Als eerste band van de middag mag Florida Men uit Leeuwarden aantreden. De groep maakt vrolijke en energieke punkrock, zonder al te veel poespas. De muziek is lekker rechttoe-rechtaan en nergens wordt het moeilijk of ingewikkeld. Qua stijl zou de groep zo kunnen aansluiten bij Epitaph-bandjes uit het verleden, alleen zouden ze dan nog iets meer noemenswaardig materiaal uit moeten brengen. Muzikaal klinkt de punkrock namelijk allemaal degelijk, maar ook wel erg generiek. Vooral de beklijvende momenten missen een beetje, waardoor de aandacht na een aantal tracks wel wat wegebt. Iets meer afwisseling en opvallende momenten zouden het geheel iets spraakmakender maken. De energie en lol is er gelukkig wel en dat is duidelijk te zien. Het is mooi om te zien hoe de drummer een eenmansfeest achterin viert en zichtbaar geniet van zijn tijd op het podium, terwijl de bas-spelende vocalist ook prima zijn taken volbrengt. Het publiek laat zich nog een beetje moeilijk opwarmen en houdt nog wat afstand van het podium, maar als voorprogramma voldoet Florida Men.
Antillectual is geen onbekende in de Nederlandse punkrockscene. De politieke punkers met het hart op links gaan al mee sinds 2005 en brachten onlangs een ep uit met daarop voor het eerst alleen in het Nederlands gezongen nummers. Live weten de mannen prima te overtuigen. Regelmatig duiken referenties aan Bad Religion en Heideroosjes op, maar Antillectual klinkt vooral als zichzelf. Dat heeft ook te maken met de heerlijke, melodieuze gitaarpartijen, waarmee de groep zich onderscheidt van vele andere punkrockbands. Met nummers als Whose Streets? Our Streets!, The Invisible Hand Meets The Visible Fist, Heads You Win, Tails We Lose overtuigt de groep, terwijl de Nederlands gezongen tracks als de "ode" aan Geert Wilders Minder, Minder, Minder en Voorrang Van Rechts toch iets minder klinken. Dat ligt niet per se aan het materiaal, maar meer aan dat de teksten van Willem Heijmans niet te verstaan zijn. Desondanks laat Antillectual een prima indruk achter. Met het hart op de juiste plek, een flinke dosis charisma en prima punkrock weet de Nijmeegse formatie het publiek op te warmen voor de hoofdact.
Hoofdact Ignite weet de laatste jaren regelmatig de weg naar het noorden te vinden. Dat is geen probleem want de opzwepende hardcore-punk gaat er altijd in als gesneden koek. Desondanks lukt het de groep uit Californië vandaag niet om massaal mensen naar Drachten te trekken. Er zijn ongeveer honderdvijftig mensen aanwezig en in overleg met Iduna is de zaal verkleind. Dat zorgt ervoor dat het proppen is als de groep aanvangt met het uitstekende Veteran, maar het blijkt ook een gouden greep te zijn om een intieme en energieke punkshow neer te zetten. Gitarist Nik Hill dirigeert tactisch de minder valide mensen en de aanwezige kinderen naar de zijkant van het podium, want het kan wel eens chaotisch worden. Daar is geen woord aan gelogen en al snel is vooraan het podium een opzwepend slagveld gaande. Mensen vliegen van het podium, moshen rond, crowdsurfers komen voorbij en de bandleden duiken zelf ook regelmatig het publiek in. Zanger Eli Santana (die nu al een aantal jaar legende Zoli Téglas opvolgt) zet ook aan tot verbroedering met het publiek en is overal te vinden en laat iedereen meezingen in de microfoon.
Muzikaal weten de mannen ook te overtuigen. De setlist is gevuld met alle klassiekers, maar gelukkig komen ook tracks van het uitstekende, zelfgetitelde comeback-album, waarop Santana zijn zangdebuut maakt, voorbij. Nummers als Anti-Complicity Anthem, The Butcher In Me en This Day laten namelijk het beste horen wat Ignite in huis heeft, al zijn het oudgedienden als Let It Burn en Bleeding die het vuurtje nog extra opstoken. Ook meezinger Sunday Bloody Sunday van U2 krijgt uiteraard veel bijval. Het mooiste moment wordt wellicht tot het einde bewaard. Na al het gebeuk en geknal neemt Ignite afscheid met het ingetogen Live For Better Days. Met de boodschap van Hill dat de muziek van de hardcorepunkers prima is om frustratie en boosheid te uiten, maar het ook belangrijk is om tot jezelf te komen en te helen, nemen de mannen afscheid. Met een intiem en energieke, maar vooral ook een eerlijke en oprechte show weten de mannen van Ignite meer dan te overtuigen. Kom nu maar weer door met een nieuw studioalbum.
