen. Het publiek smult ervan. Het is dringen geblazen, maar ondanks de drukte is er bijna continu een moshpit en is er meermaals ruimte voor een wall of death.

Alle nummers die Lorna vandaag speelt zijn uit het Ramos-tijdperk. Met Glenwood wordt iets gas teruggenomen. Het nummer heeft een speciale betekenis voor de zanger en daarom is het jammer dat Ramos juist dan hoorbaar erg last van zijn stem heeft. Gelukkig herpakt hij zich uitstekend in het opvolgende Prison Of Flesh. Met Pain Remains wordt het laatste nummer aangekondigd. De fans kunnen toch opgelucht adem halen, want die weten dat deze track feitelijk een trilogie is, die ruim twintig minuten duurt. Na een prima vertolking van deze fan-favoriet wordt er afgesloten met To The Hellfire, de track die met name Ramos veel faam heeft opgeleverd vanwege zijn pigsqueal-vocalen na de breakdown aan het einde.

Of er nog meer groei zit in Lorna Shore is altijd afwachten. Wie weet kunnen de Amerikanen nog wel grotere zalen uitverkopen. Op het moment is Lorna Shore razend populair en dat heeft de band te danken aan uitstekende songs en een sound die veel (jonge) fans aanspreekt. Wat helpt, is dat Lorna Shore ook altijd sterke supportbands meeneemt op tour. Als ze dit allemaal blijven doen, dan zit er zeker nog rek in.

Setlist Lorna Shore:
1. Oblivion
2. Unbreakable
3. War Machine
4. Sun//Eater
5. Cursed To Die
6. In Darkness
7. Glenwood
8. Prison Of Flesh
9. Pain Remains I: Dancing Like Flames
10. Pain Remains II: After All I've Done, I'll Disappear
11. Pain Remains III: In A Sea Of Fire

Toegift:
12. To The Hellfire

Setlist Shadow Of Intent:
1. They Murdered Sleep
2. Flying The Black Flag
3. Infinity Of Horrors
4. Mechanical Chaos
5. Vehement Draconian Vengeance
6. Feeding The Meatgrinder
7. The Heretic Prevails